Gaslight

"แก๊สไลท์"

"จัตุรัสธอร์นตัน"

"ฆาตกรรมจัตุรัสธอร์นตันยังค้างคา"

"ฆาตกรรมรัดคอยังลอยนวล"

ถอยไปครับ

อย่า พอลล่า อย่ามองกลับไป

เธอต้องลืมทุกอย่างที่เกิดขึ้นที่นี่

เธอถึงต้องไปอิตาลีไง ไปหาคุณกวาร์ดี้

เขาเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดที่ป้าเธอมีเลย และจะเป็นเพื่อนเธอด้วย

บางทีคุณกวาร์ดี้อาจทำให้เธอ เป็นนักร้องใหญ่ก็ได้ อย่างที่ป้าเป็น

เธอไม่ชอบเหรอ

เธอต้องคิดถึงแต่อนาคตนะ ไม่ใช่อดีต

"คุณครูกวาร์ดี้ - รับสอนร้องเพลง"

ไม่ ฟังนะ เดี๋ยวก่อน สาวน้อย

ไม่มีประโยชน์เลย พอลล่า เธอไม่มีสมาธิเลย

จิตใจของเธอไม่ได้อยู่ที่การร้องเลย

อุตส่าห์ฝึกหนักมาตั้งหลายปี วันนี้เธอเป็นอะไรไปเนี่ย

โอเปร่าเรื่องนี้เป็นเรื่องเศร้านะหนู ดูเธอจะไม่เข้าใจเลย

ไม่เคยฟังป้าเธอร้องซานตาลูเซียรึไง

เธอดูเหมือนเขาเลย

แต่หนูไม่ได้ร้องเหมือนเธอนะ หนูรู้

คุณกวาร์ดี้คะ หนูขอคุยด้วยอย่างจริงจังได้มั้ยคะ

- จริงจังมาก ๆ เลย - อาจารย์ครับ

อีก 10 นาทีจะครบชั่วโมงแล้ว

ถ้าคุณจะไม่สอนต่อแล้ว ผมก็ขอตัวก่อน

- ได้เลย คุณแอนทอน - ขอบคุณครับ ลาก่อน คุณผู้หญิง

ทีนี้ เธออยากบอกอะไรกับฉันล่ะ ถามจริง ๆ

อย่างจริงจังเลย

คุณกวาร์ดี้คะ หนูพยายาม และซ้อมหนักแล้ว แต่ไม่มีผลเลย

- เสียงหนูไปไม่ได้ใช่มั้ยคะ - ปัญหาไม่ได้อยู่ที่เสียงหนูอย่างเดียวนะ

หัวใจหนูไม่ได้จดจ่อ ที่การร้องเพลงอีกแล้ว

ทุกครั้งที่หนูมาที่นี่ช่วงหลัง หนูดูมีความสุขขึ้นแต่ร้องได้แย่ลง

บอกซิ พอลล่า หนูมีความรักใช่มั้ย

ค่ะ มันเป็นอะไรที่ไม่เคย เกิดกับหนูมาก่อน

เป็นสิ่งที่หนูไม่คาดฝันว่าจะเกิดขึ้น

แต่จู่ ๆ มันก็เหมือนกับทุกสิ่งไม่มีตัวตน

แม้กระทั่งดนตรีของหนู ซึ่งเคยมีความหมายอย่างมากกับหนู

ใช่ค่ะ ครูพูดถูก หนูกำลังใจลอย ตอนที่ร้องเพลงเมื่อตะกี๊

หนูมีความสุขเกินไป ครูถึงได้บอกว่า...

ความเศร้าเป็นอะไรที่ หนูไม่มีวันเข้าใจไงล่ะ

ขอโทษด้วยนะ ฉันใจร้ายไปหน่อยที่พูดงั้น

ใจร้ายและพูดไม่จริง

ความเศร้าขนานแท้ได้สัมผัสชีวิตเธอแล้ว

และล้ำลึกซะด้วย

แต่ตอนนี้เป็นโอกาสที่จะ ลืมความเศร้านั้นนะสาวน้อย

คว้าไว้สิ ปลดปล่อยตัวเองจากอดีต

และลืมการร้องเพลงไปซักพักด้วย ความสุขนั้นมันยอดกว่าศิลปะอีก

ครูคะ ยังไม่มีใครใจดีกับหนูขนาดนี้ ตั้งแต่เธอเสียไป

แล้วเธอจะให้ฉันพบชายคนที่ เอาตัวนักเรียนฉันไปมั้ยล่ะ

ได้สิคะ

เธอจะได้พบกับเขาเลย

ทันทีที่การเรียนเสร็จสิ้น เธอไปหาเขาได้

เขาอิจฉาเพลงของเธอมั้ย ช่วงที่เธอใช้เวลากับมันเนี่ย

ครูคะ

หนูยังไม่รู้ว่าเราจะได้เจอกันเมื่อไหร่

ขอบคุณค่ะ

- บอกเขารึยัง - เขาบอกฉัน เขาไม่รู้ว่าเป็นใคร

- แล้วเขาว่าไง - เขาว่าฉันควรเลือกความสุขน่ะ

แล้วคุณว่าไง ทีนี้ ทำไมยังลังเลอีกล่ะ พอลล่า

แต่ฉันไม่รู้จักคุณนะ ฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับคุณเลย

ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ผมอยากแต่งงานกับคุณ

- คุณกลัวรึเปล่า - ฉันว่ากลัวนะ นิดหน่อยค่ะ

- กลัวผมเหรอ - เปล่าค่ะ

ไม่มีวันหรอก กลัวความสุขน่ะ

ฉันไม่เคยมีมากขนาดนี้ และฉันรู้สึกว่ามันไว้ใจไม่ได้

คุณต้องให้เวลาฉันคุ้นกับสิ่งนี้ก่อนสิ

คุณจะได้เวลาตามต้องการเลย ผมรอคุณมาแสนนานแล้ว

รอเหรอคะ เรารู้จักกันมาแค่ 2 อาทิตย์เอง

ผมรอมาตลอดชีวิตจนถึงบัดนี้ แต่ผมรอได้อีกหน่อย

แต่มันไม่ง่ายแล้วที่จะรอ ที่จะทน ได้เห็นคุณทุกวันแบบนี้

ค่ะ สำหรับฉันก็ไม่ง่ายเหมือนกัน

- ฉันควรขะไปซะ - ไปเหรอ

ไปอยู่คนเดียวซักอาทิตย์ แค่อาทิตย์เดียว

เพื่อให้รู้ว่าฉันทำอะไรอยู่ เพื่อให้มันแน่ใจ

- คุณจะไปไหน - ฉันว่าอาจจะไปทะเลสาบน่ะ

- แล้วจะไปเมื่อไหร่ - ฉันคิดว่าพรุ่งนี้ค่ะ

- พรุ่งนี้เหรอ - เร็วไปรึเปล่าคะ

ไม่ ยิ่งคุณไปเร็วเท่าไหร่ คุณก็กลับเร็วเท่านั้น

แต่ระหว่างที่คุณไป อย่าได้ลืมแม้แต่นิดว่าผมรออยู่ที่นี่

และรักคุณอยู่

ที่รักของฉัน

โอ้ ตายแล้ว ไม่อยากจะเชื่อ

- น่าตื่นเต้นจริง ๆ - หนังสือคุณเหรอคะ

ใช่ เป็นเรื่องของหญิงซึ่งแต่งงานกับชาย และหนูว่ามีอะไร

- เขามีศพเมีย 6 คนฝังที่ห้องใต้ดิน - นั่นมันมากทีเดียว

ใช่ และฉันเพิ่งอ่านถึงหน้า 200 ฉันว่าเดี๋ยวต้องมีเพิ่มแน่ ๆ

- มันเป็นหนังสือที่ยอดจริง ๆ - มันน่ากลัวนิด ๆ นะคะ

ใช่จ้ะ ฉันคงชอบนิยายฆาตกรรม เป็นบางครั้งน่ะ

น้องชายฉันชอบเรียกฉันว่า "เบสซี่กระหายเลือด"

- ทานบิสกิตหน่อยสิหนู - ขอบคุณค่ะ

บิสกิตช่วยย่อยนะ ชื่อไม่น่าฟังเลยใช่มั้ย

ฉันชอบเรียกมันว่าดิ๊กกี้บิสกิต

เดินทางทีไรต้องเอาไปทุกที

- หนูไม่ใช่คนอังกฤษใช่มั้ย - ไม่ใช่ค่ะ

หนูโตมาที่นั่น ป้าหนูอยู่ในลอนดอน

- หนูกำลังจะไปที่นั่นรึเปล่าจ๊ะ - ไม่ค่ะ หนูกำลังจะไปทะเลสาบโคโม

- คนเดียวเหรอจ๊ะ - ค่ะ หนูไปคนเดียว

- แต่มันจะฉลาดเหรอจ๊ะ - คงไม่มีอันตรายหรอกค่ะ

ฉันกำลังจะไปลอนดอน ฉันต้องไปลอนดอนฤดูใบไม้ผลิ

ดอกโครคัส รู้มั้ย แล้วก็แดฟโฟดิล แล้วก็ทิวลิป

สวนที่นั่นสวยมากเลยตอนฤดูใบไม้ผลิ

ฉันบอกอรุณสวัสดิ์กับดอกไม้ ที่จัตุรัสธอร์นตันทุกวันเลย

- จัตุรัสธอร์นตัน - จ้ะ ฉันอยู่ที่นั่น บ้านเลขที่ 16

หนูรู้จักมั้ย

- หนูรู้จักจัตุรัสธอร์นตันค่ะ - รู้จักใครที่อยู่ที่นั่นมั้ย

- เคยรู้ค่ะ ตอนนี้ไม่แล้ว - จะเป็นใครกันนะเนี่ย

ฉันรู้จักเกือบทุกคน ที่อยู่ที่นั่นเลยตอนนี้

พวกเราเป็นมิตรกันมาก เดินเข้าออกบ้านกันและกันตลอดเลย

- เพื่อนหนูอยู่บ้านเลขที่เท่าไหร่จ๊ะ - หนูเกรงว่าจะจำไม่ได้ค่ะ

รู้มั้ย มีเหตุฆาตกรรมที่นั่นด้วย

ค่ะ หนูก็ได้ยินมา

แต่แย่หน่อยมันเกิดก่อน ฉันจะอยู่ที่นั่น แค่ปีเดียวเอง

10 ปีก่อน ที่ห้องหมายเลข 9 นักร้องดังชื่ออลิซ อัลควิสท์

- ทานบิสกิตอีกมั้ยจ๊ะ - ไม่ค่ะ ขอบคุณ

มันเป็นคดีที่ลึกลับที่สุด ไม่มีใครรู้ว่าใครฆ่าเธอ

พวกเขาไม่รู้แรงจูงใจด้วยซ้ำ

ฉันเคยพยายาม เข้าไปในบ้านนั้นหลายครั้ง

ฉันว่ามันตื่นเต้นดีนะ ว่ามั้ย แบบว่า แค่ได้เห็น

ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลย

- ทั้งเฟอร์นิเจอร์และทุกอย่าง - หนูว่าเรากำลังเข้าโคโมแล้วนะ

ถึงก็ถึงสิ

- มีใครมารับหนูมั้ย - ไม่ค่ะ

- หนูจะระวังตัวใช่มั้ยจ๊ะ - ใช่ค่ะ ลาก่อนนะคะ

ลาก่อนจ้ะ มาเยี่ยมฉันบ้างนะ ถ้าหนูมาลอนดอนเมื่อไหร่

ฉันชื่อธเวทส์นะ คุณธเวทส์

ฉันจะชี้หน้าต่างห้องเบอร์ 9 ที่เกิดเหตุให้ดู

หนูจะเห็นจากห้องวาดรูปของฉันเลย

- คุณไม่โกรธผมใช่มั้ย - โกรธเหรอคะ

ถ้าคุณไม่ได้มา ฉันก็คงเตลิดหาคุณแล้ว

"โรงแรมเดลลาโก้"

มาดูยามเช้าหน่อยสิ

คุณไม่หนาวหรอกเหรอ เมื่อคืนฝันถึงอะไรจ๊ะ

- ชีวิตของเราด้วยกัน - แล้วคุณมองมันยังไงล่ะ

ฉันเห็นทุกที่เลยที่เราจะอยู่ด้วยกัน

ที่อันสวยงามนี้

ผมก็คิดถึงชีวิตคู่ของเราเหมือนกัน เพียงแต่ผมได้ยินมันในเพลงน่ะ

- เป็นอะไรที่ผมอยากเขียนออกมา - เหรอคะ อะไร

ทุกสิ่งมีชีวิตชีวาไปด้วยความสุข ผมต้องการความรู้สึกในยามเช้า

- เช้านี้เหรอคะ - ใช่

โดยมีอาทิตย์ขึ้น ส่องผมของคุณเหมือนอย่างที่เป็น

ผมไม่รู้ว่ามันจบยังไง มันอาจไม่จบจนกว่าผมจะทำให้จบ

- แล้วคุณจะเริ่มเมื่อไหร่คะ - ซักวัน

หลังจากเราได้ฮันนีมูนกันแล้ว

และปักหลักกันในบ้านของเราซักแห่ง

- ที่ไหนคะ - คุณอยากให้เราปักหลักที่ไหนล่ะ

- ยังไม่ได้คิดเลย ปารีสมั้งคะ - ปารีสเหรอ

หรือโรม คุณรู้สึกยังไงเกี่ยวกับลอนดอน

ลอนดอนเหรอคะ

พอลล่า ถ้าคุณจะไม่หัวเราะเยาะผม ผมอยากจะบอกอะไรอย่างนึง

ฉันไม่หัวเราะหรอกค่ะ มีอะไรคะ

มันเป็นความคิดน่ะ ความคิดโง่ ๆ ที่ผมคิดมาหลายปีแล้ว

ผมเคยอยู่ลอนดอนครั้งนึง ตอนหน้าหนาว

มันดูเหมือนว่าจะไม่มีเมืองไหนในโลกนี้

ที่จะหนาวกว่านี้สำหรับคนไร้บ้าน

หรือที่จะอุ่นกว่านี้สำหรับคนมีบ้าน

ผมเคยอยากได้บ้านของตัวเอง

เป็นบ้านเงียบ ๆ ในจัตุรัสลอนดอนมานานแล้ว

อยู่กับผู้หญิงที่ผมตกหลุมรักด้วย

เราปักหลักกันในลอนดอนได้มั้ย อาจไม่ใช่ในบ้านที่จัตุรัสหรอกนะ

พอลล่า ทำไมคุณมองอย่างนั้นล่ะ

- เพราะว่ามีบ้านหลังหนึ่งในจัตุรัส - บ้านไหน

เลขที่ 9 จัตุรัสธอร์นตัน

- เธอทิ้งไว้ให้ฉัน - เธอไหน

คุณหมายถึงอลิซ อัลควิสท์

เธอเป็นน้องสาวของแม่ฉัน แม่ฉันเสียตอนที่ฉันเกิด

ฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับแม่หรือว่าพ่อเลย

ฉันอยู่กับป้าราวกับว่า เป็นลูกของเธอมาตลอด

หลังจากที่มันเกิดขึ้น ฉันไม่เคยกลับไปเลย

บ้านหลังนั้นบางครั้ง ก็เข้ามาในฝันของฉัน

เป็นบ้านแห่งความสยอง

แปลกดี

ฉันไม่เคยฝันถึงมันเลยตั้งแต่รู้จักคุณ

ฉันไม่รู้สึกกลัวเลยตั้งแต่รู้จักคุณ

- กลัวเหรอ - ค่ะ

ฉันรู้สึกกลัวสิ่งที่ อธิบายไม่ได้มานานแล้ว

ตั้งแต่เธอตาย

คุณได้ขจัดความกลัวจากฉันไปหมด

ถ้ามันเป็นจริง ผมจะมีความสุขมากเลย

เป็นความจริงค่ะ ฉันรู้สึกสงบใจมากที่ได้รักคุณ

- ให้กลับไปบ้านนั้นกับคุณยังได้เลย - ไม่ พอลล่า ที่รัก

- ผมไม่เรียกร้องสิ่งนั้นกับคุณหรอก - ไม่เป็นไรค่ะ ฝันของคุณต้องเป็นจริง

คุณจะมีบ้านในจัตุรัส

อรุณสวัสดิ์ แดฟโฟดิล อรุณสวัสดิ์ ทิวลิป

เพอร์ซี นี่จ้ะหนู

คุณกำลังทำอะไรน่ะ พ่อหนุ่ม

เปิดน้ำให้ห้องเบอร์ 9 ครับคุณนาย

9 เหรอ ทำไมถึงเป็น 9

เป็นคำสั่งน่ะครับ

มันกำลังจะมีคนมาอยู่แล้ว หลังจากที่ว่างมาซะนาน

ผมเองยังไม่อยากอยู่เลย

เรื่องอยู่น่ะฉันไม่รู้หรอกนะ แต่อยากจะมองเข้าไปซักหน่อย

- อรุณสวัสดิ์ - อรุณสวัสดิ์

- เรามาสายรึเปล่าคะ - ไม่เลยครับ ผมเพิ่งมาถึงเอง

- อรุณสวัสดิ์ คุณแอนตัน - อรุณสวัสดิ์

หนูนี่เอง จำฉันไม่ได้เหรอจ๊ะ

ในรถไฟในอิตาลีเดือนก่อน ดิ๊กกี้บิสกิตน่ะ

ค่ะ จำได้สิคะ จำได้แล้ว

อย่าบอกนะว่ากำลัง จะมาอยู่ห้องเบอร์ 9

ใช่ค่ะ

อย่าทำให้คุณมัฟฟลินรอนานสิ