Las primeras 200 líneas.
ในปี 2022 ระบบเรือนจำนานาชาติ...
ถูกดำเนินการโดยบริษัทเอกชน
นักโทษทั่วโลกถูกใช้เป็นเครื่องมือทำกำไร
เรือนจำกลายเป็นธุรกิจขนาดใหญ่
แหกมฤตยู
ทั้งหมด เตรียมแล ขวา
แล
ขวา
ทั้งหมด แล ขวา
เดินหน้า
มองตรงๆ
บอกให้มองตรงไง
พวกแกมาจากทั่วทุกมุมโลก...
เพราะสังคมไม่ต้องการพวกแกอีกแล้ว
ระบบเรือนจำนานาชาติ...
เลิกล้มความหวังในการฟื้นฟูพวกแกไปแล้ว
ที่นี่จะกลายเป็นคุกของพวกแกไปจนวันตาย
เพราะความตายคือทางออกเดียว
ไม่มีการลดโทษที่นี่...
ไม่มีโอกาสหนี
พวกแกถูกพิพากษาแล้ว
ยอมรับมันซะ... หรือไม่ก็ตาย
ชั้นอยากเจอนักโทษหมายเลข 2675
ปี 2011 เบงกาซี ลิเบีย
แกเดินดุ่มๆ เข้าไปหาผู้บังคับบัญชา...
เอาปืนจ่อหัว แล้วก็ยิงสมองกระจาย
ถูกศาลทหารตัดสินว่าฆ่าคนโดยไตร่ตรองไว้ก่อน
แล้วแกก็แหกคุกความปลอดภัยระดับ 5 ไปแล้วสองแห่ง
การสแกน DNA ระบุว่าแกเกลียดการอยู่ใต้คำสั่ง...
แถมนิสัย...
ก็ชอบใช้ความรุนแรงอีกต่างหาก
ยินดีด้วยนะ แกเจอบ้านใหม่แล้วล่ะ
ชั้นทำธุรกิจนานาชาติที่นี่ คุณร็อบบินส์
ชั้นรับเศษมนุษย์จากทั่วโลกมา “รีไซเคิล” ใหม่
ชั้นเก่งในธุรกิจนี้ เพราะชั้นเป็นคนตั้งกฎเอง
แกจะไม่มีวันได้ติดต่อกับโลกภายนอกอีก
ไม่มีเยี่ยม ไม่มีโทร ไม่มีจดหมาย
พูดง่ายๆ ก็คือ แกตายไปแล้ว
แต่ถ้าแกทำผิดกฎล่ะก็...
จะได้รู้เลยว่าชีวิตหลังความตายน่ะมีจริง
แล้วมันก็สาหัสด้วย
มีอะไรอยากพูดมั้ย
อย่าหันหลังให้ผมอีก
ลุกชึ้น
ขอบใจ
เอ้า อาหาร ชั้นเก็บไว้ให้นาย
เอาไปสิ เร็วเข้า เร็ว
อย่าเพิ่งกิน เดี๋ยวพวกมันรู้
พวกมันรู้ทุกอย่าง รู้ไปหมด
เพราะคลื่นไฟฟ้าในสมองพวกเราไง
ไอ้ในหัวเราน่ะ
มีระบบไฟฟ้าเต็มไปหมด
พวกคอมพิวเตอร์ในกำแพง...
มันรับคลื่นไฟฟ้าพวกนี้ไป...
แล้วก็บอกพวกมันว่าเราคิดอะไรอยู่
เพราะงั้นอย่าคิด
แย่ละ... พวกมันจะมาลากชั้นไปแล้ว
- อะไร - มันจะมาลากชั้นไป
ใจเย็น มันไม่ได้มาหานาย
- ไม่ มันจะมาเอาตัวชั้น - ใจเย็นก่อน
ไม่หรอก นั่นแหละที่พวกมันอยากให้เราคิด
พวกมันจะกลับมาแน่ พวกมันจะมาเอาตัวชั้น
พวกมันจะพาเขาไปไหน
แอบโซลอม
ที่ไหนนะ
พวกฆาตกรที่นั่นเป็นราชา พวกมันลับเขี้ยวเหมือนสิงโต
เพราะเนื้อมนุษย์มันเหนียว
พวกมันลับเขี้ยว...
เงียบ
การกักตุนอาหารถือเป็นความผิดร้ายแรง
พวกแกได้อาหารพอแค่ให้รอด
ไม่มากไปกว่านั้น
ไม่น้อยกว่านั้น
บทลงโทษของความผิดนี้...
สิบที
นักโทษหมายเลข 2675...
แกจะเป็นคนลงโทษ
เก้าที ที่เหลือ
เริ่มได้
หยิบขึ้นมา
อีกห้าวินาที เขาตายแน่
ชั้นว่าเรายังไม่รู้จักกันดีพอ ที่จะให้แกกล้าสงสัยฉัน
หยิบมันขึ้นมาเดี๋ยวนี้
หนึ่ง สอง...
สาม สี่...
ห้า
ดี
ทีนี้ เริ่มได้
ทีวัน เหนือแอบโซลอม ขอพิกัดลงจอด
ปล่อยลงใกล้เซกเตอร์สี่
นักโทษหมายเลข 2675 ถูกปล่อยลงแล้วครับ
ดี
หยุด
วางลงซะ
ดี
สวยใช่มั้ยล่ะ
ห้องดีลักซ์สองร้อยห้อง
สระน้ำอุ่นกลางแจ้ง กับพนักงาน...
ที่ใส่ใจบริการ
ขอโทษนะ ชั้นเสียมารยาทไปหน่อย
ชั้นชื่อวอลเตอร์ มาเร็ค เป็นผู้จัดการที่นี่
- ยินดีต้อนรับสู่สวรรค์ของการพักผ่อน - หวังว่าจะรับบัตรเครดิตนะ
แน่นอนอยู่แล้ว เรารับทุกอย่างที่จ่ายได้
เอาล่ะ ชั้นขอถือวิสาสะ...
จัดกิจกรรมสนุก ๆ หลายอย่างไว้ให้นายแล้ว
- เล่นกระดานเลื่อนเหรอ - กีฬาทางน้ำต่างหาก
เพราะกิจกรรมบางอย่างที่นี่ค่อนข้างโหด...
เราก็เลยคัดเลือกผู้เข้าร่วมอย่างเข้มงวด
ต้องแน่ใจก่อนว่าพวกเขามีสภาพร่างกายที่พร้อมจริง ๆ
เพราะงั้น เพื่อให้หัวใจนายเต้นแรงขึ้นอีกนิด...
เราเลยจัดให้นายอยู่วอร์ม 5 นาที กับราล์ฟ...
ผู้อำนวยการกิจกรรมทางน้ำของเรา
ขอให้สนุกนะ
สุดยอด
ไม่ใช่อย่างที่เราคิดไว้ซะทีเดียว แต่สุดยอดจริง ๆ
ชั้นต้องการคนแบบแกเลย
อยากได้ตำแหน่งในทีมงานชั้นมั้ย
ตอนนี้เราก็ขาดคนอยู่พอดี
ลองคิดดู ห้องดีลักซ์ เดินไปไหนก็ได้ อาหารฟรี...
จับใครได้ ฆ่าได้ กินได้เลย
- ประกันสุขภาพล่ะ - ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้น
อายุขัยเฉลี่ยที่นี่ก็... หกเดือนมั้ง
ชั้นอยู่นี่มาเจ็ดปีแล้ว
- ถ้าชั้นปฏิเสธล่ะ - ก็น่าเสียดายมาก
ฟังนะ ถ้าแกอยากไปก็ไปเถอะ ชั้นไม่ขวาง
- ชั้นอาจจะใช้โอกาสนั้น... - ชั้นจะอยู่
ชั้นอยู่
ถ้านายรับปากว่าจะจ้างไลฟ์การ์ดอีกคน
ได้
อยากได้ใช่มั้ย
ถอยไป
นั่นมันโง่มากเลยนะ
จับมันไว้
ปล่อยมันไป
บ๊ายบาย
- ว่าไง มีอะไร - มีสัญญาณจากเกาะครับ
โค้ดเจ็ด นักโทษหมายเลข 2675 ยังไม่ตาย
เขาอยู่ที่ค่ายพวกคนใน
อย่าเข้าไปในนั้นเด็ดขาด เข้าใจมั้ย
รู้สึกยังไงบ้าง
- ก็โอเค - อยากนั่งพักมั้ย
- นายชื่ออะไร - ร็อบบินส์
นี่คุณฮอว์กินส์ หัวหน้ารักษาความปลอดภัยของเรา
- ที่นี่เขาเรียกผมว่า คุณพ่อ - ว่าไงนะ
คุณพ่อ ไง
นายหนีจากพวกข้างนอก มาได้ยังไง
- มันสำคัญตรงไหน - นายผ่านกับดักพวกนั้นมาได้ยังไง
ที่นี่มันที่ไหนกันแน่
ที่หลบภัยน่ะสิ คุณร็อบบินส์
คนส่วนใหญ่มาที่นี่ก่อนที่พวกมาเร็คจะแข็งแกร่งขนาดนี้
แต่นายเป็นคนแรกที่ถูกมาเร็คจับแล้วหนีรอดออกมาได้
ไม่ใช่แค่หนีรอด...
แต่นายยังเอาอาวุธโคตรร้ายแรงมาด้วย
- แล้วมันยังไง - เราเก็บมันไว้เพื่อความปลอดภัยของทุกคน
แล้วนายไปได้มันมาจากไหน
ฟังนะ ชั้นถูกยิง โดนซ้อม เกือบจมน้ำตาย
ตอนนี้ชั้นไม่มีอารมณ์จะถูกสอบสวนหรอกนะ
- นี่ไม่ใช่การสอบสวน - ก็ดี งั้นพวกนายพูดไปเลย
เราสร้างสังคมใหม่ขึ้นที่นี่ เป็นสังคมที่มีอารยธรรม
เราอยู่อย่างโดดเดี่ยวบนเกาะนี้
แต่เรามีบางอย่างที่นักโทษในแผ่นดินใหญ่ไม่มี
อิสรภาพ โอกาสในการเริ่มต้นชีวิตใหม่
นายเป็นคนมีความสามารถมาก เราอยากให้นายเข้าร่วมกับเรา
ชั้นไม่ร่วมอะไรกับใครอีกแล้ว สิ่งเดียวที่ชั้นต้องการคือหนีออกจากเกาะนี้
พาเขาไปหาดายซาร์ต
ไกปืนสนิมขึ้นหมดแล้ว
ตัวแปลงกำลังต้องรื้อทั้งชุด
ขดลวดไฟฟ้า,เดือยสำหรับพ่น, ระบบเล็งเป้า พังหมด
เราหุ้มขดลวดไฟฟ้าด้วยผ้าไหมก็ได้นะ ถ้ามี
หรือไม่ก็ใช้เส้นใยข้าวโพดก็พอไหว
ส่วนเดือยสำหรับพ่น ขัดเรียบแล้วก็น่าจะใช้ได้อยู่
- ดูเหมือนจะรู้เรื่องอาวุธนะ คุณ... - ร็อบบินส์ นักโทษใหม่
- ไปเอาอาวุธนี่มาจากไหน - ชั้นนอนกับเจ้าของมัน
ดีเลย ได้ยินที่เขาพูดมั้ย ฮอว์กินส์
คุณร็อบบินส์ตั้งใจจะหนีแน่ ๆ
ใช่ แน่นอน
คุณอยู่บนเกาะนะ คุณร็อบบินส์ พวกเขาเรียกมันว่าแอบโซลอม
ห่างจากแผ่นดินใหญ่ประมาณ 200 ไมล์
ที่นี่ไม่มีผู้คุม ไม่มีเจ้าหน้าที่ เราอยู่ตรงแหลมแคบ ๆ
เลยต้นไม้นั่นไปก็หน้าผากับทะเล
ด้านที่เปิดไปสู่ป่าก็มีการป้องกันแน่นหนา นายคงรู้ว่าทำไม
พวกคนนอก พวกมันมีประมาณ 600 คน
ส่วนพวกเรามีแค่ 98 คนพอดี
เกาะนี้ถูกเฝ้าระวังจากดาวเทียมตลอดเวลา
ทั้งกล้องความละเอียดสูง อินฟราเรด
ไม่มีทางหนีออกไปแบบลับ ๆ ได้แน่นอน
มีเรือติดอาวุธเต็มลำประจำการอยู่ห่างออกไป 50 ไมล์
แค่มีสัญญาณเตือน พวกมันก็มาถึงในไม่กี่นาที
นี่เรียกว่าอิสรภาพเหรอ
ในสถานการณ์แบบนี้...
คำว่า "อิสระ" ก็อาจจะยืดหยุ่นหน่อย
ขอโทษนะคุณร็อบบินส์ แต่นายก็เหมือนพวกเราทุกคน...
ติดอยู่ที่นี่ไปตลอดชีวิต
ขนาดจะไปไหนตอนนี้ก็ยังไม่ได้ ดูขานายนั่นสิ มีเวลาให้คิดเยอะเลย
เพราะเดี๋ยวอีกไม่นาน นายจะต้องเลือกแล้ว
จะอยู่ที่นี่แล้วช่วยพวกเรา หรือจะเสี่ยงชีวิตออกไปข้างนอก
เท้า เช็ดเท้าก่อนเข้ามา
เท้าเปล่าทั่วไปมีเชื้อโรคมากกว่า 600 ล้านตัวนะ
โอ้โห งั้นรวมสองเท้าก็ 1,200 ล้านเลยดิ
เรื่องไซนัสอักเสบ หลอดลมอักเสบ...
No comments yet. Be the first to leave one.