Mammals

قطب شمال

اینجا به شدت سرده.

اما با این حال، پستانداران اینجا زندگی می‌کنن.

این قلمرو یخ‌زده، توسط خرس‌های قطبی حکمرانی می‌شه.

و برای این خرس جوان کنجکاو،

این دریاهای یخ‌زده هم خونشه

و هم زمین بازی‌اش.

شاید این یه بازی با فُک دریایی به نظر بیاد،

اما اگه اینطور باشه، این فُکه که داره برنده می‌شه.

این خرس جوان هنوز خیلی چیزا برای یاد گرفتن داره،

همینطور که داره راهشو پیدا می‌کنه

تو این دنیای یخبندان.

از دریاهای یخ‌زده تا کوه‌های پوشیده از برف،

پستانداران تخصصی و مقاوم

راه‌های زیادی برای رشد و بالندگی پیدا کردن

تو سردترین نقاط زمین.

بسیاری از خرس‌های قطبی بیشتر وقتشونو تو سواحل می‌گذرونن

و فُک شکار می‌کنن.

اما این ماده جوان،

داره به سمت خشکی می‌ره.

با راهنمایی حس بویایی قوی‌اش،

داره به سمت کوهستان می‌ره.

دما ۲۰ درجه زیر صفره،

اما اون به خوبی با این دماها سازگار شده.

اون دو لایه خز داره

و زیر اون‌ها، لایه چربی عایق.

پس گرمای بدنشو کم از دست می‌ده.

بعد از ساعت‌ها راه رفتن،

بالاخره چیزی که دنبالش بوده رو پیدا می‌کنه.

گوزن‌های شمالی سوالبارد.

کوچکترین گوزن شمالی جهان.

تو خشکی، اونا به ندرت با خرس‌های قطبی روبرو می‌شن،

اما حالا، قراره این اتفاق بیفته.

خرس‌های قطبی برای تعقیب و گریز با سرعت بالا ساخته نشدن.

اون ازش پیشی گرفتن.

غیر معموله که یه خرس قطبی

انقدر طولانی شکارشو تعقیب کنه،

اما با این حال، تسلیم نمی‌شه.

حرکتش اصلا باظرافت نیست.

به زودی، دوباره به دنبالشون می‌افته

و بهشون می‌رسه.

این بار، گوزن شمالی رو تعقیب می‌کنه

به سمت برف عمیق‌تر.

شاید این کار سرعتشونو کم کنه.

گروه از هم جدا می‌شه.

برای لحظه‌ای، مطمئن نیست کدوم سمت بره.

هم شکار و هم شکارچی حالا خسته‌ان.

اما اون تسلیم نمی‌شه.

دو تا گوزن شمالی از هم جدا می‌شن.

اون یکی رو سرازیری دنبال می‌کنه،

دوباره به سمت برف عمیق.

اینجا، قدرت زیاد و پاهای بلندش

کمکش می‌کنن تا تو برف حرکت کنه.

این رفتار شگفت‌انگیز به ندرت دیده می‌شه.

اما تو این قسمت از قطب شمال،

چندین خرس به این شیوه شکار کردن.

اما هنوز زوده که بدونیم آیا، با گرم شدن جهان،

رژیم غذایی فقط گوزن شمالی

می‌تونه برای بقاشون کافی باشه یا نه.

پستاندارانی مثل خرس قطبی،

هزاران سال فرصت داشتن تا راه‌هایی برای بقا تو سرما پیدا کنن.

از زمان انقراض دایناسورها،

بیش از ۵۰ دوره یخبندان وجود داشته.

در سردترین دوره‌ها، ورقه‌های یخی با ضخامت بیش از نیم مایل

روی جایی قرار گرفته بودن که الان ادینبورگ و نیویورک قرار دارن.

امروزه، بیابان‌های شمالی آلاسکا

هنوز هم تا حد زیادی مثل اون زمان‌های سردتر هستن.

یک پستاندار به خصوص مقاوم و باهوش،

برای ده‌ها هزار سال اینجا دوام آورده.

یک ولورین.

مثل همه پستانداران، خونگرمه

و برای حفظ دمای بدنش،

باید زیاد غذا بخوره.

اما پیدا کردن غذا آسون نیست

تو این بیابان بزرگ و خالی.

ولورین‌ها باید سفر کنن

تا ۵۰ مایل

در روز برای پیدا کردنش.

اما پاهاش، مثل کفش‌های برفی پهنن

و کمکش می‌کنن بدون اینکه تو برف فرو بره، از دشت‌های برفی عبور کنه.

و یه بینی فوق‌العاده حساس داره.

اونقدر حساسه

که می‌تونه لاشه رو پیدا کنه،

حتی اگه کاملا یخ زده باشه.

یه کاریبو که از سرما مرده.

آرواره‌های قدرتمند ولورین

این امکان رو بهش می‌ده که

گوشت یخ‌زده رو جدا کنه.

حتی می‌تونه بجوه

استخوان‌های سفت رو.

اما اون غذایشو کامل نمی‌خوره.

بخشی از اونو با خودش می‌بره.

شاید تعجب‌آور باشه، اما این نر غذاشو رها می‌کنه

تو ناکجا آباد و بعد می‌ره.

و دلیلش اینه:

یک ولورین ماده.

این غذا هدیه‌ایه برای جفتش.

این غذا تا چند روز گرسنگی اونو برطرف می‌کنه.

ولورین‌ها حیوانات خیلی گوشه‌گیری هستن.

و تعداد خیلی کمی از آدم‌ها تا به حال این رفتار دلسوزانه رو دیدن.

چند روز بعد معلوم می‌شه که چقدر مهم بوده

این رسوندن غذاها.

ماده از لانه‌اش بیرون می‌آد،

از زیر برف.

و

سر دیگه‌ای پیدا می‌شه.

توله سه ماهه‌شون.

توی دو متر زیر سطح زمین به دنیا اومده و بزرگ شده.

این شاید اولین باری باشه

که دنیای بالای برف رو می‌بینه.

توله به اندازه کافی قویه که مادرش رو همراهی کنه

و با هم دنبال غذا می‌گردن.

۹۰ درصد از نرها در بین پستانداران

نقش کمی در بزرگ کردن بچه‌هاشون دارن یا اصلاً نقشی ندارن.

اما فداکاری پدرانه به وولورین‌ها کمک می‌کنه

که توی این دوره خانواده‌شون رو بزرگ کنن،

توی سردترین فصل سال.

همه پستانداران مجبور نیستن مسافت‌های زیادی رو طی کنن

تا غذاشون رو پیدا کنن، اگه بدونن کجا دنبالش بگردن.

زمستون توی جنگل‌های شمالی کانادا.

دما منفی ۲۵ درجه‌ست.

بیشتر رودخونه‌ها یخ زدن،

اما این یکی بدون یخ می‌مونه

به خاطر چشمه‌های دائمی

که از بسترش می‌جوشن.

و این به ماهی سالمون چام اجازه می‌ده

که اواخر فصل تخم‌ریزی کنه.

و خرس‌های قهوه‌ای گرسنه رو جذب می‌کنن.

در حالی که بیشتر خرس‌های دیگه

قبلاً به خواب زمستونی رفتن،

این معدود خرس‌هایی که از این

جای خاص خبر دارن، همچنان

تا عمق زمستون خودشون رو چاق می‌کنن.

و این ماهی‌ها که هر کدوم

بیش از ۴۰۰۰ کالری دارن،

ارزش بیدار موندن رو دارن.

اما همه خرس‌ها

تو ماهی‌گیری به یه اندازه ماهر نیستن.

بعضیاشون فقط سرشون رو

زیر آب می‌کنن

و به بهترین‌ها امیدوارن.

اما دید زیر آبیشون

مثل مال ماست،

و مشخصه که کار سختیه.

شاید یه دید از بالا کمک کنه،

اما نکرد.

بالادست رودخونه، توی یه قسمت خلوت،

یه مادر با دو توله کوچیکش داره ماهی‌گیری می‌کنه.

هر دوشون در طول خواب زمستونی به شیر مادرشون متکی هستن،

پس اون تا جایی که می‌تونه

وزن اضافه می‌کنه.

تا ۲ کیلوگرم در روز.

توی ماه‌های آینده، چربی‌ای که الان به دست میاره،

اون رو در طول خواب زمستونی طولانیش زنده نگه می‌داره.

با منتقل کردن دانشش در مورد این مکان خاص

و آموزش دادن مهارت‌های لازم برای بقا

به توله‌های کوچیکش،

مادرشون یه شروع خوب تو این دنیای یخی بهشون داده.

خانواده، سیر از ماهی،

حالا آماده خواب زمستونیه

و اینجوری از سختی‌های زمستون دوری می‌کنه.

معادن قدیمی و متروکه، پناهگاه‌های زمستونی عالی برای پستانداران هستن.

با خوابیدن اینجا،

می‌تونن از بدترین بخش زمستون در امان باشن.

و بعضی‌ها وقتشون رو اینجا به روش‌های غیرمنتظره‌ای استفاده می‌کنن.

یه کلونی از خفاش‌های قهوه‌ای کوچیک

و بزرگ.

کوچک‌ترینشون فقط ۶ گرم وزن داره.

و همین چربی کم بدنیشون

برای شش ماه کفایت می‌کنه.

برای این کار، اون‌ها عملکردهای بدنی خودشون رو

به طرز شگفت‌انگیزی تغییر می‌دن.

ضربان قلبشون به فقط

ده ضربان در دقیقه می‌رسه.

و بعضی وقتا، فقط

دو بار در ساعت نفس می‌کشن.

تصاویر حرارتی نشون می‌دن

که دمای بدنشون در نیمه زمستون

فقط کمی بالاتر از نقطه انجماده.

اون‌ها الان فقط ۲ درصد از انرژی‌ای رو مصرف می‌کنن که اگه بیدار بودن،

مصرف می‌کردن.

کل کلونی زندگی رو متوقف کرده.

به جز چند تا نرِ تنها.

این یکی داره می‌لرزه،

نه از سرما،

بلکه برای بیدار شدن.

لرزش ماهیچه‌هاش خونش رو دوباره گرم می‌کنه.

و قلبش الان ده برابر سریع‌تر از قبل می‌زنه.

این بیدار شدن به اندازه چربی‌ای مصرف می‌کنه

که برای دو ماه آینده‌اش نیاز داشت،

اگه به خواب زمستونی ادامه می‌داد.

پس این کار پرریسکیه.

اما دلیلی داره.

قبل از خواب زمستونی، بعضی از نرها نتونستن جفت‌گیری کنن.

حالا فرصت دارن دوباره امتحان کنن.

هر قدم، گرمای باارزش بدنش رو از بین می‌بره.

اون دنبال یه گروه کوچیک از ماده‌ها می‌گرده.

باید مراقب باشه که بیدارشون نکنه.

وگرنه آنها هم این کالری‌های باارزش را از دست می‌دهند.

که برای زنده ماندن در زمستان به آن نیاز دارند.