Two (Dos)

‪(NETFLIX ขอเสนอ)

‪ปล่อยฉันนะ

‪อยู่นิ่งๆ

‪เสื้อผ้าฉันอยู่ไหน

‪ผมไม่รู้

‪คุณเป็นใคร

‪แล้วคุณเป็นใคร

‪อย่าขยับๆ

‪ให้ตายสิ คุณทำผมเจ็บนะ

‪อย่าขยับ

‪ปล่อยฉันนะ

‪ผมคิดว่า

‪เราติดกันอยู่

‪อะไรนะ

‪อย่าขยับสิ

‪- อย่าแตะต้องฉัน ‪- หยุดร้องได้แล้ว หยุดซะที

‪ขอร้องละ

‪ผมปวดหัว

‪คุณเป็นใคร

‪เราขยับตัวขึ้นนิดนึงนะ

‪ผมแค่อยากรู้ว่าทำไมเราแยกจากกันไม่ได้

‪มันคืออะไร

‪เทปทำแผลเหรอ

‪อะไร

‪ผมคิดว่าตัวเรา

‪ติดกัน

‪ติดกันเหรอ

‪- ติดยังไง ‪- ผมไม่รู้

‪- ติดด้วยกาวเหรอ ‪- ไม่รู้

‪- ช่วยด้วย ‪- เราต้องใจเย็นๆ นะ

‪- ช่วยด้วย ‪- ใจเย็นไว้ ใจเย็นๆ

‪- ช่วยด้วย ‪- ใจเย็นๆ สิ

‪อยู่นิ่งๆ นะ

‪อยู่นิ่งๆ

‪อยู่นิ่งๆ สักเดี๋ยวสิโว้ย!

‪อยู่นิ่งๆ

‪ทำไมทำกับฉันแบบนี้

‪ผมไม่ได้ทำอะไรเลย

‪คุณเป็นใคร

‪แล้วคุณล่ะเป็นใคร

‪ถ้าเราไม่สงบสติอารมณ์ มันจะยิ่งแย่กว่านี้

‪โอเคมั้ย

‪เราต้องหลุดออกจากกันให้ได้

‪คิดว่าคงไม่ได้

‪ทำไมไม่ได้

‪หยุดๆ

‪หยุดเดี๋ยวนี้

‪หยุด

‪ฉันมาที่นี่ได้ยังไง

‪เราอยู่ที่ไหน

‪เราลองอีกครั้งนะ ฟังผมก่อน

‪เราจะลองอีกครั้งนะ

‪หัวฉัน

‪ผมหิวน้ำมากเลย

‪ฉันก็เหมือนกัน

‪เรื่องสุดท้ายที่คุณจำได้คืออะไร

‪ฉันออกจากบ้าน

‪จะไปพบสามีฉัน

‪แล้วคุณล่ะ

‪ผมมีเดต

‪เราต้องโดนมอมยาแน่ๆ

‪ยังไง

‪ไม่รู้สิ

‪โรฮิปนอล

‪สโคโพลามีน ยาเสียสาว

‪ยาเสียสาวเหรอ

‪การวางยาที่ออกฤทธิ์ต่อจิตประสาท

‪มันทำให้เราสูญเสียการควบคุมตัวเอง ‪ไร้สติสัมปชัญญะ

‪หลังจากนั้นเราก็จำอะไรไม่ได้เลย

‪คุณรู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไง

‪นี่คุณอยู่ในโลกใบไหนเนี่ย

‪มันเป็นยาที่พวกนั้นใช้

‪ใคร

‪พวกข่มขืน

‪ใจเย็นๆ

‪คุณข่มขืนฉันด้วยหรือเปล่า

‪ผมไม่ได้ทำอะไรคุณเลยนะ

‪ปล่อยฉันนะ

‪นี่รอยเข็มนี่นา

‪คุณฉีดยาสลบให้ฉัน

‪- ปล่อยนะ ‪- เอามือออก

‪เราถูกเย็บติดกัน

‪เราถูกเย็บติดกัน

‪- ทำไมคุณไม่พูดอะไรเลย ‪- กลัวเป็นแบบนี้ไง

‪ใจเย็นๆ นะ

‪ใจเย็นๆ

‪ใจเย็นไว้ ผมแน่ใจว่าแค่เย็บผิวหนังติดกัน

‪แค่งั้นเหรอ

‪ใช่ เราตัดไหมออกได้

‪และแทบจะไม่มีแผลเป็นเลย

‪ทำไมพวกเขาทำแบบนี้กับเรา

‪ต้องการเรียกค่าไถ่เหรอ

‪คงได้เงินจากผมไม่มากหรอก

‪ฉันหนาวจังเลย

‪อย่าแตะต้องตัวฉัน

‪ผมแค่พยายามทำให้คุณอบอุ่นน่ะ

‪สองภาพนั้นเหมือนกันเลย

‪เหมือนมันมองเราอยู่

‪เราอยู่ที่ไหนกันเนี่ย

‪อาจเป็นห้องพักในโรงแรม

‪ฉันว่าไม่ใช่

‪เรารู้อะไรบ้าง

‪มีคนมอมยาเรา

‪ช่วงไหนสักช่วง

‪และทำให้เราสลบ

‪ระหว่างที่พวกเขาทำแบบนี้กับเรา

‪แล้วก็พาเรามาที่นี่

‪หรือไม่พวกเขาก็เย็บเราติดกันที่นี่

‪ใจเย็นๆ นะ

‪หายใจลึกๆ

‪หายใจลึกๆ

‪อย่ายุ่งกับฉัน

‪ผมแค่พยายามทำให้คุณสงบลง

‪- ใจเย็นๆ ‪- ฉันขอพูดให้ชัดเจนอย่างนึงนะ

‪คุณเป็นผู้ต้องสงสัยคนสำคัญของฉัน ‪จนกว่าจะพิสูจน์ได้ว่าไม่ใช่

‪- พูดแบบนี้ไม่ยุติธรรมนะ ‪- สิ่งที่เกิดขึ้นกับฉันต่างหากไม่ยุติธรรม

‪สิ่งที่เกิดขึ้นกับเราต่างหากล่ะ

‪ฉันจะรู้ได้ยังไงว่าคุณไม่ใช่คนจิตป่วย ‪ที่วางแผนทั้งหมดนี้

‪ผมไม่ต้องมอมยาผู้หญิง ‪เพื่อจะได้นอนกับพวกเธอหรอก

‪เราไม่รู้ว่าตอนนี้กลางวันหรือกลางคืน

‪พวกเขาเอาข้าวของเราไปหมด

‪เสื้อผ้า

‪นาฬิกา

‪โทรศัพท์มือถือ

‪อย่างน้อยก็ยังเหลือต่างหูให้คุณ

‪มีอะไรเหรอ

‪- อะไร ‪- นี่ไม่ใช่ของฉัน

‪- แล้วของใคร ‪- ฉันจะรู้ได้ไง

‪ขยะแขยง

‪ให้ตายสิ เราซวยบรรลัยเลย

‪น่าขยะแขยงสิ้นดี

‪มีโทรศัพท์อยู่บนโต๊ะ

‪อาจโทรขอความช่วยเหลือได้นะ

‪มันใช้ไม่ได้หรอก

‪ทำไมล่ะ

‪พวกลักพาตัวไม่ทิ้งโทรศัพท์ไว้หรอก

‪นี่

‪จะเป็นฝีมือแฟนคุณสักคนหรือเปล่า

‪คนที่โมโหร้ายมากๆ

‪ฉันแต่งงานแล้ว

‪อย่างที่บอกแหละ

‪นี่ อย่ายุ่งกับฉัน

‪ถ้าคุณต้องการ ผมไปก็ได้

‪ฉันไม่มีอารมณ์จะหัวเราะ

‪ผมหัวเราะเพื่อจะได้ไม่ร้องไห้

‪เรื่องนี้ต้องมีคำอธิบายสิ

‪เราลองช่วยกันคิด

‪ทำไมพวกเขาอยากทำแบบนี้กับเรา

‪เรามีความเกี่ยวข้องกันมั้ย

‪บ้านคุณอยู่ไหน

‪ใกล้เขตอุตสาหกรรม

‪ผมรู้สึกว่าคุณคงไม่ชอบอยู่แถวนั้นหรอก

‪- ฉันอยู่ที่เอากุสตาปาร์ก ‪- ใช่ ผมก็คิดว่างั้น

‪- มีพี่น้องมั้ย ‪- ไม่มี

‪เป็นลูกคนเดียว คุณล่ะ

‪ผมเป็นเด็กกำพร้า

‪ฉันขอโทษ

‪คุณทำงานที่ไหน

‪ที่ท่าเรือ

‪ฉันทำงานที่ร้านขายเสื้อผ้า

‪เคยทำน่ะ

‪คุณอายุเท่าไหร่

‪สามสิบแปด

‪คุณล่ะ

‪สามสิบสาม

‪ผมเรียนโรงเรียนรัฐบาล ‪คุณคงเรียนโรงเรียนเอกชน

‪ชัดเจนว่าเราไม่มีอะไรเหมือนกันเลย

‪รีโมตคอนโทรลเหรอ

‪มีกล้องอยู่

‪พวกเขาถ่ายวิดีโอเรา

‪อยู่ตรงไหน

‪ไม่รู้

‪เราต้องแยกออกจากกันให้ได้

‪แต่ไม่รู้ว่าจะทำยังไง

‪ได้ยินเสียงปิดประตู

‪เราอยู่ที่ไหนกันเนี่ย

‪หมา

‪อยู่ใกล้บ้านสุนัขจรจัดเหรอ

‪โทรศัพท์นั่น

‪เราต้องลุกขึ้นไปโทรขอความช่วยเหลือนะ

‪ไม่มีประโยชน์หรอก

‪อย่างน้อยก็ต้องลองดู

‪โอเค เราจะลุกขึ้น

‪มันจะเจ็บหน่อยนะ

‪คุณทำอะไรน่ะ

‪ไม่ใช่แบบนั้น

‪ให้ผมทำดีกว่า

‪อย่างแรก เราพยายามไปที่ขอบเตียง

‪ทำตามที่ผมบอกนะ

‪ผมจะข้ามตัวคุณไป โอเคนะ

‪ทีนี้เราก็ลุกขึ้นนั่ง

‪เอาละนะ

‪แล้วตอนนี้เราจะยืนยังไง

‪อ้อ ผมชื่อดาบิดนะ

‪ซาร่า

‪- พอผมพูดว่า "เอาละ" เรายืนขึ้นนะ ‪- โอเค

‪หนึ่ง สอง เอาละ

‪เกาะแน่นๆ

‪บอกให้เกาะแน่นๆ บ้าเอ๊ย!

‪ก็ฉันไม่มีแรงเลยนี่ ไอ้โง่