Rent-a-Girlfriend (彼女、お借りします)

จะว่าไป ตอนนั้นนายก็มางานศพเนอะ

หลังจากคุณยายเสีย ที่นี่ก็กลายเป็นบ้านร้าง

ก็คิดอยู่ว่าจะประกาศขายดีไหม

แต่ก็ต้องเคลียร์ของอีกหน่อย

พอได้แรงผู้ชายก็ค่อยยังชั่วหน่อย

โทษทีนะ ทั้งที่เป็นวันหยุด

เรื่องเล็ก ฉันก็แค่ดู WeTube ไปเรื่อยเปื่อยน่ะ

ถึงแล้วล่ะ

ที่นี่แหละ

ประตูหน้ามันล็อกอยู่

เข้าทางประตูหลังได้มั้ย

โอ๊ะ อืม

นี่คือบ้านเดิมของมิซึฮาระ

คราวก่อนก็มาเป็นแขกกับย่าซะด้วย

จะว่าไป

ถ้าเทียบกับห้องเช่า นี่คือดินแดนศักดิ์สิทธิ์ชัดๆ เลยนะ

แถมยังอยู่ในช่วงตรวจสอบด้วย

พาฉันมาในที่ส่วนตัวขนาดนี้เชียว

โคตรกดดันเลย

อารมณ์เหมือนมาทักทายพ่อแม่ฝ่ายหญิง

ยกลูกสาวให้ผมเถอะครับ

นายคุกเข่าอยู่ตรงทางเข้านะ

อ๊ะ ฝาตรงนั้นน่ะ

มันดูหลวมๆ เดินระวังด้วยนะ

ยังฝืดเหมือนเดิมเลยแฮะ

ฮึ้บ

เชิญเลย

โทษทีนะ สลิปเปอร์อยู่หน้าบ้านน่ะ

อ้อ ไม่เป็นไรเลย

อ๊ะ เครื่องซักผ้าเก่าชะมัด

- เสียงพื้นไม้ลั่นกับกลิ่นฟูกและกลิ่นธูปเหรอ - นี่ทางขึ้นชั้น 2 นี่ห้องนั่งเล่น

ห้องน้ำอยู่ติดทางเข้าหน้าบ้าน

เอ่อ อืม

สภาพดูผ่านโลกมาอย่างหนัก

แบบว่ามันดูโบราณกว่าที่คิดเยอะเลย

ไม่เข้ากับภาพลักษณ์ปัจจุบันของมิซึฮาระอย่างแรง

ต้องระบายอากาศแล้ว

แต่ถึงตายก็พูดไม่ได้

ฝั่งนี้คือห้องรับแขก

ฉันอยากรวบรวมของชิ้นเล็กๆ

ใส่ลังไว้ก่อนบริษัทขนย้ายจะมาน่ะ

เอ๊ะ อะไรน่ะ

หินเรอะ

ทำไมถึงมีหินอยู่ตรงนี้

แถมยังมีอยู่ทั่วห้องเลย

มันเป็นเรื่องที่ฉันควรถามมั้ยนะ

เอ่อ... หินพวกนี้...

อ้อ มันเยอะมากสินะ

ทั้งหมดเป็นของสะสมของคุณตาน่ะ

ท่านเก็บกลับมาทุกครั้งที่ขับรถไปไหนไกลๆ

ข้างนอกก็มีเป็นกองเลยล่ะ

ฉันอยากให้เอามากองรวมไว้ข้างนอก

บริษัทรับซื้อของเก่าจะได้เห็นชัดๆ

เอ๋ เอ๋ อย่างนั้นเหรอ

ของสะสมเหรอ

แต่คงต้องใช้แรงผู้ชายจริงๆ

แต่ว่า...มันจะดีเหรอ

แล้วจะให้ทำไงล่ะ

ยอมใจเลย ไม่คิดเล็กคิดน้อยจริงๆ

งั้นเดี๋ยวฉันพาไปดูห้องอื่นก่อนนะ

เอ่อ อืม

เอาล่ะ มาเริ่มกันเลยเถอะ

ความรู้สึกเหมือนได้ทำงานร่วมกัน

ฉันจะคอยทำความสะอาด พลางคัดแยกของที่จำเป็น

ส่วนนายจัดการ "หินลาสบอส" ก่อนเลย

ลาสบอสเนี่ยนะ

คุณยายเนี่ย ทิ้งของไม่เก่งเอาซะเลย

นี่ฉันมองอะไรอยู่ในบ้านเขาเนี่ย

แต่ยิ่งคิดมันก็ยิ่งเป็นสถานการณ์ที่เหลือเชื่อชะมัด

อยู่ในบ้านเดิมด้วยกันสองคน เหมือนเราเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็กเลย

แปลว่าเขายอมเปิดใจให้ฉันขนาดนั้นแล้วเหรอ

ตอนนี้เราอยู่กันตามลำพังในบ้านหลังนี้

โอบกอดฉันพร้อมทั้งประวัติศาสตร์ของเราสิ

โตเป็นผู้ใหญ่แล้วสินะ

ไอ้งั่ง มีสมาธิกับงานหน่อยเซ่

มัวยืนเหม่ออะไรอยู่

เอ๊ะ เอ่อ โทษที

เอ๊ะ เหงื่อท่วมแล้วเหรอเนี่ย

อย่าไปคิดลึกสิฟะ

หือ?

เหลือเชื่อ

ตรงนี้ก็โคตรโบราณเลย

แบบว่าเป็นห้องน้ำที่เคยเห็นแต่ในละคร

มิซึฮาระใช้ชีวิตอยู่ที่นี่มาตลอด

หือ? ตลอดเรอะ

งั้นมิซึฮาระตอนม.ปลายก็อาบน้ำที่นี่

ต้องขัดสีฉวีวรรณเพื่อคนที่อาจได้พบในสักวัน

- โอ๊ย - เอ๊ะ

ฉันได้ยินเสียงของตกอย่างแรงเลย

มะ...ไม่เป็นไร

มันตกใส่เท้าพอดีน่ะ

นึกว่าไม่มีห้องอาบน้ำรึไงยะ

เอ๊ะ

นี่มันงานหนักชัดๆ เลยนะ

คุณตาเป็นคนแบบไหนเนี่ย ถึงได้เก็บหินไปทั่ว

แต่จะว่าไปเขาก็เยือกเย็นไม่หวั่นไหวเลยจริงๆ

และมันคงจะจริงที่คุณตาทะนุถนอมพวกมัน

ทั้งที่การเคลียร์ของในบ้านเกิดที่ไม่มีคนอยู่แล้ว ปกติมันต้องมีอารมณ์อ่อนไหวกันบ้าง

แต่เขาดูเยือกเย็น ไม่หวั่นไหวตามอารมณ์และมีเหตุผลเสมอ

วันที่ฉันสั่นคลอนหัวใจ "หญิงเหล็ก" คนนี้ได้ จะมาถึงจริงๆ มั้ยนะ

เพราะฉันจะลองพยายามดู

แต่ถึงยังไงก็ต้องลุยลุกเดียว

ขนมาอีกแล้วเหรอ

เมืองอิโย จังหวัดเอฮิเมะ

ทริปไปกลับ 20 ชั่วโมง 20 นาที

อย่าเพิ่มน้ำหนักหินตามระยะทางสิคะ

โอ๊ย เจ็บหลังชะมัด

โธ่ รีบไปนอนพักเถอะ

อย่าฝืนสังขารสิคะ ไม่ใช่หนุ่มๆ แล้วนะ

นั่นน่ะสิคะ

ถ้าผู้โดยสารอยู่ไกลขนาดนั้นก็ปฏิเสธไปเถอะ

ได้ไงล่ะ

เขาต้องเดินทางไกลขนาดนั้น ในคืนที่ไม่มีรถให้กลับแล้ว

ทุกคนมีเหตุจำเป็นทั้งนั้นแหละ

แต่ตาไม่มีว่าตัวเองเป็นฮีโร่หรอก

แต่ถ้าทำเพื่อคนที่เดือดร้อน พลังมันจะพลุ่งพล่านอย่างเหลือเชื่อน่ะ

เหลืออีกนิดเดียว

แท่นบูชาเหรอ

รูปถ่าย

คนนี้คือคุณตาเหรอ

งั้น...

คนนี้ก็คือ...

อ้อ แม่ฉันน่ะ

แต่ท่านเสียไปตอนฉันอายุ 4 ขวบ เลยจำอะไรแทบไม่ได้น่ะ

ดูเหมือนท่านไม่ชอบถ่ายรูปด้วย

ก็เลยเหลืออยู่แค่นี้แหละ

นี่คือคุณแม่ของมิซึฮาระ

สวยสุดๆ ไปเลยแฮะ

ก็เขาเป็นลูกสาวคุณซายูรินี่นา

เอ้า ช่วยทำต่อหน่อยนะ

อ้อ อืม

แต่มิซึฮาระก็ไม่หวั่นไหวจริงๆ แฮะ

มันก็เข้าใจได้แหละ เพราะเป็นเรื่องตอน 4 ขวบเอง

เป็นระเบียบเรียบร้อยขึ้นเยอะเลย

เพราะขนก้อนหินออกไปหมดแล้ว

แก่ตัวไปฉันไม่สะสมหินเป็นงานอดิเรกแน่

ว้าว สะอาดแล้ว ขอบคุณนะ

นี่ห้องคุณยายซายูริเหรอ

มิซึฮาระ

อัลบั้มรูป

อ๊ะ เสร็จแล้วเหรอ

อ๊ะ อืม

เหรอ ขอบคุณนะ

ระ...เรื่องเล็กน่ะ

นั่นคือรูปถ่ายเหรอ

พอฉันจัดระเบียบหนังสือ...

นี่เป็นสิ่งเดียว...

ที่ฉันทำใจทิ้งไม่ลงจริงๆ

มันก็แหงอยู่แล้วล่ะ

มนุษย์เรานี่แปลกดีนะ

ทั้งที่จำอะไรไม่ได้เลยแท้ๆ

แต่พอตายายบอกว่าคนนี้คือ "แม่"

แค่รูปถ่ายใบเดียว ฉันก็ไม่กล้าทิ้งแล้ว

สิ่งที่ฉันได้เรียนรู้จากแม่ก็คือ ต้องถ่ายรูปคู่กับลูกเอาไว้เยอะๆ

มีแค่นั้นแหละ

เขาคิดถึงแม่จริงๆ ด้วย

มันก็เข้าใจได้

ถึงเป็นมิซึฮาระ ก็ใช่ว่าจะไม่รู้สึกเศร้าหรือเหงาเลย

แต่เขาก็พยายามก้าวไปข้างหน้าสุดชีวิต

มันไม่แปลกเลยสักนิดนะ

มันธรรมดาออก เพราะท่านเป็นแม่ของเธอ

จ้อง

เหรอ

ฉันไม่ได้พูดเพราะอยากให้มาสงสารหรอก

เพราะฉันเองก็มีความสุขดีอยู่แล้ว

เพื่อขอบคุณแม่ที่ให้กำเนิดฉัน

ฉันจะยกพื้นที่วางกรอบรูปให้ตลอดชีวิตเลย

อยากดึงมากอดจังเลย

นี่ มิซึฮาระ ฉันจริงจังเรื่องเธอนะ

ไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไร ฉันก็อยากปกป้องเธอตลอดชีวิต

ทั้งความเหงา ความเศร้า

ทั้งความเข้มแข็งและความอ่อนแอ ฉันอยากรับมันไว้ทั้งหมด

ทุกคนต่างเติมเต็มช่องว่างในหัวใจ ด้วย "งาน" หรือ "คนรัก" กันทั้งนั้น

ให้ฉันเป็นคนนั้นได้มั้ย

เป็นคนรัก

- เอ๊ะ แผ่นดินไหวเหรอ - หือ?

เอ๊ะ สั่นแรงซะด้วย

อะ...อันตราย

แย่...แย่แล้ว

ไม่ใช่นะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ

เดี๋ยวก่อน

เดี๋ยวก่อน

เดี๋ยวๆๆ อะไรกันเนี่ย

"เดี๋ยวก่อน" เรอะ

นึกว่าจะโดนเขาซัดกระเด็น เพราะดันเสียหลักล้มลงมาทับเขา

แต่เขากลับเป็นฝ่ายรั้งฉันไว้เนี่ยนะ

ทำไม เพราะอะไร

มิซึฮาระตัวเล็กจัง

ตัวเล็กถึงขั้นที่ถ้าฉันรุกต่อ เขาก็แทบต่อสู้ขัดขืนไม่ได้เลย

นี่เธอยอมเปิดใจรับฉันแล้วเหรอ