The Skeleton Key

blu-ray rip @ 23.976 fps verwerking: ...:::: soundfusion ::::...

"Ik vertelde mijn moeder natuurlijk meteen alles wat ik wist...

"en we beseften meteen dat we in gevaar waren.

"Er moest snel iets gebeuren en we besloten...

"uiteindelijk om samen...

"in het buurdorp hulp te zoeken.

"Zo gezegd, zo gedaan. Zonder hoed...

"renden we al snel in de schemering door de koude mist.

"Het buurdorp was niet ver...

"maar wel uit het zicht, aan de andere kant van een inham...

"en het bemoedigde me vooral...

"dat het niet in de richting was...

"waaruit de blinde man was gekomen.

"En ik zal nooit vergeten hoe blij ik was...

"toen ik door deuren en ramen licht zag...

"maar weldra bleek...

"dat we van die mensen geen hulp konden verwachten.

"Je zou denken...

"dat men zich zou schamen...

"maar niemand wilde met ons terug naar de..."

Audrey? Sorry.

Mr Talcott is overleden.

Oké.

Receptie, voor als er iemand komt.

Dan kun je nog lang wachten, schat.

Nee. Hebben we niet gebeld? Hij zei dat hij familie had.

Ja.

Maar ze willen niets met hem te maken hebben.

Je kunt het achter weggooien.

Eigendommen - nooit opgehaald

Stephanie Higgins - Eigendommen

VERZORGER GEZOCHT VOOR TERMINAAL PATIENT

Terrebonne Parish Fulltime, inwonend - $1000/week

Oké, kijk eens.

Ik heb morgen een gesprek.

En je baan dan?

Daar heb ik genoeg van.

- Wat is er dan gebeurd? - Hier, je bier.

- Bedankt. - Geen dank.

Er is vandaag een patiënt overleden. Mr Talcott.

- Het spijt me. - Je had het moeten zien.

Zodra hij was gestorven...

werd hij meteen weggewerkt.

Voor hen zijn het zaken.

Ja, maar hij had jou tenminste nog.

Nee. We horen iets om ze te geven.

Het zal hun een zorg zijn.

Wacht. Dit is Terrebonne Parish. Het moeras.

Ik word betaald en kan ook naar de verpleegopleiding.

En ik kan iemand op mijn manier helpen.

In het moeras zitten alligators en mannen zonder tanden.

Gaan we nog dansen?

Cary, luister.

Weet je zeker dat je werk je niet verandert?

Ik ben 25. Er is toch niets mis met verandering?

PRIVÉ - GEEN TOEGANG - BLIJF BUITEN

Lieve hemel.

Hallo?

Hallo?

Hallo?

Hallo?

Daar gaat het om in de liefde.

Ouderwetse toewijding zoals in de boeken.

Jij bent vast Caroline.

Het spijt me, maar de deur stond open.

Ach, het is een groot huis. Ik had je niet gehoord.

Het is in orde.

Zo komen hun zaakjes nooit op orde.

Het spijt me. Ik ben Luke Marshall. Advocaat, successierecht.

We hebben getelefoneerd.

O ja.

De dokters geven hem nog een maand. Hij is al ver heen.

Ik begrijp het.

Zijn vrouw heeft het er moeilijk mee.

Dat hebben de meeste mensen.

Violet, je hebt bezoek.

Miss Caroline Ellis.

Ze werkt in het verpleeghuis in New Orleans.

Caroline, dit is Violet Devereaux.

U heeft een mooi huis.

Sorry. Het is moeilijk dat hier nu een vreemde woont...

Ik begrijp het wel.

Ze komt uit het zuiden. Ze denkt dat vrouwen nog buigen.

Dus hij kan helemaal niet praten?

Nee. De beroerte heeft hem bijna helemaal verlamd.

- Aan welke kant? - Allebei.

Het gebeurde op zolder, ongeveer een maand geleden.

Daar heeft ze hem gevonden.

Ben?

Je hebt bezoek. Dit is Miss Caroline Ellis.

Hallo, Ben. Ik ben Caroline.

Ze komt niet van hier. Ze zal mijn huis niet begrijpen.

Ze komt uit New Orleans.

Daar is ze niet opgegroeid. Heb je haar horen praten?

- Wie weet waar ze vandaan komt? - Hoboken, New Jersey.

Wil je een zuidelijk accent?

Ze is de laatste, Violet.

Goed.

Maar ze zal het huis niet begrijpen.

Het laatste meisje, hè?

Wacht. Ik praat wel met haar, we regelen dit wel.

Ik kan niemand helpen die mijn hulp niet wil.

Ze wil wel hulp. Ze is gewoon bang.

Waarvoor? Beleefdheid?

Nee. De liefde van haar leven ligt op sterven.

Ze zijn al heel lang samen.

Ze verliest haar boezemvriend.

Daar zou ik in ieder geval niet blij mee zijn.

Wat een romanticus.

Luister.

Het laatste meisje is weg.

Ze heeft sindsdien alweer vijf mensen afgewezen.

Het is niets persoonlijks.

Maar door jou beseft ze dat hij echt sterft.

Zonder mij sterft hij toch wel.

Wat was dat over het huis?

Wat?

Ze zei dat ik het huis niet zou begrijpen. Waarom?

Ik weet alleen dat ze altijd op tijd betaalt.

Luister, laat maar.

Misschien helpt het om te weten dat ik ook nog geen droombaan heb.

Goed.

Wat zou je tegen haar zeggen?

Ik zou zeggen dat ze verder kan kijken...

maar dat ze waarschijnlijk niets beters zal vinden.

Dus ze kan je maar beter als de beste behandelen.

Oké, mijn regels. Geen gebrei.

Geen bridgeclub.

En geen bingo.

Oké, goed. Goede regels.

Serieus, ze zullen proberen je ook als bejaarde te laten leven.

Het is maar een uur hiervandaan. Ik kom vaak terug.

Ja, dat hoop ik.

Als je met iemand wilt praten van na de Tweede Wereldoorlog.

Wat heb jij met oude mensen?

Kom hier.

Je weet dat hij trots op je zou zijn.

Hallo?

Hallo?

Ik wil de benzine betalen.

Hallo?

Hallo?

Is daar iemand?

Het spijt me.

Pardon. Ik wil gewoon de benzine betalen.

Jezus.

$17 voor de benzine.

Laat maar zitten.

Mrs Devereaux?

Ik heb alles uitgepakt.

Hoi, Ben. Ken je me nog? Ik ben Caroline.

Ik ga een tijdje voor je zorgen.

Hier heb je niet veel licht, hè?

Dus je houdt van blues, hè? Nou...

Je moet me loslaten.

Ben, je doet me pijn.

Daar ben je.

Tijd voor zijn medicijnen.

Aan de kant, kind.

9.00 uur 's morgens en 19.00 uur 's avonds.

Hij neemt zijn pillen in poedervorm. Ik laat het je wel zien.

Hij moet alles opdrinken.

- Wat neemt hij? - O, Coumadin en zo.

Soms begint hij te rillen. Daar hoef je niet bang voor te zijn.

En een kus voor een betere smaak.

Je bent magerder dan ik had gehoopt, maar wel mooier.

Je bent vast overal beschilderd, hè?

- Beschilderd? Beschreven.

Jullie jonge mensen gebruiken...

altijd inkt en naalden.

Je bent beschreven, hè?

Er is niets te zien.

Nou.

Hij moet iedere dag in bad, zijn beddengoed verschoond.

Laat het huishouden maar. Ik ben de enige die dat kan doen.

Hoe lang woont u hier al?

Eens kijken.

We kwamen in '62 uit Savannah.

We kochten dit huis van een broer en zus.

Ze hadden het lang geleden van hun ouders geërfd...

en woonden er al sinds ze kinderen waren.

Dat zijn ze. Martin en Grace.

Aardige mensen.

Maar ze hadden financiële problemen en moesten verkopen.

Bewaart u hun foto?

Ja, mijn eerbetoon aan de herinneringen van dit huis.

Goed. Kom mee.

Dit is de eetkamer.

We gebruiken niet alle kamers.

De andere zijn voor Bens antiekzaak.

Wat hij niet kon verkopen, hebben we hier opgeslagen.

Behalve op de zolder.

Daar staat kristal en porselein.

En ik hou de inventaris goed bij. Het is maar dat je het weet.

Er zijn in totaal meer dan 30 kamers.

Vroeger had iedere kamer een eigen sleutel.

De eigenaar had een loper.

Die opent elke deur.

Deze is voor jou.

Ik heb de mijne.