Still Up

ΑΫΠΝΙΕΣ

08:45 Μ.Μ.

Ενδιαφέρον.

Θα έλεγα το πιγούνι.

Θα ζούσες χωρίς πιγούνι;

Εύκολα.

Και πώς θα κρατιόντουσαν τα δόντια σου στο πρόσωπο;

Θα τα κατάφερνα. Πάντως θα ήμουν καλύτερα από σένα, "χωρίς γόνατα".

Μόνο δύο αλύγιστα πόδια. Γελοίο.

Ας πούμε, πώς θα οδηγούσες ανυψωτικό;

Δεν θα με αφορούσε.

Δεν θα μπορούσες να χορέψεις μπρέικ ντανς.

Πάλι, δεν είναι κάτι που θα επηρέαζε τη ζωή μου.

Εύκολα θα ζούσα χωρίς γόνατα. Ειδικά τα δικά μου, που τα μισώ.

Μια χαρά είναι τα γόνατά σου.

Τι εννοείς; Είναι τεράστια.

Όταν φοράω κολάν, είναι λες και έχω κλέψει κουνουπίδια.

Ενδιαφέρον. Εγώ πιο πολύ μανταρίνια σατσούμα θα τα έλεγα.

Ευχαριστώ.

Ο Βέτζι.

Θέλω κάτι από το αεροδρόμιο;

- Μια τεράστια Toblerone. Προφανώς. - Προφανώς.

Ανυπομονώ να γυρίσει σπίτι.

- Μπορεί να του μαγειρέψω. - Εσύ;

Ναι. Ευχαριστώ, Ντάνιελ. Ξέρω να μαγειρεύω.

Τέλος πάντων, απόψε είναι η μεγάλη βραδιά. Τι ώρα έρχεται η Έιμι;

Λίγο μετά τις εννιά.

Όταν τελειώσει με τους πελάτες.

Τι είπαμε ότι κάνει;

- Γυμνάστρια. - Γυμνάστρια.

Έχω βγει με τέτοιον. Ξέρεις τι; Έβαζε ρολόι fitness στα προκαταρκτικά.

Ξενέρωμα, αν με ρωτάς.

Αλήθεια; Να σου πω. Ποιος είναι ο κωδικός στην εφαρμογή;

Θέλω να δω τα μηνύματα για να μην ξαναλέω τα ίδια.

Ναι. Πατάτα123.

Πατάτα... Πατάτα123;

Ναι. Πατάτα123.

- Πατάτα123. - Πώς της είπες

ότι δεν μπορείς να βγαίνεις έξω;

Ναι. Θα σ' αρέσει αυτό.

Δεν της το 'πα.

Ντάνι, πες της το. Θα καταλάβει.

Είναι πρώτο ραντεβού. Θα της το πω όταν σοβαρέψει το πράγμα.

Όταν θα είμαστε στο γηροκομείο.

Καλά. Τι θα μαγειρέψεις;

- Πού τα θες; - Στον πάγκο. Ευχαριστώ, Άνταμ.

Ο Άνταμ μαγειρεύει;

Όχι, απλώς πήρε κάποια πράγματα.

Πάρε με μαζί σου.

- Γεια, Άνταμ. - Γεια, Λις.

Πώς πάνε οι πυρκαγιές;

Ναι, καλά. Δηλαδή όχι καλά. Καμιά πυρκαγιά δεν είναι καλή.

Είναι ο κανόνας μας.

Εντάξει. Να σου εξηγήσω λίγο.

Πήγα για συλλογή τροφής το πρωί. Είναι ολόφρεσκα.

- Είπε "συλλογή τροφής"; - Έτσι νομίζω.

Εδώ είναι οι τσουκνίδες. Είναι η εποχή τους.

Εκπλήσσομαι που έχουν εποχή.

Εδώ είναι το άγριο σκόρδο και τα κάστανα.

Ερωτήσεις;

- Δεν ξέρω από πού ν' αρχίσω. - Λοιπόν, εμένα

μου αρέσουν τηγανητά, με άγριο ρύζι.

Έχεις άγριο ρύζι;

- Έχω άγριο ρύζι; - Όχι. Δεν έχεις.

Μην ανησυχείς. Σ' έχω. Επιστρέφω αμέσως. Μη φύγεις.

Μήπως ο Άνταμ κάνει πολλά για σένα;

Σου πλένει, σου ψωνίζει και τώρα σου συλλέγει τρόφιμα;

Του αρέσει να βοηθάει. Δεν θα τον εμποδίσω.

- Νομίζω ότι τον εκμεταλλεύεσαι. - Ορίστε. Άγριο ρύζι.

Έξοχα. Ευχαριστώ. Άνταμ, άκου.

Συζητούσαμε εδώ.

Αν έπρεπε να ζήσεις χωρίς ένα κομμάτι σου;

Άνταμ;

Άνταμ;

Άνταμ;

- Άνταμ; - Άνταμ;

Δεν ξέρω χωρίς ποιο,

αλλά σίγουρα όχι χωρίς μύτη.

- Γιατί; - Θα μου έλειπε.

Σου έχω πει ποτέ για τότε

που ο θείος μου ο Μπράιαν δούλευε σε οικοδομή;

Είναι, λοιπόν, με τον φίλο του τον Τρέβορ, δουλεύουν,

κι ένα μεταλλικό έλασμα δύο μέτρων

πέφτει, δεν πετυχαίνει τον θείο μου και...

Πέφτει στον Τρέβορ. Του κόβει την άκρη της μύτης.

Ο θείος μου τη βρήκε.

Και χωρίς να το σκεφτεί...

- Όχι! Μην τη φας! - την έβαλε στο στόμα.

Την έβαλε στο στόμα;

- Αυτό δεν θα έκανες; - Όχι.

- Γιατί να το κάνεις; - Όχι.

Στο στόμα διατηρείται φρέσκια.

Όχι. Λυπάμαι. Δεν παίζει να ισχύει.

Κάτσε. Ο θείος σου ρούφηξε τη μύτη του φίλου του;

Δεν είναι υγιεινό. Τι συνέβη;

Πήγαν τον Τρέβορ και τη μύτη στο νοσοκομείο και την έραψαν.

Ο θείος έγινε νονός της κόρης του Τρεβ.

Όσο για τη μύτη, από κάποιες γωνίες δεν το καταλάβαινες καν.

Αλλά από άλλες, φαινόταν σαν κακοκομμένο λουκάνικο.

Λοιπόν. Να πηγαίνω.

Πάω πάνω να βοηθήσω τον κύριο Σαμίμ να κάνει μπάνιο.

Αν χρειαστείς κάτι, είμαι δίπλα.

- Γεια σου, Άνταμ. Ευχαριστώ. - Γεια, Λις!

Γεια.

Αυτός ο τύπος παραείναι καλός. Απίστευτο που είναι ακόμα εργένης.

Για μένα δεν το λες ποτέ αυτό.

Μα, Ντάνι, δυσκολεύομαι να δεχτώ

- ότι τα είχε κάποια μαζί σου. - Δεκτόν.

Πλάνα κάνω.

Το καλό που της θέλω της Έιμι να είναι καλή. Και να μη σε κοροϊδέψει.

Τι, σαν εσένα τώρα;

Ναι. Αλλά αυτό είναι αλλιώς. Εγώ επιτρέπεται.

Ναι. Εντάξει. Είμαι ολίγον έντρομος.

Όλη αυτή η συζήτηση

και τα μηνύματα από απόσταση τουλάχιστον 36 τ.χλμ. είναι τρομακτική.

Αλλά το να την έχω στο σπίτι μου, κοντά στο συρτάρι με τα εσώρουχα,

να περιμένει να πω ενδιαφέροντα πράγματα...

Είναι εφιαλτικό. Πώς το κάνει ο κόσμος;

Δεν έχω να διηγηθώ ιστορίες,

γιατί είμαι συνέχεια μέσα. Δεν έχω περιπέτειες.

Ξέρω ότι έβαλα πολύ άφτερ σέιβ, γιατί κοκκίνισα...

και καίνε τα ρουθούνια.

Και, σοβαρά τώρα, πόσο πιθανό είναι να θέλει τσουκνίδες;

Τι, τσουκνίδες κατουρημένες από σκύλο;

Θα είναι το χειρότερο ραντεβού.

Όχι. Θα είναι τέλειο.

Εξάλλου, έχω ζήσει ήδη εγώ το χειρότερο ραντεβού.

Για πες μου. Αν είναι καλή ιστορία, θα την πω για δική μου.

Επέλεξε εκείνος το μέρος.

Ήπιαμε μερικές μπίρες. Τα είπαμε λίγο.

Και μετά πρότεινε να πάμε κάπου αλλού. Είπα...

Ναι. Αμέ.

Τότε συνειδητοποίησα ότι το τραπέζι μας δεν ήταν τραπέζι.

Τι συμβαίνει;

ΠΙΕΣ ΕΝΑ ΠΟΤΑΚΙ ΣΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ

Ήταν και ποδήλατο.

Έκανα 11 χλμ. πετάλι.

Για μια βδομάδα,

περπατούσα σαν καουμπόης χαμένος σε πάρκινγκ.

Ναι. Όχι, είναι ψιλοχάλια.

Ακου. Αγχώνομαι όλη τη βδομάδα.

Σκέφτηκα μερικές ιδέες που ίσως βοηθήσουν να νιώσει πιο άνετα.

Αλίμονο. Για πες, λοιπόν.

Ωραία. Η πρώτη.

Να βγάλω όλες τις πόρτες από τα ντουλάπια

για να ξέρει ότι δεν έχω όπλα ή κρυφές κάμερες;

- Όχι. - Εντάξει. Άκου αυτό.

Να βάλω δύο παντελόνια;

Ξέρεις τι; Γιατί δεν βάζεις λουκέτο στο φερμουάρ;

Θα νιώσει πολύ άνετα.

Γιατί... Τι εννοείς; Όντως;

Όχι! Ένας άντρας με ντουλάπια χωρίς πόρτες και δύο παντελόνια θα με τρομοκρατούσε.

Ξέρεις τι προσπαθείς να κάνεις;

- Τι; - Να σαμποτάρεις τον εαυτό σου. Σε ξέρω.

Είσαι αυτοκαταστροφικός και πιστεύεις ότι πρέπει να είσαι δυστυχής και μόνος.

Δεν είμαι έτσι εγώ. Είμαι η προσωποποίηση της ευτυχίας.

Ωραία, λοιπόν, προσωποποίηση της ευτυχίας, θες για ένα βράδυ

να προσπαθήσεις να περάσεις καλά;

Σιχαίνομαι να προσπαθώ να περάσω καλά. Πονάει η κοιλιά μου.

- Αυτή είναι. - Ναι. Το ξέρω. Άκουσα.

- Εντάξει. - Χαλάρωσε.

- Αυτά παραείναι. - Εντάξει.

Όχι, άσ' τα, ωραία ήταν.

Καλά είμαι.

- Ηρέμησε. - Ήρεμος είμαι. Μην το λες, αγχώνομαι.

Όχι πανικός.

Είσαι καλά. Το 'χεις.

- Γεια. - Γεια.

Μην κάνεις τέτοια φωνή.

Το ξέρω. Σκάσε.

Μισό. Ναι.

- Μισό λεπτάκι. - Εντάξει.

Καλύτερα.

Αυτή είναι. Ήρθε.

- Λοιπόν, πάω να... Ναι. - Ναι, ήρθε.

- Θα σου πω νέα. - Εντάξει. Είσαι καλά. Το 'χεις.

Να είσαι φυσιολογικός, ναι;

Μην το λες αυτό.

Συγγνώμη, κύριε. Κύριε;

Κάν' το.

Έιμι.

Ντάνι.

- Γεια. - Γεια.

- Συγγνώμη. Είναι σαν... - Χέρια.

Διπλό. Καλύτερα, ναι;

Ποια είναι αυτή; Νόμιζα ότι ήξερα όλους τους φίλους σου.

Πέρασε, σε παρακαλώ. Συγγνώμη. Αγνόησέ τον.

Είναι δύσκολο, αλλά έτσι πρέπει.

Προτιμάς ανοιχτά;

Γιατί να το προτιμώ;

Δεν ξέρω. Αν θελήσεις...

Αν τυχόν νιώσεις... Αν...

Αν τι;

Αν φοβηθείς για τη ζωή σου. Παρεμπιπτόντως...

Άνταμ.

- Ναι; - Από δω ο Άνταμ.

- Είναι πυροσβέστης. - Γεια.

Ψηλός, μυώδης. Με νικάει πάραυτα, οπότε σ' αυτόν να πας

- αν υπάρξει πρόβλημα. - Ντάνι;

- Ναι; - Τι κάνεις;