Libido

«...ορίζω ως ‘Λίμπιντο’ την ποσοτική έκφραση της ενέργειας όλων αυτών των τάσεων

που αναδύονται από τη βαθιά θάλασσα του Ασυνείδητου και συνοψίζονται

σ' αυτό που ορίζουμε ως αγάπη,

εκείνο το σύμπλεγμα των παρορμήσεων που ο Πλάτωνας ονόμασε Έρωτα

κι ο Απόστολος Παύλος εξύμνησε στην επιστολή του προς Κορινθίους.

Ωστόσο, τέτοιες τάσεις μπορεί να οδηγήσουν σε λάθος μονοπάτια,

δημιουργώντας στο άτομο ένα βαρύ αίσθημα ενοχής κι αυτό δύναται

να συμβεί κυρίως μέχρι την εφηβεία,

καθώς τα τραύματα της βρεφικής ηλικίας επηρεάζουν πιο εύκολα τη ‘Λίμπιντο’

στο ενήλικο άτομο, τροποποιώντας

και συχνά μεταβάλλοντας το σεξουαλικό του δυναμικό».

Σίγκμουντ Φρόυντ

Ο Πύργος της Διαφθοράς

Οκτώ ώρες το ανέχομαι, αλλά πλέον έφτασα στο αμήν.

Να το.

Λίγο ακόμη και δε θα μπορούσα να σταθώ στα πόδια μου.

- Τώρα ποιος μένει εδώ; - Κανείς, αγάπη μου.

Απ' όταν πέθανε ο πατέρας του Κρίστιαν, 20 χρόνια πριν,

μόνο εγώ έρχομαι πού και πού να ρίξω μια ματιά.

Εγώ νομίζω πως υπάρχει κάποιος.

Κρίστιαν, αν θες μπορούμε να φύγουμε αμέσως.

Βρωμάει μούχλα.

- Ο διακόπτης πρέπει να βρίσκεται... - Θυμάμαι εγώ.

Ύπουλε!

Παλιά ζωγραφίζανε κάτι κωλάρες!

Πάω να φέρω τις προμήθειες.

«Οι μελλοθάνατοι σε χαιρετούν».

Μα τι κάνεις; Έλα εδώ!

Είναι όμορφα εδώ.

Ελπίζω να τα πήρα όλα.

Είδατε πως μετά το μοτέλ δεν υπάρχει τίποτα για 30 χλμ.

Την τελευταία φορά ξέχασα το αλάτι και τρεις μέρες έτρωγα άνοστα φαγητά.

Θα χρειαστούν λίγες μέρες για να τα ελέγξω όλα

κι έπειτα θα φωνάξω τους εργάτες.

- Η στέγη χρειάζεται επισκευή. - Πεταμένα λεφτά. Θα το πουλήσω.

Παραμένει πάντα το σπίτι του πατέρα σου.

Σπίτια, κτήματα, βίλες, τα πουλάω όλα.

Ώστε έτσι σκέφτεσαι;

Σύμφωνοι.

Όταν γίνεις 25 χρονών, θα σου ανήκουν όλα και μπορείς να κάνεις ό,τι θες.

Τώρα εγώ διαχειρίζομαι την περιουσία σου

και θα τακτοποιήσω τις δαπάνες όπως κάθε χρόνο.

Είμαι παλαιών αρχών κι εκτιμώ τη συναισθηματική αξία.

Θέλω να σου παραδώσω τα πάντα σε τέλεια κατάσταση.

Ήταν επιθυμία του πατέρα σου.

- Τώρα μετρά η δική μου θέληση. - Σε τρεις μήνες, αγαπητέ μου.

Σε τρεις μήνες. Θα είναι απόλαυση να μην μπερδεύεσαι άλλο στα πόδια μου.

Πρόσεχε, νεαρέ, σε τρεις μήνες πολλά μπορούν να συμβούν.

- Άκουσες; Τώρα με απειλεί ανοιχτά. - Αφού τον προσέβαλες.

Ξεμωράθηκε απ' όταν παντρεύτηκε εκείνη.

Παντού καθρέφτες.

Κι ένα κρεβάτι.

Μπριζίτ!

- Τι θαύμα! - Βγες έξω!

Γιατί; Είναι τόσο σέξυ.

- Έλα, θα σου εξηγήσω μετά. - Ω! Πόσες Μπριζίτ!

Σαν να βουτάς σε ένα διαμάντι!

Μπορούμε να κοιμηθούμε εδώ;

Γιατί όχι;

Κρίστιαν!

Έκανα κάποιο λάθος;

Χειρότερα δεν μπορούσες να τα καταφέρεις.

Θα τη γδάρω καμιά μέρα. Μας το παίζει σπουδαία, επειδή τον παντρεύτηκε.

Εδώ ο Κρίστιαν είδε τον πατέρα του να σκοτώνει εκείνη τη γυναίκα.

Α! Ήταν σεξομανής, σωστά;

Αϊλίν!

Ετοίμασα αυτά τα δυο δωμάτια για μας, το ένα απέναντι από το άλλο.

Ή προτιμάς να κοιμάμαι μαζί σου για όσο θα μείνουμε εδώ;

Αν δε θες να μείνεις μόνος, μπορούμε να βολευτούμε στο δωμάτιό μου.

- Θέλω να πω... - Δε φοβάμαι.

Βλέπω πώς με κοιτάζετε όλοι σας.

Δε φοβάμαι. Βαρέθηκα να με αντιμετωπίζετε σαν άρρωστο.

Ή ίσως... με φοβάστε.

Κυρία Κορώ, λυπάμαι, η Μπριζίτ δεν το γνώριζε.

Καλύτερα να κλειδώσουμε αυτό το δωμάτιο. Θα πάμε σε κάποιο άλλο.

Όχι, όχι, μείνετε. Μην καταλάβει ότι ανησυχούμε γι' αυτόν.

Πώς είμαι;

- Καληνύχτα. - Καληνύχτα.

Θύμωσες μαζί μου;

Όχι, το ξες πως δεν μπορώ να σου θυμώσω.

Με ξεκουμπώνεις;

Θυμήσου τι σου είπα: όσο είμαστε εδώ μην κάνεις τίποτα προτού με ρωτήσεις.

Γιατί, ο Κρίστιαν είναι τρελός;

Όχι, αλλά γυρνά για πρώτη φορά σ' αυτό το σπίτι.

Αϊλίν, κοιμάσαι;

- Κρίστιαν... - Δεν μπορώ να κοιμηθώ.

Ταράχτηκα που γύρισα εδώ.

Τώρα όμως μου πέρασε.

Τα θυμάμαι όλα.

Αυτά τα έπιπλα,

αυτές τις κακόγουστες παλιατζαρίες.

Μα είναι όλα αντικείμενα αξίας.

- Μου φέρνουν κατάθλιψη. - Τα μισείς λόγω των αναμνήσεων.

Ίσως. Αν δεν ήσουν εσύ, δε θα μπορούσα να παραμείνω.

Σίγουρα, αγάπη μου. Τώρα όμως καλύτερα να ξεκουραστείς.

Είμαστε στο σπίτι του πατέρα σου.

Όχι!

Όχι σαν τον πατέρα μου!

Θεέ μου! Όχι σαν τον πατέρα μου!

Εσύ είσαι;

Ευχαριστώ.

Σου πάνε τα λυτά μαλλιά, πάντα έτσι να τα 'χεις.

Δείχνεις πιο νέα.

Εννοούσα πως...

Ήσουν σαφέστατη, κυρία Μπενουά.

Πάω για ηλιοθεραπεία.

Γεια.

Γεια!

Είναι ακόμα κοριτσάκι. Επιτρέψτε μου.

- Θες κι άλλο; - Ευχαριστώ.

- Τι έχεις; - Πού;

Εδώ.

Δεν ξέρω. Μάλλον γρατζουνίστηκα στον ύπνο.

- Από εδώ έπεσε ο πατέρας του Κρίστιαν; - Ίσως.

Γιατί «ίσως»;

Δε βρέθηκε ποτέ η σορός του, μόνο ένα ματωμένο πουκάμισο.

Μα τι κάνεις; Ζηλεύεις;

Δεν πρόσεξες τον Κρίστιαν όταν έβγαλες τη ρόμπα; Δεν τολμούσε να σε κοιτάξει.

Απ' όταν ήρθαμε εδώ, έχει κάτι που δε μου αρέσει.

Πιστεύω ότι φοβάται μην καταλήξει σαν τον πατέρα του.

- Είναι επικίνδυνος; - Ελπίζω πως όχι.

Αν και ο Δρ Μπερζέ δεν απόκλεισε το ενδεχόμενο

η επιστροφή του εδώ

ν' ανασύρει το παιδικό του τραύμα και να κλονίσει την ψυχική του ισορροπία.

- Η Αϊλίν δε φοβάται; - Η Αϊλίν είναι διαφορετική.

Είναι ξύπνια και ξέρει τι θέλει. Στηρίζω πολλά σ' αυτό το γάμο.

Σύντομα θα γνωρίζω αν έκανα λάθος.

- Πότε; - Σ' αυτές τις τρεις μέρες.

Ο Κρίστιαν δεν το ξέρει, αλλά εγώ κανόνισα τη γνωριμία του με την Αϊλίν.

Και γι' αυτό δεν μπορώ να κάνω ηλιοθεραπεία;

Μπριζίτ, περίμενε, τι κάνεις;

Πρόσεχε! Πού πας;

Κρύβομαι για να μη με πιάσει ο Κρίστιαν.

Κύριε Μπενουά, μπορούμε ν' αρχίσουμε την απογραφή;

Κρίστιαν!

Δεν έρχεσαι για ηλιοθεραπεία;

- Φοβάσαι; - Τι πράγμα;

Μην γκρεμοτσακιστείς.

Ωχ, λυπάμαι, είμαι ηλίθια.

Δε με φοβίζουν αυτά τα βράχια.

Όχι πια. Πέρασαν σχεδόν 20 χρόνια από τότε.

Το ξες ότι ερχόμουν κι έπαιζα εδώ όταν ζούσε ο πατέρας μου;

Υπήρχε μια φωλιά γλάρων ανάμεσα στις πέτρες.

Είναι όμορφα εδώ.

Νοιώθεις την επιθυμία ν' αφεθείς εκεί κάτω.

Στο λευκό αφρό.

Δε φοβάσαι μην πάθεις κακό.

Ονομάζεται «η γοητεία της αβύσσου».

- Ξέρεις πως όλα αυτά μου ανήκουν; - Ναι, είσαι πολύ πλούσιος, ε;

- Αν θες, σου τα χαρίζω. - Όλα;

Τι θα κάνεις σε τρεις μήνες που θ' απολύσω τον Πωλ;

Να τον απολύσεις;

Μα αυτός πρέπει να αποφασίσει αν θα σου δώσει τα χρήματα.

Έτσι σου είπε;

Το φαντάστηκα. Γι' αυτό ήρθα εδώ.

Εδώ τα πάντα έμειναν όπως ήταν πριν 20 χρόνια.

Ήταν το δωμάτιο του Κρίστιαν;

Ναι, όταν ερχόταν να δει τον πατέρα του.

Όχι, όχι, κυρία!

Αυτό κρατούσε ο Κρίστιαν όταν τον βρήκα λιπόθυμο

μπρος στο δωμάτιο με τους καθρέφτες.

Δε νομίζω να το θυμάται, αλλά αν το ξαναδεί ίσως του κάνει κακό.

Προς Θεού, ούτε να το δει ούτε να τ' ακούσει.

- Πού είναι ο Κρίστιαν; - Ανέβηκε να πάρει τα τσιγάρα του.

Ο Τζίμινυ Κρίκετ!

Αϊλίν!

Αϊλίν! Αϊλίν!

Επιστρέφω αμέσως.

- Πότε θα φύγουμε απ' αυτή την κηδεία; - Μην πειράζεις τα πιόνια, νικάω.

Κρίστιαν!

- Αϊλίν! - Τι έχεις; Τι συνέβη;

Στο γραφείο! Έλα γρήγορα!

Η καρέκλα κουνιόταν.

Σαν κάποιος να είχε μόλις σηκωθεί.

Και η πίπα ήταν αναμμένη.

Είδα τον καπνό, είμαι σίγουρος!

- Πού είναι ο Πωλ και η Μπριζίτ; - Στο σαλόνι.

Ήταν μαζί σου όλη την ώρα;

Φυσικά.

Τότε υπάρχει κάποιος άλλος σ' αυτό το σπίτι.

Θα σου φάνηκε, χρυσέ μου. Είναι κρύα.

Κρύα;

Τι συνέβη;

Τίποτα.

Έξυπνη κίνηση, κυρία Κορώ, αλλά όχι αρκετά.

Ιδού!

Τι έγινε;

Σου πήρε κοτζάμ κομμάτι μ' ένα κουρκουμπίνι;

Κύριε Κρίστιαν, λίγο ουίσκι;

Όχι, ευχαριστώ.

Κάνουμε τίποτα κι εμείς;

Σαν τι;

Γιατί γελάς;

- Φοράς σώβρακα ή σλιπ; - Εγώ; Σλιπ.

Τι κρίμα. Κανείς δε φορά πια τα τόσο σέξυ μακριά σώβρακα.

Γι' αυτό παντρεύτηκες το γεροξούρα;

Τον Πωλ; Αν ήξερες πόσο τον αγαπώ.

Δε θα μπορούσα να ζήσω χωρίς αυτόν.

- Ήταν κεραυνοβόλος έρωτας. - Χαίρομαι.

Έχεις φωτιά;