The Aftermath

Je zult binnenkort vreemde mensen ontmoeten...

in een vreemd vijandig land.

Blijf uit de buurt van de Duitsers...

je moet niet...

verbroederen.

Wat betekent dat?

Niet vriendschappelijk met hen zijn.

Dit huis wordt opgevorderd voor Brits gebruik...

in opdracht van de Controle Commissie voor Duitsland.

Excuseer ons, Fraulein.

Het is eigendom van de familie Lubert.

Een architect, meneer.

Iedereen uitstappen.

Hamburg 1945 Vijf maanden na de geallieerde overwinning

Komt hij naar hier?

Susan.

Hoe was de reis? - Lang.

We gaan snel naar huis.

Rachael.

Dag, Lewis. - O God. Kijk eens aan.

Het is ijskoud.

Inderdaad.

Kom hier.

Ik zal dit nemen.

Welkom. Kom binnen alsjeblieft. Ik laat u het huis zien.

Alsjeblieft, kom binnen. Ik laat u het huis zien.

Ze vinden nog steeds lichamen.

Er zijn nog meer dan 25.000 vermiste doden.

Hoe gaat met je?

Goed, prima. En jij?

Het was...

Het was moeilijk.

Voor jou ook denk ik.

Voor iedereen.

Hamburg kreeg meer bommen in één weekend dan Londen tijdens de ganse oorlog.

Dat is anders.

Ja.

Bedankt, Barker.

Kolonel Morgan.

Welkom. - Herr Lubert.

Kom binnen alsjeblieft. Ik laat u het huis zien.

Dit is mijn vrouw, mevrouw Morgan.

Aangenaam.

Na u, mevrouw Morgan.

De mooiste kamer van het huis.

Het is prachtig, nietwaar schat?

Het is heel modern.

Ja, inderdaad.

Dit is een Steinway.

Een uitstekend instrument. - Ja.

Kunt u spelen?

Eigenlijk heb ik verwaarloosd.

Het zal goed zijn dat het opnieuw bespeeld wordt.

Wat hing daar vroeger?

Een schilderij.

Het werd beschadigd. Ik heb het nog niet vervangen.

Zo. De trap is langs daar.

Onze bibliotheek.

Herr Lubert is architect.

Was.

Ik bedien nu een metaalpers.

Gaan we?

De Elbe.

Hij stroomt helemaal tot...

Excuseer, ik weet het niet in het Engels.

De Deutsche See?

Noordzee. - De Noordzee, ja.

Uiteindelijk is het dezelfde zee.

Inderdaad.

Het is koud. Gaan we naar binnen?

Ik hoop dat u hier even gelukkig bent als wij waren.

Mijn dochter en ik zullen uit de buurt blijven...

tot we naar het kamp verhuizen.

Dank u.

Je had het me moeten zeggen, meer niet.

Wat?

Ik denk aan onze huwelijksreis.

O God.

Je bent mooi.

Heb je dit nog steeds.

Natuurlijk.

Rook jij?

Dr. Mayfield zei dat het zou helpen voor de zenuwen.

En werkt het?

Het chalet, weet je nog?

Met het lekkend dak.

Het regende twee weken. - Dat was zo.

En God, die koude.

Je verbrandde m'n boeken.

Ik moest wel, ik had geen keus.

Het was Agatha Christie.

Je had kunnen wachten tot ik wist wie de dader was.

De butler. - Het was altijd de butler.

Gelukkige momenten.

Goed, de gouverneur is hier.

Wilkins? - Sir.

Ze werden geraakt toen ze voedsel naar het kamp brachten.

Een granaat denk ik.

We verloren twee man. Die verdomde plunderaars maken het erger.

Achteruit! Duw hen terug!

Drijf hen terug! - Vooruit.

Haal ze eraf!

Christus.

Hun adem stinkt.

Ja, dat is het resultaat van 900 calorieën per dag.

Hongerig berokkenen ze tenminste minder last.

Keith Burnham, Divisie Inlichtingendienst.

Wat weten we?

Is hij dat? - Dat is de kerel.

Lijkt een Weerwolf, de 88s.

Nazi-klootzakken die de nederlaag niet accepteren.

Kapitein, kunnen we ons om die twee jongens bekommeren.

Absoluut.

Stop!

Stop.

Een hospik! Wilkins, haal een hospik.

Tot uw orders!

Ik dacht het. 88.

Heil Hitler.

Soldaat. Leg onze jongens op de vrachtwagen.

En iemand steekt deze in een zak.

Hallo.

Jij moet Freda zijn.

Wat was je aan het lezen?

Freda.

Je mag hier beneden niet meer zijn.

En doe dit uniform uit.

Ze luistert nooit.

Ik ben maar haar vader.

Freda, het is tijd voor school.

Goede morgen, mevrouw Morgan.

Had u graag een kop koffie?

Excuseer, ik...

Alsjeblieft mevrouw Morgan, als ik mag.

Sorry, een noodgeval.

Bedankt, Heike.

Hoe gaat het. - Goed, dank u.

Je hebt koffie, zie ik.

Ja, ik verkies thee. - Dat drinken ze eigenlijk niet.

Ik zal er wat meeritselen uit de mess.

Dan is het koffie. - Nee.

Goed geslapen?

Eigenlijk wel.

Goed.

Heel goed.

Ik kijk ernaar uit om alleen te zijn.

Wat?

Bedankt, Heike.

En als we hen nu eens lieten blijven?

De bedienden? Hebben we die nodig? - De Luberts.

Je bedoelt... tezamen wonen?

Zij zouden op de bovenverdieping verblijven.

Rach, we merken nauwelijks hun aanwezigheid.

Doet iedereen dat? - Hier.

Het is anders. Niet iedereen heeft zo'n huis.

Dit is niet wat we wilden.

Het grote huis, de bedienden, de kunst aan de muren.

Ik weet het.

Ik dacht dat we gingen samenzijn. - We zijn tezamen.

Wij alleen.

Ik...

Ik voel me er niet gemakkelijk bij.

Met hen.

Niet gemakkelijk met hen omdat het Duitsers zijn.

Het is chaos daarbuiten, Rachael.

Er is geen plaats om die mensen onder te brengen.

Niets om hen eten te geven. Er is...

Het heeft geen zin om de Luberts buiten te gooien.

Je hebt me niet gezegd waarin ik zou verzeilen.

Dat was niet voorzien.

Niets van dit alles was te voorzien.

En toch is het zo.

Bedankt.

Ik ben heel dankbaar. - Het is graag gedaan.

Dank u.

Lukt het?

De keukentafel is niet zo zwaar als de kast.

Sorry, kan iemand van jullie me helpen, alsjeblieft?

Ik wil de planten verplaatsen.

De planten?

Ze blokkeren het licht.

Ze voelt zich hier al thuis. - Ja, als een made in het spek.

Vindt u de stoel niet mooi?

Het is een Mies van der Rohe.

The house of construction.

Een van de comfortabelste stoelen ooit ontworpen.

Dat is ze niet.

Ze is lelijk.

Hij was van de Bauhausschool.

Hun filosofie draaide om het afwijzen van overbodige versieringen.

Heb je werkelijk een filosofie nodig om iets comfortabel te maken?

Achter elk object schuilt er een filosofie, nietwaar?

Herr Lubert, sluip alsjeblieft niet door het huis.

We hadden een afspraak dat we elk ons verblijf hadden.

Onze 'zones'. Ja, natuurlijk.

Ik zal proberen het te onthouden.

En indien uw dochter iets uit haar kamer wil...

vraag ik Heike om het te brengen.

Dat is allemaal nieuw voor haar. - Insgelijks.

Ik zal een gesprek maken met haar. - Gesprek hebben.