Angel Eyes (엔젤 아이즈)

ดงจู

เฮ้ย..เธอคือปาร์คดงจูใช่ไหม

โรงเรียนมัธยมเซวอน ปี 2 ห้อง 5 เลขที่ 17 ปาร์คดงจู ฉันพูดถูกใช่ไหม

เฮ้ย..เธอจำฉันไม่ได้เหรอ

ฉันคืออาจารย์ภาษาเกาหลียุนซังดง

ฉันเป็นอาจารย์ประจำชั้นของเธอ

เฮ้ย..ฉันกลายเป็นครูใหญ่ของโรงเรียน มัธยมเซวอนด้วย

เธอกลับมาเมื่อไหร่ เธอเป็นหมอเหรอ เธอเป็นหัวหน้าเหรอ

ใช่แล้ว ฉันรู้ว่าเธอจะกลายเป็นแบบนี้

ทุกคน..นี่คือนักเรียนของผม เขาเป็นหัวหน้าแล้ว

เฮ้ย..มันต้องเป็นเกียรติของคุณจริงๆ

ผมไม่ปวดท้องเลย โอ๊ย..เจ็บ เฮ้ย..ผมปวดท้อง ทำอะไรบางอย่างสิ..

ท้องของผม..เจ็บ..เจ็บ..

เฮ้ย..เบาๆ เบาๆ ดะ..ดงจู ดงจู โอ้..โอ้..

โอ๊ย..ปวดท้อง โอ้..เจ็บ โอ๊ย..เจ็บ

หัวหน้า..หัวหน้า

อะไร..อะไรน่ะ

หัวหน้ายุน

หัวหน้ายุน..หัวหน้ายุน

ซูวาน..คุณฟื้นแล้วเหรอ

คุณจีวุน..

ตอนที่ 6 ใครบางคนที่ควรเป็นคนงานห้องฉุกเฉิน อุณหภูมิของคุณคือ 40 องศาเซลเซียส..

คุณไปไหนมาไหนด้วยสภาพแบบนั้นน่ะเหรอ

ไม่เป็นอะไรค่ะ

ผมไม่บอกคุณพ่อของคุณเพราะผมคิดว่า ท่านจะเป็นห่วง

ขอบคุณค่ะ

ไม่ต้องเป็นห่วงฉัน คุณควรไปเถอะค่ะ

ตกลงครับ

คุณตื่นแล้วเหรอคะ

ฉันคิดคุณว่าคุณทำด้วยเหล็ก

ฉันเดาว่าคุณเป็นผู้หญิงเหมือนกัน

คุณทำอะไรกับร่างกายนั้นล่ะคะ

คุณโชคดีแล้วที่หมดสติในโรงพยาบาล

คุณจะถูกหามเข้ามาอย่างง่ายดาย

คุณคะ..

หัวหน้าดีแลนอยู่ไหนคะ

ฉันทำแบบนี้อีกต่อไปไม่ได้

ฉันจะไม่ทำแบบนี้ ฉันจะหยุด

หัวหน้ายุน..คุณเป็นอะไรไหมครับ

คุณยังออกมาแบบนี้ไม่ได้นะครับ

คุณหมอมุน..เมื่อคนไข้คนนี้ทำ CT เสร็จแล้วและผลออกมา ส่งตัวเธอ ไปที่แผนกประสาทวิทยา

ครับ

เราคุยกันเถอะ

ฉันมีแฟนแล้ว

ซูวาน

- ฉัน.. - เดี๋ยว..

นายหุบปากของนายสักครู่ได้ไหม

ฉันรู้จักเด็กผู้ชายที่หน้าตาแบบนี้

เขาส่งข้าวต้ม เขาแยกตัวเองออกจาก เรื่องของคนอื่น

เขาทำตัวสูงส่งและวางอำนาจ ว่าเขาคือผู้ช่วยชีวิตของฉัน

ใครบางคนที่หนุ่มมาก..คนที่เอาแต่บ่น

ชื่อของนักเรียนมัธยมจอมทะเล้นคนนั้นคือ..

สวัสดี

ไม่เจอกันนานเลย

เธอตีฉันได้อีก

นักกู้ชีพยุนออกจากโรงพยาบาลแล้วค่ะ

- เมื่อไหร่ครับ - เมื่อสักครู่ก่อนที่เธอมีสติ..

น้ำเกลือถูกฉีดแค่ครึ่งเดียวและเธอวิ่งออกไป ราวกับว่าเธอมีธุระด่วนจะต้องไป

ฉันพยายามเหนี่ยวรั้งเธอโดยบอกว่า เธอจะเกิดปัญหากับคุณน่ะค่ะ

ไม่เป็นอะไรครับ ผมทำอะไรกับเธอมากไม่ได้เหมือนกัน

เธอต้องอดทนช่วงเวลาสั้นๆ ไม่ได้และ กลับไปทำงานน่ะครับ ผมเข้าใจ

คุณจองฮวา..

แม่ของนายอยู่ที่ไหน

โทรศัพท์ปิดเครื่องและข้อความของคุณ จะถูกฝากไว้เป็นข้อความเสียง..

ทำไมพวกเรามาที่นี่

ฉันถามนายว่าทำไมพวกเราถึงมาที่นี่

มันนานมาแล้ว มีอะไรผิดปกติเหรอไง

ไม่มีอะไร

วันนี้ไข้ของซูวานสูงถึง 40°C และ เธอหมดสติในห้องฉุกเฉิน

แล้วเธอหายตัวไป

หลังจากนั้นผมติดต่อเธอไม่ได้ทั้งวัน

แต่มันไม่มีอะไรเลยสำหรับยุนซูวาน..

เรื่องนั้นไม่ถูกเหรอครับ..นักสืบชา

ทำไมคุณทำตัวแบบนั้นล่ะคะ

ผู้หญิงของผม..แม้ว่าเธอไม่ได้ทำด้วยเหล็ก..

เธอไปไหนมาไหนพร้อมกับช่วยเหลือคน ทุกวันจนกระทั่งเธอล้มป่วย

เธอทรุดลงตรงไหนก็ตามเพราะ การทำงานหักโหม..

และเธอกลับไปทำงานอีกครั้ง..

ผมไม่สามารถเอื้อมถึงเธอได้มากกว่าที่..

ผมเอื้อมถึงเธอได้

มันไม่ใช่ 1 หรือ 2 วันที่เธอเป็นแบบนี้ คุณรู้ว่ามันคืออาการป่วย

อาการป่วย..

อาการป่วยแบบนั้น..ทำไมเธอถึงได้มันมา ล่ะครับ

เธอได้มันมาตั้งแต่ตอนไหน เพราะใคร

มันอาจจะเริ่มต้นตั้งแต่อุบัติเหตุของ แม่ของเธอ..

ผมรู้เหมือนกัน..

ว่ามันอาจะไม่ใช่เพราะแม่ของเธอเท่านั้น

นี่คือหน้าตาของคุณจองฮวาของพวกเรา

เธอสวย

แม่แบบไหนที่สวยขนาดนี้ ไม่รู้สึกถึงความจริงเลย

แม่คะ

ซูวานนะคะ หนูมองเห็นแล้ว

หนูได้มองเห็นบ้าน รถ..

1 วัน..2 วัน..

1 เดือน..2 เดือน..1 ปี..

แต่ไม่มีแม้กระทั่งร่องรอย

มันน่าจะดีกว่าที่..

หนูฝันไปทั้งหมดเพราะหนูบ้า..

หนูหวังว่าหนูจะละเมอ

ถ้าเป็นแบบนั้นแล้ว คุณจองฮวาของเรา..

น่าจะยังมีชีวิตอยู่นะคะ

ไม่เป็นอะไร แม้ว่ามันเป็นความฝันของ ผู้หญิงบ้าคนหนึ่ง ถ้าคุณจองฮวาของเรา ยังมีชีวิตอยู่..

หนูไม่รู้ว่าคุณแม่อยู่ใกล้..

อย่างว้าเหว่ตามลำพังขนาดนี้..

หนูขอโทษที่หนูมาช้ามาก

หนูขอโทษค่ะแม่

แม่คะ

แม่คะ..หนูขอโทษ

คุณจองฮวาของเรา..

คืนนี้แม่จะไม่ได้นอนนะครับ

วาน..ยัยคนนั้นเป็นรถไฟที่วิ่ง

เธอจะไม่แยกความแตกต่างระหว่างน้ำและไฟ และไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าจะหยุดอย่างไร..

ถ้าไม่ใช่คุณหมอคัง ผู้ชายแบบไหนจะอดทน เธอแบบนั้น

ทำไมคุณถึงแสดงด้านอ่อนแอของคุณล่ะคะ หลังจากที่คุณทำได้ดีมาโดยตลอด

คุณเคยเจอเขาด้วยใช่ไหม

เห็นได้ชัดว่าคุณน่าจะเห็นเขา

คุณกำลังพูดเรื่องอะไร

รักแรกที่ฝังอยู่ในหัวใจของซูวาน

เขาเป็นเจ้าของนกหวีดใช่ไหมครับ

นักสืบชา..น่าประหลาดนะครับที่ คุณเป็นนักสืบที่เก่ง..

พร้อมด้วยใบหน้าแบบนั้น

ฉันต้องไปสหรัฐฯ เพราะเฮจู..

ฉันเรียนที่นั่นและกลายเป็นหมอ

ตามที่เธอเห็น ฉันสบายดี

ฉันเห็นแล้ว

ชีวิตยุ่งเหยิงมากจนฉันไม่ได้คิดถึงเธอมากนัก

บอกตามตรง..

ฉันอยากจะลบความทรงจำทั้งหมดจากที่นี่ เพราะพวกมันเจ็บปวดและน่ากลัวมาก

ดังนั้นฉันใช้ชีวิตกับการลืมมันทั้งหมด

ฉันรู้ นายเป็นแบบนั้น

ฉัน..ฉัน..

ดึกแล้ว

กลับไปพักผ่อนเถอะ

คุณพ่อ..

เธอจะไปไหน

เธอจะไปเจอซูวานใช่ไหม

เธอรู้..

จนถึงไหนและตั้งแต่เมื่อไหร่

คนที่น่าขอบคุณ..คนที่มอบดวงตา ของเธอให้ซูวาน..

มันคือดงจู..แม่ของเธอ

และคนที่วานอยากจะเจอมาก..

คือเธอน่ะ..ดงจู

แต่แล้วทำไมล่ะครับ

ทำไมฉันถึงไม่พูดอะไรทั้งนั้น

เพราะวานเฝ้ารอนานมาก..

ฉันค่อยๆ รู้เรื่องเมื่อเวลาผ่านไป

เธอเคยคิดถึง..

แม่ของเธอ ตัวเธอและเฮจูเหมือนกัน..

การมีตัวตนของครอบครัวของเธอ มีความสำคัญ..

กับวานแค่ไหน

ถ้าเธอรู้ว่า..

เธอได้รับดวงตาจากแม่ของเธอ..คนที่ เธอรักเหมือนแม่แท้ๆ..

เธอจะรู้เรื่องนั้นไม่ได้

ใช่แล้ว ผมคิดอย่างนั้นเหมือนกันครับ

วานไม่น่าจะจัดการมันได้

ชีวิตที่หล่อนมอบให้เธอคือความสุข เธอไม่น่าจะมีความสุขได้

แม้กระทั่ง..

ผมคิดถึงเธอ

ผม..

ลืมเธอไม่ได้ครับ

ฉันคิดว่าเธอลืมไปแล้ว..

เรื่องความรักแบบเด็กๆ จากสมัยหนุ่มสาวของเธอ

กับผมแล้ว ซูวานคือ..

ฉัน..ฉันชอบตอนที่เธอเรียกฉันว่า "พ่อ" น่ะ..ดงจู

เราปล่อยซูวานไว้ตามลำพังเถอะ

เธอและฉัน..

อยู่กันแบบนี้เถอะ

คุณพ่อตอบคำถามผมสักขัอได้ไหมคะ

นี่คือเหตุผลที่..

คุณพ่อช่วยผมเหรอครับ

สิ่งที่เธอมีความหมายกับฉัน..

เธอนึกไม่ออกหรอกน่ะ

รักแรกที่ถูกซ่อนอยู่ภายในหัวใจของซูวาน..

เขาเป็นเจ้าของนกหวีดใช่ไหมครับ

จู่ๆ เขาพูดเรื่องอะไร