Midnight in Paris

Проста неверагодна! Толькі паглядзі!

Няма больш у свеце падобных гарадоў. І не было ніколі!

Можна падумаць, ты тут раней ня быў.

Я не бываю тут дастаткова часта. І гэта праблема.

Уяўляеш, як тут надзвычайна прыгожа падчас дажджу?

А ўяві, як тут было ў 20-я. Парыж 20-х,

пад дажджом. Мастакі і пісьменнікі.

І чаму гарады заўжды мусяць быць пад дажджом?

Што прыгожага ў тым, каб прамокнуць?

А можаш уявіць, як мы пераязджаем сюды пасля вяселля?

Божа мой, не.

Я не змагу жыць па-за межамі Штатаў.

Ведаеш што, калі б я застаўся тут,

пісаў раманы, а не кляпаў бы

аднолькавыя сцэнарыі да фільмаў...

Скажу так:

Я б пакінуў дом у Бэвэрлі Хілз,

з басейнам ды іншым, у імгненне.

Паглядзі: Манэ жыў і пісаў у гэтым месцы.

За 30 хвілін ад горада.

Уяві, як мы селімся тут.

А мы маглі б, то-бок, калі з маёй кнігай усё атрымаецца.

Ты закаханы ў сваю фантазію.

Я закаханы ў цябе.

Трэба вяртацца ў горад. Нас чакае абед з мамай і татам.

Паехалі.

А вось і нашыя падарожнікі

Калі я больш ніколі ня ўбачу яшчэ адзін чароўны бульвар або бістро, я...

- Што за горад! - Так, для турыстаў.

А я бачу сябе і жыхаром!

Адчуваю, бы парыжане кранулі маё сэрца.

Бачу, як шпацырую па левым беразе,

з такім, ну, ведаеце, багетам пад пахаю,

накіроўваюся ў Кафэ дэ Флёр, каб забыцца ў сваёй кнізе.

Як там казаў Хемінгуэй? Ён зваў Парыж "сьвятам, якое заўсёды з табою".

У гэтым горадзе з табою заўсёды толькі заторы.

І тост за новы бізнэс, што Джон тут адкрывае!

- За бізнэс! - За бізнэс!

- Мае віншаванні. - Дзякуй.

Ну, буду з вамі шчыры.

Я вельмі рады паспяховаму зліццю

нашай і французскай кампаній, але, з іншага боку,

не магу назваць сябе франкафілам.

Джон ненавідзіць іхнюю палітыку.

Яна дакладна недружалюбная ў дачыненні да ЗША.

Думаю, нельга іх вінаваціць у тым,

што яны не дазволілі сябе зацягнуць у трусіную нару ў Іраку.

- Тое, што нарабіў Буш, разумееце... - Вой, калі ласка, ня будзем вяртацца

да гэтай дурной спрэчкі зноў.

Любая, любая, ды не вяртаемся мы... Дарэчы,

ці ж ня добра, што мы з тваім бацькам не пагаджаемся?

У гэтым сутнасць дэмакратыі.

Твой бацька на баку правага крыла рэспубліканцаў,

а я лічу гэта амаль што вар'яцтвам, але ж...

Ладна, ладна!

Але ж гэта ня значыць, што мы не паважаем меркаванні адзін аднаго, вы згодны?

- Можа, абмяркуем планы на вяселле? - Так! Калі ласка.

Лепш гэта.

- Твой бацька проста... - Інэз?

- А? Кэрал? - Вітаю.

Божа мой... Што вы тут робіце?

- Якая прыемная сустрэча! - Здароў!

- Як маецеся? - Добра, дзякую.

Пол і Кэрал Бэйтс, а гэта мае маці

і бацька, а з Гілам вы ўжо знаёмыя.

Добры вечар. Вельмі прыемна.

А вы... вы ж не казалі, што сюды збіраецеся.

Не, гэта адбылося неспадзявана. Э...

Пола запрасілі чытаць лекцыі ў Сарбон. Сарбону.

О, як цудоўна!

Тата тут па справах, і мы таксама вырашылі

- крышку скарыстацца. - Так. - А.

Выдатна, мы зможам правесці нейкі час разам.

Ну, здаецца, у нас шмат чаго запланавана, але я ўпэўнены...

- Што? - А што вы рабіце заўтра?

- Мы паедзем у Версаль. - Версаль...

- Версаль. - О,

- проста мару ўбачыць Версаль. - Так!

Але мы... эм... Мы спознімся... Думаю, што не паспеем...

Заўтра мы абедаем у Брасэры Ліп.

- О не, гэта проста... - Так, так, абедаем. Ужо дамоўлена...

Ведаеце, знаў я прафесара, што перакусваў там

і ўбачыў Джэймса Джойса!

Так, вельмі шмат часу таму,

і так здарылася, што Джойс еў квашаную капусту з сасіскамі.

Гэта... Гэта канец аповеду?

Ну гэта не зусім аповед, проста падрабяз...

Мы будзем вельмі рады паехаць у Версаль.

Дамовіліся.

Спадзяюся, ты будзеш больш прыязны заўтра ў Версалі.

- А я быў непрыязны? - Калі ласка!

Ты проста мог сказаць, што ня хочаш ехаць.

Яны твае сябры, і мушу адзначыць,

што я не ў такім захапленні ад іх, як ты.

Ён выдатны.

Я нават запала на яго, калі вучылася ў каледжы, і Кэрал вельмі адметная.

Ён нейкі псеўдаінтэлектуал.

- Крыху. - Э, Гіл,

ня думаю, што псеўдаінтэлектуал чытаў бы лекцыі ў Сарбоне.

Ты мог бы даць яму пачытаць сваю кнігу.

Ды ну, навошта?

Каб ён пакрытыкаваў

і магчыма, праясніў, адкуль праблемы, з якімі ты сутыкнуўся.

Мае праблемы з-за таго, што я галівудскі раб,

які ніколі не дазваляў сабе і дотыку да сапраўднай літаратуры.

- Да гэтага часу. - Калі ласка... Гіл...

Каханы, паабяцай мне,

што, калі з кнігай... не атрымаецца,

ты перастанеш з сябе здзеквацца

і проста вернесся да таго, што ў цябе атрымліваецца найлепш.

Табою так захапляюцца ў студыі. Ты запатрабованы...

Ты праўда хочаш адмовіцца ад гэтага, каб пакутаваць?

Ну...

І навошта... навошта гэта табе?

Наколькі памятаю, Людовік перанёс сюды свой двор,

эм, у 1682-м.

Першапачаткова тут скрозь былі балоты.

І, калі не памыляюся,

на старой французскай само слова "Версаль"

азначае нешта накшталт

"зямля, якую ачысцілі ад пустазелля".

Што, праўда?

Эм... А вось і цантральная частка

хм.. гэта... французскі класіцызм у часы росквіту.

Працы, здаецца Луі Ву.

- Так. - Э... Мансарта... напэўна...

- Манзарда. - і Шарля Лебрэна.

Так, правільна.

Не адмовілася б ад такога летняга маёнтачка.

- Не сумняваюся. - І я,

аднак трэба памятаць,

у тыя часы былі толькі ванны, а я, напрыклад, выключна за душ.

Куды збіраецеся пераехаць пасьля вяселля?

Эм... Малібу.

- Праўда? - Мы падумваем наконт Малібу, так.

А я за невялічкую мансарду ў Парыжы з празрыстым дахам.

- Багема? - Так,

давайце не забудзем і пра туберкулёз.

Менавіта, дзякуй.

Разумееце, праблема ў тым, што ён ня ўпэўнены,

- што зможа напісаць раман. - Праўда?

Ну...

Любы, я маю на ўвазе твой досвед... ведаеш...

Ну, усім падабаюцца твае фільмы.

- Так, сцэнарыі пісаць прасцей, таму... - Ого.

Чаму б табе не расказаць

пра героя, над якім зараз працуеш?

- Так! - Ну давай. - Не люблю абмяркоўваць сваю працу.

Даражэнькі, ня трэба расказваць усю гісторыю, толькі пра героя.

- Не, не, не. - Добра.

Ён працуе ў краме настальгіі.

Што... Што за крама настальгіі?

Толькі не кажы, што адна з тых крамаў, дзе прадаюць

лялькі Шырлі Тэмпл і старыя радыёпрыёмнікі.

Ніколі не разумеў, хто ўсё гэта купляе. Каму трэба?

Згодна.

- Ня ведаю. - Ну, людзі, якія жывуць у мінулым,

якія лічаць, што былі б больш шчаслівыя,

калі б нарадзіліся раней.

І ў якую эпоху

ты хацеў бы жыць, Мінівэр Чыві?

Парыж 20-х пад дажджом.

- Было б някепска. - А дождж быў бы кіслотны.

А, вядома! І ніякага глабальнага пацяплення,

тэленавін або камікадзэ,

ніякай ядзернай зброі і наркамафіі!

Звычайны набор стэрэатыпных жахаў.

Разумееце, настальгія гэта адмаўленне.

Адмаўленне балючай сучаснасці.

Гіл страшэнны рамантык. То-бок, яму б

было шмат лепш жыць у стане заўсёднага адмаўлення.

- Так? - А завецца такі памылковы погляд

"мысленне залатога веку".

- Тушэ. - Няправільнае меркаванне, што

іншы перыяд быў лепшым за той, у якім жывеш.

Гэта памылка рамантычнага ўяўлення людзей, якія...

якім цяжка справіцца з дэпрэсіяй.

- Так. - Гэта найпрыгажэйшае з усіх

Алмазы для заручальнага пярсцёнка.

Так і трэба зрабіць. А потым усе ўбачаць

іх з апошніх радоў, калі ён надзене мне пярсьцёнак на палец.

О, Інэз, гэта будзе такая падзея!

- Толькі хацелася б каб... - Я не хачу ізноў пачынаць гэтую размову.

Твой выбар. Што мне сказаць?

Гіл... ён разумны, і вельмі паспяховы.

Ён гаворыць пра тое, каб усё кінуць і пераехаць сюды!

Так, менавіта гаворыць.

Мяне гэта палохае.

А гэта самая вядомая са статуй Радэна.

Яе копія была ўстаноўлена каля ягонай магілы

Радэн жадаў, каб яна стала яму надмагіллем і эпітафіяй.

Гэта праўда?

Па-мойму, ён пахаваны ў Мудоне. Ён памёр ад прастуды,

калі не памыляюся. У 1917-м, здаецца.

- Усё правільна, сэр. - Ён такі эрудаваны, праўда?

Так, і на большасць прац яго натхніла жонка, Каміла.

Так, яна натхняла яго, але Каміла

была яму ня жонкай, а каханкай.

- Каміла? Не. - Так.

- Так, Роўз была яго жонкай. - Не, ён ніколі не быў жанаты з Роўз.