The Curious Case of Benjamin Button

ЧУДНИОТ СЛУЧАЈ НА БЕНЏАМИН БАТОН

Што гледаш, Каролајн? - Ветрот, мамо.

Велат, дека доаѓа ураган.

Се чувствувам како во чамец... ме носи.

Може ли да направам нешто, мамо?

Да ти олеснам некако?

О, моја миличка, нема што да направиш.

Таква е состојбата.

Тешко ми е да ги држам очите отворени...

Устата ми се суши...

Внимателно, мис Дејзи, ќе се разраните.

Сакаш ли уште лек, мамо?

Докторот рече, дека ќе ти даде колку ќе посакаш.

Нема потреба да страдаш.

Една пријателка ми кажа,

дека не успеала да се збогува со мајка и.

Сакав... - Се е во ред.

Сакав да ти кажам колку ќе ми недостасуваш...

Каролајн...

Страв ти е? - Љубопитна сум...

Што ќе следи?

Ја изградија железничката станица во 1918.

Татко ми беше таму на денот на отворањето.

Велеше, дека имало и дувачки оркестар...

Го викнале најдобриот часовничар на целиот југ,

да го направи величествениот часовник...

Името му било...

... господин Гато.

Или господин Кејк...

Тој бил женет за мелескиња, која била од семејство на евангелисти

имале и син.

Господин Гато бил сосема слеп од раѓање.

Кога син им пораснал, се приклучил кон армијата.

Се молеле на Господ да го сочува од несреќи.

Цели четири месеци, тој упорно работел на тој часовник.

Еден ден..

пристигнало писмо.

И г-н Гато, кој што завршил со работата за тој ден, си легнал сам.

А синот им се вратил дома.

Го погребале во семејната гробница,

каде што еден ден требало да лежат и тие.

Г-н Кејк работел понатаму на часовникот...

... за да успее да го заврши.

Беше незабравен момент.

Тато кажуваше, дека имало луѓе насекаде.

Дури Теди Рузвелт дошол.

Се движи назачки!

Го направив така...

...Така можат момчињата, кои што ги изгубивме во војната,

да се вратат дома...

... дома, каде што работат, каде што имаат деца,

Да живеат долг исполнет живот...

Можеби така и мојот син ќе се врати дома.

Жалам, ако сум навредил некого.

Се надевам дека ќе ви се допадне часовникот.

Г-н Кејк не бил виден повеќе.

Некои луѓе кажуваа, дека умрел од скршеното срце...

А некои велат, дека отпловил по морето.

Извинете, имате ли нешто против да се јавам на телефонот?

Бебиситерката ми го чува детето. -Се разбира.

Се надевам дека не сум те разочарала.

Ти не можеш да ме разочараш.

Е, знам дека нема со којзнае што да се пофалам...

Види во куферот.

Имам дневник. - Ова?

Ќе можеш да ми прочиташ малку? - Тоа ли го сакаш?

Сум се обидувала да го прочитам стотици пати...

Мамо, тоа не е точно...

Просто ќе го слушам твојот глас... - Добро.

Датумот е „4 април, 1985“. Пишува исто „Њу Орлеанс“.

„Тоа е мојата последна желба и завет...

Немам многу за оставање, малку облека, скоро никакви пари ...

Поминав низ животот на истиот начин, на кој што дојдов на овој свет.

Сам и со ништо.

Се што имам е мојата приказна, затоа ја пишувам, додека сеуште ја паметам.

Името ми е Бенџамин. Бенџамин Батон.“

И сум роден при необични услови.

Првата светска војна тукушто завршила,

и ми раскажаа, дека била особено добра ноќ, во која да се родиш.

Што правиш тука? - Томас...

Се плашам, дека ќе ја изгубиме.

Доволно! Сите...тргнете се од неа!

Дојдов што е можно побрзо. Улиците се полни со луѓе...

Томас... Вети ми, дека ќе има место за него.

Таа го дала животот за мене...

И затоа ќе и бидам вечно благодарен.

Г-не Батон...!

Томас!

Томас..

Томас! Каде одиш?!

Еј, што правиш?!

Што држиш?!

Многу љубезно...

Изгледате многу убава вечерва, г-це Куини,

поубава од било кога...

Фустанот ви е во иста боја како очите. - О, престани!

И ти не изгледаш лошо.

Хамберт се врати во градот...

Се врати без нозе, но си е дома.

Знам, дека порано паѓаше по него...

Повеќе, отколку што требаше.

Г-ца Симон се оцапа целата. - Господи!

Треба да престане да прави така!

Веднаш доаѓам, г-ѓо Џонсон... - Ајде де.

Ќе се снајдат и сами. Ајде дојди со мене, ќе се позабавуваме.

Што, до Бога...!?

Господ му сторил нешто...

Не сум му направил нешто, за малку да го настапнам.

Најдобро да го оставиме тоа на полицијата. - Кутрото бебенце...

Јас тргнувам.

Секако никој не сакал да го задржи.

Ајде, миличок.

Куини? Каде си? - Доаѓам!

Џејн Чилдрес, престани да викаш, а вие г-ѓо Дјупри, гледајте си ја работата.

И без тоа ќе се исфлекате еднаш.

Некој ми го украде герданот. - Добро, доаѓам веднаш, г-ѓо Холистер.

Враќајте се горе, разбравте ли?

Ужасно си грозен, но и покрај тоа си Божјо дете...

Каде си до Бога?

Одма доаѓам!

Така, малку полежи си тука...

Сестра ми ми ги подари тие перли, не можам нигде да ги најдам...

Некој овде краде! - Еве ги тука, г-ѓо Холистер.

Тука се, на вашиот врат.

Но како... - Ајде, ве прегледа ли д-р Роуз?

Незнам...

... А вие треба да избегнувате непотребен напор...

Се надевам вие дами, да ми помогнете во тоа.

Никогаш не сум видел слично нешто.

Скоро е слепо, поради катарактот...

Не знам дали слуша, коските му покажуваат напредната фаза на артритис

Кожата ја изгубила еластичноста,

Има и шипки по рацете и нозете.

Ги покажува сите симптоми, но не на новородено,

туку на 80 годишен човек, кој што е близу до смртта.

Ќе умре ли?

Телото му откажува, а животот тукушто му започнал.

Каде го најдовте?

На сестра ми е, живее во Лафајет, и се случи голема несреќа.

И бебето исто настрада.

Кутрото...

Има специјални места за такви несакани бебиња, Куини...

Тука нема место за уште едно грло.

Нашиот старечки дом, покрај нашите добри намери..

не е благотворно друштво. Пак и бебе тука...

Рековте дека не му останува многу.

Куини, на некои суштества не им е одредено да преживеат.

Не, тоа бебе е чудо, тоа е сигурно..

Просто не такво чудо, како што сите се надеваат да видат.

Слушнете ме сите!

Имаме посетител, кој што ќе остане со нас засега.

Сестра ми има дете, но не може да се грижи за него, затоа...

Името му е ...

Бенџамин...

Не е добро, затоа ќе треба да се грижиме многу за него.

Сум имала 10 деца,

нема дете, за кое не би можела да се грижам.

Да погледнам.

Боженце, изгледа токму како мојот бивш сопруг.

Видете, предвреме е остарен...

Д-р Роуз рече, дека не му останува многу.

Па, добро дошол во клубот.

Хамберт ти праќа многу поздрави.

Си полудела ли?

Знам дека не можеш да имаш свои деца,

но тоа не е твое, дури не знаеме дали е човек.

Г-не Ведерс, ајде врати се тука!

Те молам.

Никогаш не знаеш што ти е пишано.

Изгледа дека најдов дом.

Тоа вистина ли е?

Имаш толку прекрасен глас....

Мамо, тука има стара карта на улиците.

А часовникот се така си врвеше назад,

година по година...

Не знаев, дека сум дете.

Мислев, дека сум како сите останати таму,

старец во залезот на својот живот.

Престани да удриш со вилицата!

Се користи за хранење, не за игра.

И те молам, ставај си ја крпата, г-н Бенџамин.

Куини!

Еј, момче!

Секогаш бев љубопитен.

Што имаше нагоре по улицата, зад аголот...

Бенџамин, тоа е опасно! Врати се тука.

Стој мирно, детенце!

Ја сакав многу, таа беше мојата мајка.

Мамо, мамо...

Понекогаш се чувствувам поразлично од порано.

Секој се чувствува различно, на еден или друг начин,

Но сите одиме во една насока,

Просто си избираме различни патишта за да стигнеме до таму, тоа е.

Ти имаш твој сопствен пат, Бенџамин.

Мамо, колку ми останува?

Едноставно биди благодарен на тоа кое што го имаш.

Остана многу повеќе, отколку се претпоставуваше.

Во некои ноќи, требаше да спијам сам.

Немав ништо против. Слушав како куќата дишеше.

Сите тие заспани луѓе, се чувствував...сигурно.