Zombieland

О, Америка...

Би сакал да можам да ви кажам дека ова е сеуште Америка.

Ама сфатив дека не постои држава без луѓе.

А овде нема луѓе.

Не, пријатели мои, ова се сега: Соединети Зомбиленд Држави.

Неверојатно е колку брзо нештата можат да преминат од лошо во целосно срање.

Зошто јас сум жив додека сите околу мене се претворија во месо?

Поради мојот список на правила.

Прво правило за преживување во Зомбиленд: КАРДИО

Кога вирусот удри, од очигледни причини,

првите кои настрадаа беа дебелите.

Кутро дебело копиле.

Но како заразата и хаосот се ширеа, не беше доволно да се биде само брз на нога.

Моравте да набавите оружје и да научите како се користи.

Што ме носи до второто правило: ДВОЈНО ПУКАЊЕ

Во моментите кога не сте сигурни дали немртвите се навистина мртви,

немојте да штедите на куршуми.

Мислам, уште еден чист погодок во глава.

И оваа госпоѓа ќе избегнеше да стане човечка брза храна.

Можеше, требаше, мораше.

Наскоро зомбите станаа попаметни.

Некако можеа да намирисаат кога сте најранливи.

Па, зарем не можам да се посерам на мира?

Не дозволувајте да ве фатат со спуштени панталони.

СТОЈТЕ ПОНАСТРАНА ОД КУПАТИЛАТА

Како зомбите стануваа побројни од луѓето,

тогаш моравте да ги пресечете сите емоционални врски.

Ако девојчињата од вашето соседство сега се заебани мали чудовишта,

можеби е време да престанете да ги возите во школо.

Моравте да се фокусирате на сопствениот опстанок.

Што води до правилото бр. 4. Прилично основно.

ПОЈАСИ Врзете ги појасите.

Тоа ќе биде незгодно возење.

З О М Б И Л Е Н Д

Тој тип доле, сум јас.

Се наоѓам во Гарланд во Тексас. Можеби изгледа како зомбите да го уништиле,

но, всушност, таков е Гарланд.

Месеци откако нулта пациентот загриза

заразен хамбургер на бензиска станица.

После само два месеца јас сум можеби единствената неканибалска наказа во земјата.

Можеби изгледа неверојатно тоа што сум преживеан

со своите фобии и синдромот на надразнети црева,

ама имам предност што никогаш не сум имал пријатели или блиски роднини.

Преживеав зашто играм на сигурно и ги почитувам правилата.

Моите правила.

Срање.

Правило бр. 1: КАРДИО

Секако.

Правило бр. 4: ПОЈАСИ

Да ти ебам мајката.

Правило бр. 2: ДВОЈНО ПУКАЊЕ

Од поведрата страна, пронајдов место каде можам да одам на голема нужда.

Уште едно правило за преживување во Зомбиленд: ПАТУВАЈ ЛЕСНО

Не мислам само на багажот.

Отсекогаш сум бил самотник.

Ги избегнував луѓето како да беа зомби дури и пред да бидат зомби.

Сега кога сите се зомби,

некако ми недостасуваат луѓето.

И така патувам од студентскиот дом во Остин во Тексас,

во Колумбус, Охајо, каде, се надевам, родителите ми се сеуште живи.

Иако никогаш не бевме блиски, би било убаво да се види познато лице.

Или било кое лице од кое не капе крв од устата, или месо кое виси меѓу забите.

Фала.

Што бараш? ПРОВЕРИ ГО ЗАДНОТО СЕДИШТЕ

Ништо, само, имам листа. -Нема никој освен мојата војничка торба.

Како се викаш? -Застани.

Без имиња, нема премногу да се спријателиме.

Скоро го претече алкохолот со ножот.

Во ред е, не мораш... -Патем, каде си тргнал?

Колумбус, ти?

Талахаси.

Уште? -Не, една за мене.

Една и доста, секогаш велам. Реков еднаш.

Тахаласи и Колумбус се кон исток.

Па?

Па, Тахаласи, сакаш ли да се држиме заедно? Барем некое време?

Вака ќе направиме, Колумбус.

Со мене не се сложуваат лесно, и чувствувам дека си кукавица.

Ја давам оваа врска до отприлика Тексаркана.

Навистина? Ќе ме однесеш до Тексаркана?

Баш си жилав педер, зарем не?

Би можел да се врзам, заради безбедност.

Веќе гледам дека ќе ми одиш на нерви.

Иако впарувањето не бил мој стил,

претпоставував дека ќе бидам посигурен со Тахаласи.

Видете, тој се занимаваше со разнесувачка работа, и...

Работата е добра.

Ама набрзо стана очигледно дека има една слабост.

Што правиме овде? -Ќе погледнеме.

Тоа е проклет Хостесов камион. -Да, го гледам тоа.

Па што? -Добро ќе ми дојде "Твинки".

Доаѓаш? -Да, само момент.

Ме зезаш? -Не.

Правило бр. 18: ИСТЕГНИ СЕ

Би требало да се истегнеш, посебно ако одиме низ стрмнината, многу е важно.

Баш и не верувам. Дали си видел некогаш

лавот да се истегнува пред да ја среди газелата?

"Снежни Топки"? -Да.

"Снежни Топки"?!

Каде се ебаните "Твинки"?! -Сакам "Снежни Топки".

Мразам кокос, не вкусот туку содржината.

Свежи се.

Ова со "Твинките" не е готово.

Можеби не е згодно, но,

морам во ВЦ.

Навистина? -Навистина.

Знам, пак, толку брзо. Што да кажам,

имам случај на хронична тешкотија.

Ама ова, секогаш сум бил фобичен.

Многу нешта ме вознемируваа.

Отисоци на ВЦ шољите или дедо мразовци во продавниците.

Да бидам сам со бебето...

Но тоа од што се плашам повеќе од се, да, дури и повеќе од зомбите...

Ебани кловнови.

Кога ви е страв од се што е таму,

престанувате да одите таму.

Што баш мене ми се случи пред Зомбиленд.

Петок навечер, трет викенд по ред во куќата.

"World of Warcraft"...

Кула од кутии со пица...

"Црвена Тревога Моунтаин Дју"...

Гордост - никаде.

Достоинство - одамна исчезна.

Невиноста - целосно оправдано сметајќи на...

Целиот мој живот, единствено што сакав да пронајдам е девојка.

Да се заљубам, да ја донесам дома да ги запознае моите.

И пак, откога моите се параноични изолиранти како мене,

можеби таа девојка би можела да ме однесе дома кај нејзините.

Тогаш конечно би бил член на ладно функционално семејство.

408?!

Ве молам, има ли некој?! Ве молам, итно е!

Обично не отклучувам врата на панични звуци,

но мојата соседка од 406 е ненормално згодна.

Фала ти, фала ти!

Мило ми е.

Повели.

"Моунтаин Дју"? -Да, "Црвена Тревога".

А еве и "Голден Граундс".

Во најлонското кесе остануваат крцкави.

Кажи ми што се случи.

Беше бездомник.

И болен.

Отидов дома, зборував на мобилен.

Одеднаш спринтуваше кон мене.

Мислам, не трчаше, туку спринтуваше.

Мислев дека можеби бега од некого, или по некого.

Последно што видов е дека сеуште беше таму надвор и лудуваше.

Дрога, можеби?

Не ти го кажав најлошиот дел.

Се обиде да ме гризне.

Во право си. Тоа е најлошиот дел.

Извини, само, многу сум исплашена.

Не, не, треба да се плашиш, бездомник се обидел да те гризне.

Тоа е вистинска причина за страв, разумен страв.

Јас се плашам од нешта кои воопшто немаат смисла.

Како кловнови, со црвени носови. Или крпите со кои се бришат маси

откако ќе завршиш со јадење во рестораните.

Навистина?

Поентата е дека сум тука за тебе, добро?

И се додека си до мене не го напуштам станов.

Смеам ли да ги затворам очите за момент? -Секако.

Фала ти.

На сметка на болниот бездомник канибал, го живеам својот сон.

Целиот живот сакав да ја префрлам косата на девојката преку увото.

Лека ноќ. -Лека ноќ.

Боже мој.

Дали си добро?

Што правиш?

Не се приближувај 406, не сакам да те повредам, но...

Срање.

Боже мој, толку ми е ебано жал.

Гледате, не можете на никого да верувате.

За првпат пуштам девојка во мојот живот и таа се обиде да ме гризне.

Те молам...

Послушај ме...

За старите времиња...

Ако си внатре...

Само си болна, во ред?

Тоа беше мојот прв контакт со чумата на 21-от век.

Се сеќавате на кравјото лудило?

Лудата крава стана луда, лудата личност стана лудо зомби.

Тоа е брзо-делувачки вирус од кој добивате потечен мозок и бесна треска.

Ве прави полн со омраза, насилен...

И од кој добивате силна желба за грицки.

Ти управувај, јас ќе туркам.

Слушнав дека постои место недопрено од ова срање.

На исток? -Да, и ти си го слушнал истото?

На запад слушаме дека е на исток, на исток велат дека е на запад.

Се се тоа само глупости.

Тоа ти е како пингвин на северниот пол да

слушнал дека на јужниот е многу убаво во ова време од годината.

Нема пингвини на северниот пол.

Сакаш ли да осетиш колку силно можам да удирам?

Па, што мислиш?

Кога последен пат сум положувал цевка?

Кога последен пат си видел 20 ножни прсти?

Го ставаше Перси во креветот? -Кој е Перси?

Си го залепил ормарот со тапети? Си го додал зачинот?

Со петите го допре Исус? -Ох, водев љубов?

Само секс.