Sound of Falling (In die Sonne schauen)

Erika!

Sillni derrat në stallë!

Erika, derrat!

Sillni derrat në stallë!

Bregu është i qartë.

Berta?

Ju horra!

Vetëm ti prit!

Nxitoni, të gjithë kanë mbërritur.

Për mua?

Mami e zgjodhi për ty.

Për Ditën e të Gjithë Shpirtrave.

Hajde, vishu.

Çfarë duhet të bëj?

Vëzhgoni se çfarë bëjnë të tjerët.

Zoti i Shenjtë i përjetshëm.

Sot i kujtojmë njerëzit.

Ti ke thirrur nga mesi ynë.

Dhe mbani mend gjithashtu.

Se edhe ne duhet të vdesim një ditë.

Nëna po i del përsëri gulçi. Stomaku i saj bën çfarë të dojë.

Të gjithë e dëgjojnë në heshtje,

por bën sikur nuk e vëren.

Të shkëpusësh sytë një herë do të thotë: Të dua.

Të shkëpusësh sytë dy herë do të thotë: Të dua shumë.

Ne mbajmë një numër se kush merr më shumë shkulje sysh nga Nëna.

Heda zakonisht është përpara.

Por vetëm sepse ajo është sakatja jonë.

Ardhtë mbretëria jote.

U bëftë vullneti Yt në Tokë siç është në Qiell.

Na jep bukën tonë të përditshme sot.

Dhe na i fal fajet tona.

Ndërsa i falim ata që bëjnë mëkat kundër nesh.

Dhe mos na ço në tundim.

Por na shpëto nga e keqja, sepse Ti...

Dhe?

A mendon se vitin tjetër fotografia jote do të jetë në komodinë?

Nuk kam frikë.

Nuk ke pse të kesh frikë nga vdekja. - Jo.

Unë nuk jam.

Por nuk do të futem në një kuti, po të them.

Askush nuk e di

nëse vëren ndonjë gjë që të bëjnë.

Askush nuk mund të thotë

nëse nuk e vëren më. Çfarë të bëjnë.

I kam parë të gjithë të vdesin.

I kam mbijetuar të gjithave.

Edhe nëna jote.

Po, Fani im. - E di, e di.

Mirupafshim.

Vendos një thes patatesh mbi kokën e Trudi-t

dhe bëje për vendin tënd.

Duket si Nënë.

Është Nëna.

Kush është vajza?

Alma.

Kjo nuk është e vërtetë.

Është.

Është Alma.

Por unë jam Alma.

Ajo duket si ty.

Ndoshta shpirti i saj kaloi tek ty.

Ndoshta nuk je vetvetja, por ajo.

Mendoj se thjesht po fle. Nuk duket sikur ka vdekur.

Ndoshta menduan se kishte vdekur dhe e varrosën të gjallë.

Ajo vodhi panxharin e sheqerit nga bodrumi

dhe po e ha me qetësi në arkivolin e saj.

Sa vjeç ishte ajo kur vdiq?

Shtatë.

Pse vdiq kaq herët?

Nuk e di.

Ajo ishte e sëmurë.

Në një moment,

ajo thjesht nuk u zgjua më.

E tij?

Çfarë doje të thoshe me atë që ajo thjesht nuk u zgjua?

Fli, Alma.

Çfarë ndodh kur je i vdekur?

Asgjë.

Ishte një ëndërr.

Mami?

Po?

E di çfarë mendoj se është qesharake? - Çfarë?

Kur shoh një dorezë dere,

E di saktësisht se çfarë shije ka,

megjithëse nuk kam lëpirë kurrë një të tillë.

A nuk është qesharake kjo?

Ndoshta sepse ti gjithmonë i fut gjërat në gojë si foshnjë.

Cigare nga toka, jashtëqitje qeni...

Kjo nuk është e vërtetë! - Po, është.

Por si e arrita dorezën e derës kur isha foshnjë?

Kohë për të fjetur.

A i keni porositur ende kontejnerët e mbeturinave?

Mut.

Harrova të telefonoj përsëri.

Këtë herë porosit dy të vogla në vend të një të madhe.

Dhe u thuaj atyre t'i vendosin direkt nën dritare,

që të mund t'i hedh rrënojat me Lenkën.

Kush ishte ai?

Kjo vajzë,

disa shtëpi më tutje.

Vajza e...

një...

nëna e të cilit vdiq.

I ngrohtë.

Nelly, lëviz, është e rëndë.

Prit, kështu.

Gotcha!

Tani mbuloni syrin tuaj të djathtë.

Si kjo? - Pikërisht.

Dhe shiko X-in me syrin e majtë.

Pikërisht, tani lëviz ngadalë drejt saj.

Kur O zhduket, e ke gjetur pikën tënde të verbër.

Çmenduri, apo jo? - Po, ishte zhdukur, e pabesueshme.

Thjesht je zhdukur? - Kjo është fjalë për fjalë pika jote e verbër.

Optikani tha kështu. - Do të provosh?

Kjo është goxha interesante. - Si? Në të majtë?

Mbaje atë sy mbyllur, dhe pastaj... Prit.

Të pëlqen kjo? - Më trego syzet që zgjodhe.

Për mua, nuk zhduket.

Sepse po e bën gabim. Do ta shpjegoj më vonë.

Janë elegantë.

Është diçka mjaft e madhe kur e konsideron

se bota është në të vërtetë përmbys.

Optikani e tha këtë.

Truri pasqyron gjithçka

para se të arrijë në kokën tonë.

Por a është kështu për të gjithë?

Të gjithë përveç teje.

Hajde pra.

Ma jep mua.

Çfarë po bën? - Vazhdo.

Mos bëj një fytyrë të tillë. Ka gjëra edhe më të këqija.

A e falënderove xhaxha Uven për udhëtimin deri në qytet?

Nuk kishte nevojë, e bëra me kënaqësi.

Çfarë, ulu.

Çfarë tani?

I more syzet? Më lejo të të shoh.

Ato duken elegante.

A bëtë tortë me sheqer?

Më jep një fetë, të lutem. - Jo, hyr brenda.

Anxhelika...

Thuaj, Uwe,

Nuk mund ta kuptoj fare hidraulikën.

Çfarë nuk shkon këtë herë?

Mund ta shikosh? - Sigurisht.

Po të bëhen thërrime gjithandej.

Mbajeni lëvizjen poshtë deri te vithet.

Rainer, le të shkojmë!

Do të pushosh për një minutë.

Edhe dy javë.

Do ta menaxhoj unë.

Duhet ta menaxhosh.

As të tjerët nuk flenë.

Me pak më shumë tension, do të jem mirë.

Pastaj merre nga diku.

Praktikoni lëvizjet çdo ditë.

Tani ke kohë të hysh një herë në ditë.

Shkëlqyeshëm.

Por prapë po shpenzoni shumë energji.

Goditje të gjata e të bukura, dhe vazhdimësi.

Nuk mund ta mbash atë ritëm për të gjithë distancën.

Ju duhet të mbani mend lëvizjet.

Kryeni lëvizjet çdo natë para se të shkoni në shtrat.

Shpesh bëja sikur nuk e vura re se si më shikonin.

Sikur të isha zhytur në mendime.

Por në të vërtetë isha unë

i cili po i shikonte fshehurazi duke më shikuar mua.

Mami, shiko. Unë mund ta bëj edhe me një krah. Shiko!

Mami, ti as nuk po shikoje.

E bëra, zemër, ishte fantastike!

Kjo nuk është e vërtetë, nuk po shikoje.

Si do ta dije? Ishe nën ujë.

Eja, ma trego përsëri.

Shkëlqyeshëm!

Shiko!

Dhe një dhe dy dhe tre dhe katër.

Një kapelë, një shkop, një ombrellë.

Dhe përpara, prapa, anash, dhe një e dy...

Neli?

Neli!

Më pëlqen kur lëkura mban erë myku si lumi.

Dhe aroma e bodrumeve.

Më pëlqen aroma e bodrumeve. Jam i varur nga ajo.

Dhe manikyr. - Po, por jo aq sa bodrumet.

Së pari, aroma e bodrumeve.

Babi po vjen.

Pastaj aroma e lumit në lëkurën time dhe pastaj llak për thonjtë.

Dreq, është kaq bukur këtu.

A nuk është bukur këtu, fëmijë?

Po!

Tani mund të bëj një qëndrim me duar nën ujë me një krah.

Po, shumë bukur.

Dhe gjeta rërë të zezë.

Rërë me baltë!

A je i uritur?

Ne kemi bukë, djathë, salçiçe dhe verë këtu.

Pashë një karkalec.

Po, një karkalec i madh jeshil.

Çfarë po bën?