The Weather Man

มันเป็นความสดชื่น

ผมสดชื่นแล้ว

ผมกำลังสดชื่น

ขอต้อนรับกลับมา ผม ไบรอันท์ กัมเบล

- ดิฉัน แอนน์ โฮวาร์ด - วันนี้มีเรื่องเด็ดๆ นะ

- คงจะยุ่งมากๆ เลยค่ะ - เรามีดาราเพลงป๊อป เอลตัน จอห์น

เขาจะมาอยู่กับเรา

และก็ด้วย ผู้แต่งนิยายขายดี อัล แฟร้งเค้น

พร้อมเด็กอัจฉริยะ จากเกรด 4

เจ้าของแนวคิด นำตำราเรียน

ไปให้เด็กที่ต้องการ

กับการมีแนวคิด ซึ่งเหมาะกับตอนนี้ เราขอเริ่มด้วยเรื่อง

แล้วใส่ลงบนพิมพ์..

ไบรอัน ช่วยตักไอศครีม มาราดบนเค้กนี่หน่อย

- ต้องการมากแค่ไหนครับ - ตามแต่คุณชอบเลย

คุณหัวเราะอะไร..

- มันควรจะมีไขมันต่ำ - ถูกแล้ว

เขาโทรมาไหม

คนจากรายการนั่น เดอะ กัมเบล โชว์ ไม่ได้โทรเหรอ

แน่ใจนะ

- อีกครั้งนึง ที่เวลาเราหมดลง - ขอบคุณ

เรายังมี เรื่องราวอีกมาก ในช่วงเช้า แล้วพบกันใหม่

- เป็นไง พวก - คนต่อไป

ว่าไง

- ขอลายเซ็นหน่อย ได้ไหม - คนต่อไป

ผมไม่ใช่ คนที่คิดว่าผมเป็น ดังนั้น..

คุณไม่ใช่ ผู้รายงานอากาศ

แดน สปริทซ์ หรือ

เดฟ สปริทซ์

ผมไม่ใช่ เดฟ สปริทซ์ ไม่ แต่ผมเคยได้ยิน ชื่อเสียงเขา

คุณไม่ต้องแกล้งโง่หรอก

ฟังนะ ขอร้องล่ะ เอาละ ผมก็แค่มาเข้าแถวรอ

น้องชาย ผมอ่านแบบฟอร์ม ทะเบียนรถคุณออกนะ

ไงก็ช่าง

นี่คุณ..

ขอร้องล่ะ อย่ายุ่งกับผม ผมแค่มารอเข้าแถว

คุณออกทีวีนะ น้องชาย

คุณออกทีวี

- คุณออกทีวี น้องชาย - แล้วไง ทำไมพูดซ้ำๆ อยู่นั่น

คุณออกทีวี น้องชาย

ไปทำงานธนาคารหรือ อะไรอื่นซะไป

ถ้าคุณไม่อยาก สังสรรค์กับชาวบ้าน

มันเรื่องของผม ช่วย.. ไปให้พ้นหน้าผม ได้ไหม

- ไอ้งี่เง่าเอ๊ย - อยากพูดงั้น ต่อหน้าผมเรอะ

นึกว่าอยากให้ผม ไปให้พ้นหน้าคุณ

บางครั้ง ก็มีคนจำผมได้

บ้างก็โง่

แบบเดียวกันนี้ ที่ทำให้เกิด หิมะตกครั้งใหญ่ ในมินีโซต้า

เมื่อมาเจออากาศที่อุ่นกว่า

ผมน่าจะใจเย็น ให้มากกว่านี้

หมายถึง ผมไม่ใช่คน 2 มิติ ที่พวกเขาจำได้

ผมต้องมีความสัมพันธ์ กับพวกเขา

กับให้พวกเขารู้ว่า จะต้องรับมือยังไง

แต่ฟังนะครับ อุณหภูมิที่อุ่นกว่า แบบนี้ จะอยู่ได้ไม่นาน

ลมนี้จะผลักดัน อากาศที่เย็นกว่า ไปทาง มิดเวสต์

เพราะเหตุนี้ ผู้คนจึงคิดว่ารู้จักผม

แต่ที่จริง เขาไม่รู้จัก

อุณหภูมิสูงสุด ในสัปดาห์หน้า คงไม่เกิน 24 องศา

ผมไม่ใช่กองถั่ว

ผมมีแผนการณ์

เอาล่ะ แล้วเจอกัน

- บ่ายนี้ มีอะไร - คุณต้องไปรับเชลลี่

- ที่ไหน - ชิคาโก้ แดนซ์

แล้วก็ต้องพาพ่อ ไปนอร์ธเวสเทอร์น

ตอนบ่าย 3 ใช่ไหม

มีเอกสาร จากฮัลโหล อเมริกา ไหม

- เป็นจดหมายเหรอ - ใช่แล้ว

ไปรับไมค์ด้วย บ่าย 5 โมงครึ่ง ที่ นอร์ริส เฮ้าส์

โอเค

พวกเขามี เบอร์มือถือผมไหม

เอ้อ ผมว่าพวกเขาควรมี ทุกเบอร์นั่นล่ะ เผื่อไว้

ผมต้องโทรฯ ถึงคนชื่อเดอร์เซ่นรึเปล่า

เขาไม่คิดจะโทรมา สอบถามเหรอ

โอเค

- พ่อคะ จอดตรงนี้ได้ไหม - จอดทำไม

หนูจะซื้อสมุด ใช้ที่โรงเรียน

หนูเดินกลับเองได้

ตกลง

- ขอเงินหน่อยสิ - ลูกไม่มีเงินเลยหรือ

ไม่ค่ะ

ลูกอายุ 12 แล้ว

อย่าเดินไปไหน โดยไม่มีเงิน รู้ไหม เชลลี่

ลูกไม่ใช่เด็กเล็กๆ แล้ว

- แม่เป็นไงบ้างล่ะ - สบายดีค่ะ

ขอซื้อไลท์ ซองนึงค่ะ

- แบบธรรมดาเหรอ - เอาแบบ เต็มร้อย

มีไม้ขีดไหม

เชลลี่เป็นไงบ้าง

สบายดีครับ

- นางฟ้าน้อยๆ ของย่า - ใช่

เธอสบายดี

- ใครเป็นนางฟ้าเหรอ - เชลลี่ไง

เชลลี่น้ำหนักมากเกินไป และไม่มีความสุข

พ่อเป็นห่วงเธอมาก รวมทั้งไมเคิลด้วย

- เดวิด - ครับพ่อ

คุณโรเบิร์ท สปริทเซล

ซื้อหนังสือพิมพ์ให้ด้วยนะ

- จะไว้อ่านขากลับ - ครับ

15 นาที เหรอครับ

ใช่ เดี๋ยวเจอกัน

บ้าจริง

- เฮ้ - เฮ้

- มันเริ่มหนาวแล้วนะ - ใช่

- สัปดาห์นี้ วันไหนหนาวสุด - วันพฤหัส

วันพฤหัสหนาวสุดเหรอ ดีเลย

นี่ครับ

ใช่ ขอแลกเหรียญได้ไหม

คงไม่ได้ครับ

ผมแค่ต้องการ เหรียญ 25 เซ็นต์ ผมจะเอาไปซื้อ นสพ.

คงไม่ได้หรอก

ก็ได้ งั้นผมจะซื้อของสักอย่าง

ได้ครับ

กาแฟถ้วยเล็ก

80 เซ็นต์

ไม่ใช่ บอกไว้ว่า 72 เซ็นต์นี่

รวมทุกอย่าง แล้วก็เป็น 80

- พ่อ - เป็นไง

ไหนล่ะ นสพ.เดวิด

ผมมีเงินไม่พอซื้อ

แกซื้อกาแฟมานี่

- อะไรนะ - แกซื้อกาแฟมา

ใช่ครับ หลังจากนั้นผมถึงเงินไม่พอ

อะไรนะ

พอซื้อกาแฟแล้ว ผมเหลือเงินไม่พอซื้อ นสพ.

แกควรจะพกเงิน มากกว่า 1 เหรียญนะ เดวิด

แกเป็นผู้ใหญ่แล้ว

ผมขอเก็บจดหมาย ที่มาจาก ฮัลโหล อเมริกา ก่อนนะ

พ่อของผมก็คือ โรเบิร์ท คิง สปริทเซล

ได้รับรางวัล หนังสือแห่งชาติ ตอนอายุ 28

รางวัล พูลิเซอร์ เมื่ออายุ 33

ปธน.คาร์เตอร์ เรียกท่านว่า สมบัติของชาติ

พวกเขาชอบเล่น แล็คเก็ทบอล กันเป็นประจำ

พ่อเป็นนักเขียน ผู้ยิ่งใหญ่

แต่ต้องเสียอะไรล่ะ

พ่อต้องทิ้งครอบครัวหรือเปล่า

เปล่า ท่านไม่ได้ทอดทิ้ง

ท่านเป็นพ่อที่ดี

เป็นยิ่งกว่าพ่อเสียอีก

ให้เชลลี่เรียนเต้นรำ มันไม่ได้ผลหรอก

เธอน่าจะหาอะไร ที่น่าสนใจกว่านี้ ที่จะให้ผลกับเธอ มากกว่านี้

น่าจะเป็นสิ่งที่ดีกว่านะ เดวิด

- เราเคยคุยกันแล้ว - พูดแล้วก็ต้องทำด้วยนะลูก

เราลองดูแล้ว 2-3 อย่าง จะลองต่อไป อย่างพ่อว่า

แล้วไมเคิลล่ะ

ผมว่าโนรีน คงจะโวยวายเกินเหตุ

เขาไม่น่ามีปัญหา เรื่องกัญชาหรอก

ขอให้เป็นอย่างนั้นเถิด

แล้วงาน รายงานอากาศ เป็นยังไงล่ะ

กันยายน ปีที่แล้ว

ผมกระตุ้นให้เชลลี่ สำรวจ กิจกรรมอื่นๆ ที่เธอสนใจ

เธอเลือกกีฬายิงธนู

ผมก็เลยพาเธอ ไปสนามยิงธนู ที่โบลิ่งบรู๊ค

ต้องขับรถไป 90 นาที

เราไปหาซื้อ ชุดยิงธนู สำหรับเด็ก

รองเท้า ปลอกหนังหุ้มข้อมือ

ตกลง เราเอาชุดนั้น

กับครูสอนส่วนตัว

เอาล่ะ เชลลี่

ถือธนูไว้..

แล้วยิงไปเลย

ไม่เป็นไรนะ จำไว้ว่า..

ดึงสายมาตรงๆ ให้ขนานกับใบหู เข้าใจไหม

ลูกทำได้แน่ เชลลี่

เราจ้างครูฝึก ให้สอน 5 ครั้ง

แต่ไปแค่ครั้งเดียว

ฮัลโหล

- เฮ้ - เฮ้

คุณช่วยไปรับไมค์ ในห้างฯที่นอร์ธ ให้หน่อยได้ไหม

ผมนึกว่า เขาอยู่บ้านเพื่อน พอล นอรริสเสียอีก

พวกเขาพากันไปที่ห้างฯ เขาเพิ่งโทรหาฉัน

- ลูกรับการบำบัดเสร็จแล้ว - โอเค

- นั่นเป็นที่ปรึกษาฉัน คนนึง - โครงการบำบัดของนายรึ

ดอน โบเดน เขาเป็นคนดีมาก

- ชอบสาบานเป็นประจำเลย - สาบานเหรอ

ใช่ กลัวไม่เข้าเรื่องมั้ง แต่ไงเขาก็เป็นคนดี

ไง ดอน

- พวกเธอ ทำอะไรอยู่ - มาดูเสื้อผ้าครับ

แค่ดูเสื้อผ้าเหรอ

- ครับ - พอดีเลย

ฉันก็มาดูเสื้อผ้าเหมือนกัน

ก็ดี

- นี่พอลครับ - เป็นไง

ดี

วันนี้หนาวนะ

- ครับ - ใช่ จริงด้วย

มันเท่าไหร่กันล่ะ สัก 20 ได้ไหม

ครับ ดูเหมือน 22

โอ้ แย่จัง

ใช่

เฮ้

- ใช่แล้ว ผมชอบตัวนี้ - มันดูเข้าท่าดี

ครับ ผมกำลังหา แบบนี้พอดี

เอามารวมกันสิ

- อะไรนะ - เอามารวมกันสิ

ใส่ถุงนี่เลย ฉันมีบัตรส่วนลด จะออกเงินให้เอง

- ไม่เป็นไรครับ - ไมค์ เอาน่า

- ผมจ่ายเองได้ - ฉันได้ส่วนลดพิเศษ

อาจจะเหลือแค่ 7 เหรียญเอง

- ฉันจะแยกไปตรงนี้นะ ยินดีที่รู้จักครับ - เช่นกันนะ

นั่นพ่อผม แล้วค่อยเจอกันนะครับ