Sense and Sensibility

‫به پدر قول دادم ‫که کاری براشون انجام بدم.

‫مطمئنم پدرت اصلاً تو فکرش نبود ‫که بهشون پول بدی.

‫حالا این خونه مال اوناست، ماریان.

‫تازه از برادرم ادوارد شنیدم.

‫ادوارد فرس. حالتون چطوره؟

‫انتظار می‌ره که با یه خانم جوان ‫با ثروت زیاد ازدواج کنه.

‫ممنون، فنی.

‫مصمم هستم قبل از پایان هفته ‫این خونه رو ترک کنم.

‫به دون‌شر خوش اومدید.

‫باید ببینیم چه کاری می‌تونیم براشون انجام بدیم، ها؟ ‫خاطرخواه‌، شوهر، از این جور چیزا.

‫سرهنگ برندون، خانم ماریان دشوود.

‫الینور، اون خیلی پیره!

‫سرهنگ برندون، ‫آقای ویلوبی رو می‌شناسید؟

‫ترجمه و زیرنویس: ‫آپامه زمانی

‫«عقل و احساس» اثر جین آستین ‫(حس و حساسیت)

‫قسمت دوم

‫- نظرت در مورد این چیه؟ ‫- آره، این عالی می‌شه.

‫مامان، این مال دو سال پیشه! ‫ببین چقدر رنگش رفته.

‫لوئیز... پس موصلی چی؟ ‫اون که خیلی قدیمی نیست.

‫ولی ویلوبی من رو دو بار باهاش دیده.

‫هیچی لباس برای پوشیدن ندارم. ‫آخه چرا ما اینقد فقیریم؟

‫گمونم آقای ویلوبی از دیدن تو ‫با لباس قدیمی‌ات خوشحال می‌شه، ماریان.

‫به نظر می‌رسه نمی‌تونه چشماش ‫رو ازت برداره، هر چی هم که بپوشی.

‫خب، شاید...

‫الینور عزیز، می‌تونم ‫دستکش‌های زردت رو قرض بگیرم؟

‫البته که می‌تونی.

‫نمی‌دونستم که اهل رقص هم هستید.

‫باهات حرف دارم، ویلوبی.

‫خصوصی.

‫با کمال میل.

‫خب؟

‫نیتت نسبت به خانم ماریان دشوود چیه؟

‫ببخشید؟!

‫- فکر می‌کنم شنیدی چی گفتم. ‫- نیت من چیه؟

‫و به چه حقی اینو ازم می‌پرسید؟

‫نمی‌دونستم که شما با اون خانم نسبتی دارید.

‫تحت حمایت شماست؟

‫- من به فکر منافعش هستم. ‫- اوه، پس به فکرش هستید، نه؟

‫خب، بذارید ازتون بپرسم... ‫نیت شما نسبت به ماریان چیه؟

‫هر چی که باشه، ‫کاملاً محترمانه است.

‫تو هم می‌تونی همین رو بگی؟

‫نمی‌شه من رو مقصر دونست اگه ماریان ‫هم‌نشینی با من رو نسبت به تو ترجیح داده.

‫ما از نظر سن، ‫خلق و خو، سلیقه...

‫به طور خلاصه، در همه چیز به هم نزدیک‌تریم.

‫با تو همدردی می‌کنم، ‫ولی چه می‌شه کرد.

‫و در جواب سوالت،

‫بله، البته که نیت من ‫کاملاً محترمانه است.

‫حالا منو ببخشید.

‫اوه، خیلی خوشحالم، الینور!

‫بله، فکر می‌کنم همه ازش باخبرن.

‫فکر کنم تو از رفتار من رو خوشت نیومده.

‫ولی چطور باید رفتار کنم؟

‫اوه، من صادق و بی‌پرده بودم ‫جایی که باید احتیاط می‌کردم.

‫باید ساکت می‌نشستم و فقط ‫در مورد هوا و جاده‌ها حرف می‌زدم.

‫هیچ‌کس از تو این انتظار رو نداره.

‫ولی اینقدر آشکارا ‫به آقای ویلوبی علاقه نشون دادن،

‫تا جایی که حاضر نشدی ‫با کسی دیگه برقصی.

‫چرا باید احساساتم رو پنهان کنم؟ ‫اون‌ها راست و بی‌ریا هستن.

‫از دستم عصبانی نباش، الینور. فقط ‫آرزو می‌کنم تو هم به اندازه من خوشحال باشی.

‫- من کاملاً خوشحالم. ‫- نیستی. خودت هم می‌دونی که نیستی.

‫چرا ادوارد نمیاد؟

‫فکر می‌کنم چون ‫تعهدات دیگه‌ای داره.

‫یا شاید ترجیح می‌ده ‫جای دیگه‌ای باشه.

‫چطور می‌تونی اینقدر خونسرد باشی، الینور؟

‫مگه فایده‌ای داره ‫که من نگران باشم؟

‫باید گریه‌کنان دراز بکشم و ‫اسمش رو صدا کنم؟

‫فکر می‌کنم بهتره که زیاد امید به چیزی ‫نداشته باشم که ممکنه هرگز اتفاق نیفته.

‫پس بذار من به جات امیدوار باشم.

‫الینور!

‫الینور!

‫الینور!

‫الینور، زیبا نیست؟

‫بهترین هدیه‌ایه که می‌تونستم آرزو کنم.

‫خودم پرورشش دادم، خانم دشوود.

‫مطیع، خوش‌خلق، و ‫دقیقاً مناسب برای حمل یک زن.

‫امیدوارم با خواهرت مشترکاً سوارش بشی.

‫فکر می‌کنم هر دوی شما عاشق سواری هستید. ‫نظرت در موردش چیه؟

‫اوه، موجود دوست‌داشتنی‌ایه.

‫فکرشو کن، الینور... چه کیفی میده که ‫باهاش روی تپه‌ها بتازیم!

‫بله، و این سخاوتمندی شما رو می‌رسونه ‫آقای ویلوبی.

‫ولی ماریان نمی‌تونه ‫چنین هدیه‌ای رو قبول کنه.

‫الینور، چرا نمی‌تونم؟

‫هم به دلایل کارآمدی ‫و هم مالی.

‫- منو ببخشید، آقای ویلوبی. ‫- الینور!

‫همینجا بمون.

‫- چرا نباید یه اسب داشته باشم؟ ‫- چون نمی‌تونیم ازش نگهداری کنیم.

‫پولی برای اصطبل ‫و چراگاه نداریم.

‫یه خدمتکار نیاز داری ‫که ازش مراقبت کنه،

‫و یه اسب دیگه ‫برای خدمتکار که سوارش بشه.

‫- کل این ایده غیرممکنه! ‫- نیست!

‫مطمئنم که شدنیه! ‫مامان، نمی‌شه؟

‫به نظر می‌رسه یکم رفتارت ‫ سخت‌گیرانه است، الینور.

‫اگه تو چیز دیگه‌ای صرفه‌جویی کنیم...؟

‫ما تو همه چیز داریم ‫ صرفه‌جویی می‌کنیم، مامان.

‫ما به سختی می‌تونیم گوشت، ‫شکر و چای بخریم!

‫ما همین الانش هم فقیریم. ‫می‌خواین بی خانمان بشیم؟

‫به اندازه‌ی کافی گفتی!

‫ولی خیلی تحقیرآمیزه که ‫باید هدیه‌اش رو رد کنیم.

‫فکر می‌کنم آقای ویلوبی وقتی ‫شرایط ما رو بفهمه، درک می‌کنه.

‫و ماریان

‫درست نیست همچین هدیه ای رو ‫از مردی که خیلی کم می‌شناسیمش، بپذیریم.

‫کم می‌شناسیمش؟

‫اون رو بهتر از هر کس دیگه‌ای ‫ تو دنیا می‌شناسم، غیر از تو و مامان.

‫و الان هم اون رو بیشتر از تو درک می‌کنم.

‫دخترها!

‫خانم دشوود

‫- منو ببخشید... ‫- چیزی واسه بخشیدن نیست.

‫چرا

‫من، شما و خواهرتون رو تو ‫یه موقعیت بد قرار دادم.

‫بی‌فکری کردم.

‫باید بیشتر حواسم رو جمع می‌کردم،

‫از این بابت ازتون عذر می‌خوام.

‫ولی ماریان، اسب هنوز مال توئه.

‫من فقط نگهش می‌دارم تا زمانی ‫که بتونی قبولش کنی.

‫و وقتی از بارتون بری ‫تا زندگی خودت رو شروع کنی،

‫ملکه «مب» (اسب) منتظرت می‌مونه.

‫برو جلو، ترک، برو بگیرش، سوکی! ‫برو! آفرین، برندون.

‫فکر نکنم تا حالا دیده باشم ‫که تفنگ رو نشونه بگیری و خطا بزنی.

‫حالا ویلوبی‌‌ـه که تیرانداز خوبیه.

‫تیرانداز خیلی خوبیه.

‫معمولاً یه عالمه پرنده شکار می‌کنه.

‫آقای ویلوبی همه کارها رو خوب انجام می‌ده.

‫- ازش خوشت نمیاد، نه؟ ‫- نه.

‫به خاطر ماریان‌ـه، نه؟

‫خیلی ناراحت می‌شم اگه آسیبی ببینه.

‫آسیب ببینه؟

‫فکر نکنم همچین اتفاقی بیفته.

‫ولی هر دوشون خیلی جوونن، می‌دونی...

‫خیلی جوون.

‫ممکنه تا آخر فصل از هم خسته بشن

‫و اون وقت، تو هنوز هستی.

‫و خانم ماریان ‫یه کم بزرگتر و عاقل‌تر شده.

‫صبور باش، برندون...

‫صبور باش، دوست قدیمی.

‫این توصیه‌ی منه.

‫اون وقت می‌بینه که این سگ پیر ‫هنوز تو وجودش زندگی هست.

‫ممنونم از راهنماییت.

‫بیخیال، اینقدر جدی نگیر، مرد.

‫نیتم خیر بود.

‫ای وای، اون‌ها رفتن!

‫لعنتی!

‫بازم خطا زدم.

‫ولی در حال حاضر، الینور...

‫می‌تونی بهش فکر کنی، می‌دونی.

‫لطفا اجازه بده.

‫ویلوبی...

‫تو که قیچی نداری.

‫من مخصوصاً برای این کار قیچی آوردم.

‫یه صدایی از بیرون شنیدم.

‫می‌تونم بیام پیشت؟

‫اگه ساکت باشی. ماریان خوابه.

‫- یه کم ترسیدم. ‫- احتمالاً فقط یه روباه بوده.

‫فکر کردم شاید گرگ باشه.

‫نه، تو انگلستان گرگ نیست، ‫حداقل صد ساله که نیست.

‫شاید هنوز چندتایی مونده باشن.

‫اگه باشه هم، نمی‌ذارم بگیرنت.

‫- مسخره‌ام نکن. ‫- پس بخواب.

‫اینجا رو دوست داری، الینور؟

‫آره، بد نیست.

‫اینجا به خوبی نورلند نیست، نه؟

‫فرق داره.

‫البته، همه‌مون دلمون برای نورلند تنگ شده...

‫ولی فکر کن،

‫فردا همه‌مون دعوتیم ‫به یه پیک‌نیک تو دلافورد...

‫... و شنیدم که سرهنگ برندون

‫توی گلخونه‌هاش هلو و توت‌فرنگی داره.

‫- هلو و توت‌فرنگی! ‫- آره.

‫پس به این خوشی‌ها فکر کن. ‫حالا بگیر بخواب.

‫حالا... خانم ماریان بدون شک ‫با ویلوبی می‌ره.

‫این کالسکه فقط دو نفر جا داره. ‫ پس کی با من میاد؟ و کی با برندون؟

‫سرهنگ برندون.

‫چی شده، برندون؟

‫متأسفانه باید بگم که سفرمون ‫باید به تعویق بیفته.

‫یه کار فوری شخصی پیش اومده. باید فوراً برم.

‫سرهنگ برندون، ‫می‌خواید ما رو ناامید کنید؟

‫نمی‌تونی سفرت رو به تعویق بندازی، برندون؟

‫حتی یک ساعت هم نمی‌تونم. منو ببخشید.

‫خب، خیلی حیف شد!

‫یعنی کارش چی می‌تونه باشه؟

‫بعضی‌ها نمی‌تونن یه مهمونی ‫تفریحی رو تحمل کنن.

‫فکر کنم ترسیده بود سرما بخوره ‫و اینو بهونه کرد که نیاد.

‫خیلی سخت‌گیری، آقای ویلوبی. ‫اینقدر راجع‌بهش بد فکر می‌کنید؟

‫قول یه روز تفریحی رو بهمون داد و ‫ حالا به خاطر بدخلقی، زد زیر قولش.

‫امیدوارم کسی تو خانواده‌ش مریض نشده باشه.

‫می‌تونم حدس بزنم کارش چیه!

‫مطمئنم که مربوط به خانم ویلیامزه!

‫شما چی می‌گید، سر جان؟

‫دوست ندارم تو کارای دیگران دخالت کنم.

‫خب، نذاریم برندون خوشی‌مون رو خراب کنه!

‫هنوز می‌تونیم بریم بیرون از شهر ‫و حداقل از هوای تازه لذت ببریم!

‫عالیه!

‫- خوب گفتی، ویلوبی. ‫- یالا بچه‌ها، سوار شید.

‫دست جمعی حرکت کنیم، ‫یا هر کی با سرعت خودش؟

‫اگه می‌تونی ما رو بگیر، سر جان!

‫خب، شرط می‌بندم که تا یکی دو ساعت ‫دیگه ازشون خبری نخواهد بود!

‫به آلنهام خوش اومدی.

‫اوه، خیلی قشنگه.

‫خیلی امیدوار بودم ‫که خوشت بیاد.

‫دلیل خاصی داشتم ‫که امیدوار بودم خوشت بیاد.

‫می‌خوای داخل رو ببینی؟