Coco

วันอลวน วิญญาณอลเวง

บางครั้งผมคิดว่าผมถูกสาป

เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นตั้งแต่ผมยังไม่เกิด

เมื่อนานมาแล้ว มีครอบครัว ๆ หนึ่ง

ปาป้าของผมเป็นนักดนตรี

เขากับครอบครัวจะร้องเพลงเต้นรำ และชื่นชมสิ่งที่ตนมี

แต่ปาป้ามีความฝัน อยากขับกล่อมคนทั้งโลก

วันหนึ่งเขาจากไปพร้อมกีตาร์คู่ใจ และไม่เคยกลับมา

และมาม่าของผม...

ไม่มีเวลาร้องไห้พิรี้พิไรหาเขา

หลังจากท่านอัปเปหิดนตรีไปจากชีวิต

ท่านพบหนทางที่จะเลี้ยงลูกสาว

กัดฟันสู้ชีวิต และฝึกทำรองเท้า

ท่านจะทำขนม ดอกไม้ไฟ แม้แต่กางเกงใน...

นักมวยปล้ำก็ได้ แต่ไม่... ท่านเลือกรองเท้า

แล้วจากนั้นท่านก็สอนลูกสาวทำรองเท้า

ต่อมาก็สอนลูกเขย

แล้วหลาน ๆ ก็เข้ามาในวงจร

ครอบครัวขยายตัว ธุรกิจก็เช่นกัน

ดนตรีทำลายครอบครัวแตกแยก

แต่รองเท้าประสานเราเข้าด้วยกัน

ผู้หญิงคนนั้นคือยายทวดของผม มาม่าอิเมลด้า

ท่านตายไปนานแล้วก่อนผมเกิด

แต่ครอบครัวผมยังเล่าเรื่องของมาม่า ทุกปีใน เดีย เดอ ลอส มัวร์โตส

คืนแห่งความตาย

และลูกสาวของท่าน คือทวดของผม มาม่าโคโค่

หวัดดีฮะมาม่าโคโค่

เป็นไงบ้าง ฮูลิโอ้

จริง ๆ ผมชื่อมิเกลนะ

มาม่าโคโค่ความจำเลอะเลือน

แต่ได้คุยกับทวดเป็นเรื่องดี ผมเล่าให้ทวดฟังเกือบทุกอย่าง

ผมเคยวิ่งอย่างนี้ เดี๋ยวนี้วิ่งอย่างนี้ เร็วขึ้นเยอะ

และผู้ชนะคือ ลูชาดอร่า โคโค่!

ผมมีลักยิ้มข้างนี้ ข้างนี้ไม่มี

ลักยิ้ม ไม่มีลักยิ้ม ลักยิ้ม ไม่มีลักยิ้ม

มิเกล กินอาหาร

อาบัวลิต้าของผมเป็นลูกสาวมาม่าโคโค่

เจ้ากุ้งแห้งผอมกะหร่อง กินเยอะ ๆ

ไม่ฮะ ขอบคุณ

ยายถามว่าจะเติมทามาเล่อีกมั้ย

ฮะ?

นึกแล้วหลานต้องพูดอย่างนี้

อาบัวลิต้าปกครองบ้านเหมือนมาม่าอิเมลด้า

ไม่เอาดนตรี!

ไม่เอาดนตรี!

ไม่เอาดนตรี!

ผมว่าเราเป็นบ้านเดียวในเม็กซิโก ที่เกลียดดนตรี

คนในบ้านผมไม่คับข้องใจ แต่ผม...

- กลับมากินเที่ยงนะลูก - รักแม่นะฮะ

ผมไม่เหมือนคนอื่น ๆ ในบ้าน

- หวัดดีมิเกล - หวัดดี!

- ขอบคุณมาก - ไม่เป็นไร มิเกล

เฮ้ ดานเต้!

นั่ง นอน กลิ้ง สะบัด

ชนหมัด!

เก่งมาก ดานเต้!

ผมรู้ผมไม่ควรรักดนตรี

แต่ไม่ใช่ความผิดผม ความผิดเขา!

เออร์เนสโต เดอ ลา ครูซ นักดนตรีผู้ยิ่งใหญ่ตลอดกาล

ณ จัตุรัสนี้ เออร์เนสโต เดอ ลา ครูซเริ่มก้าวแรกของเขา

ในการเป็นนักดนตรีที่มีคนรักมากที่สุด ในประวัติศาสตร์เม็กซิกัน

เขาเริ่มต้นเป็นคนไร้ชื่อเสียง จากซานตาเซซิเลีย เหมือนผม

แต่เมื่อเล่นดนตรี เขาทำให้ผู้คนหลงรักเขา

เขาแสดงภาพยนตร์

เขามีกีตาร์ที่เจ๋งที่สุด เขาบินได้

และเขาแต่งเพลงที่ดีที่สุด

เพลงในดวงใจของผมคือ...

- จำฉันให้ดี - จำฉันให้ดี

แม้ว่าเราต้องเอ่ยคำลา

- จำฉันให้ดี - จำฉันให้ดี

อย่าได้ตรอมตรมอุรา ห่างไกลแค่ไหนคงเป็นเพียงกาย

แต่หัวใจยังเคียงกัน ด้วยเพลงของสองเรายังกังวาน

ดังเหมือนเธอแนบข้างฉัน จำฉันให้ดี

แม้ฟากฟ้าจะกั้นกายเรา

- จำฉันให้ดี - จำฉันให้ดี

ยามได้ยินเสียงกีต้าร์เปลี่ยวเหงา

อยากให้รู้เราคงมีกันได้เท่าที่เราจะมี

จนวันที่เราได้เจออีกครั้ง

เขาใช้ชีวิตแบบที่คุณใฝ่ฝัน

กระทั่งปี 1942

เขาถูกระฆังยักษ์ทับตาย

ผมอยากเป็นเหมือนเขาจัง

บางครั้งผมมองดูเดอ ลา ครูซ และผมมีความรู้สึกว่าเราเชื่อมถึงกัน

เหมือนกับว่า... ถ้าเขาเล่นดนตรีได้ สักวันผมก็เล่นได้

ถ้าไม่ติดที่ครอบครัวผม

- เออ ๆ ๆ เจ้าหนู - เหอ?

ฉันให้แกขัดรองเท้า ไม่ได้ขอฟังเรื่องของแก

ฮะ ขอโทษฮะ

ผมคุยเรื่องนี้ที่บ้านไม่ได้น่ะ

ถ้าฉันเป็นแก ฉันจะเดินไปหาคนในบ้านแล้วพูด...

"เฮ้ ผมเป็นนักดนตรี ทำใจซะ"

- ผมไม่พูดอย่างนั้นหรอก - แกเป็นนักดนตรีรึเปล่า

ผมก็ไม่รู้ ผมแค่เคยเล่นฟังเอง

เดอ ลา ครูซ นักดนตรีเบอร์หนึ่งของโลก โดยการปิดบังความสามารถเหรอ

ไม่! เขาเดินไปกลางจัตุรัสนั้น แล้วเล่นกระหึ่มเลย

ดูสิ ดูสิ เวทีคืนนี้!

การแข่งดนตรีใน เดีย เดอ มัวร์โตส

"ทาเลนท์ โชว์ จัตุรัสซานตาเซซิเลีย - 19.00 น. "

แกอยากเป็นเหมือนฮีโร่มั้ย ไปสมัครเลย

คนที่บ้านผมคลั่งแน่

ถ้าแกกลัวนักก็สนุกกับการขัดรองเท้าไป

บอกซิ คำคมของเดอ ลา ครูซคืออะไร

สู้เพื่อฝัน?

เล่นให้ฉันดู เจ้าหนู

ฉันจะเป็นผู้ชมคนแรกของแก

มิเกล!

- อาบัวลิต้า! - หลานมาทำอะไรที่นี่

อย่ายุ่งกับหลานฉัน

คุณผู้หญิง ผมจ้างเขาขัดรองเท้า

ฉันรู้แผนแก ไอ้นักดนตรี เขาพูดอะไรกับหลาน?

เขาแค่เอากีตาร์ให้ผมดู

หน้าไม่อาย!

หลานชายฉันเป็นเทวดาน้อย ๆ น่ารัก!

เขาไม่อยากเล่นดนตรีของแก ไอ้นักดนตรี อยู่ให้ห่างเขา

หนูน้อยน่าสงสาร หลานไม่เป็นไรนะ

หลานก็รู้ว่าไม่ควรมาที่นี่

หลานจะกลับบ้านเดี๋ยวนี้!

เราบอกแกกี่ครั้งแล้ว ที่จัตุรัสนั่นนักดนตรียั้วเยี้ย

ครับ ทีโอเบอร์โต้

- อย่า ๆ ๆ ๆ - ไปให้พ้นนะแก ไป!

นั่นเจ้าดานเต้

อย่าตั้งชื่อให้หมาข้างถนน มันจะตามแกดิ๊ก ๆ ไปเอารองเท้าฉันมา

ฉันเจอลูกเธอในจัตุรัสนักดนตรี

มิเกล

ลูกก็รู้อาบัวลิต้าไม่ชอบจัตุรัสนั้น

- ผมแค่ไปขัดรองเท้า - รองเท้านักดนตรี!

จัตุรัสเป็นที่คนเดินพลุกพล่าน

ถ้าอาบัวลิต้าห้ามไปจัตุรัส ก็คือห้ามไป

- แล้วคืนนี้ล่ะฮะ - คืนนี้ทำไม?

มีแข่งขันโชว์ความสามารถ ผมคิดว่าผมอาจไป...

- สมัครเหรอ - ก็อาจจะ

จะโชว์ความสามารถ เธอต้องมีความสามารถ

แล้วแกจะทำอะไร ขัดรองเท้าเหรอ

คืน เดีย เดอ ลอส มัวร์โตส

จะไม่มีใครไปไหน นี่เป็นคืนของครอบครัว

ไปห้องหิ้งบูชา เร็ว ๆ

อย่ามองหน้ายายแบบนั้น

นี่เป็นคืนสำคัญของปี บรรพบุรุษจะกลับมาเยี่ยมเรา

เราตั้งรูปพวกท่านบนหิ้งบูชา วิญญาณจะข้ามกลับมาได้

นั่นสำคัญมาก

ถ้าเราไม่ตั้งรูป วิญญาณก็มาไม่ได้

เราทำอาหารไหว้ สิ่งของที่ท่านเคยชอบตอนมีชีวิต

ทั้งหมดเพื่อให้ครอบครัวอยู่ด้วยกันอีกครั้ง

ยายไม่ให้หลานแอบหนีออกไปไหน จะไปไหนล่ะ

ผมนึกว่าจบเรื่องแล้ว

โธ่เอ๊ย การเป็นส่วนหนึ่งในครอบครัว หมายถึงอยู่ที่นี่เพื่อครอบครัว

- ยายไม่อยากเห็นหลานจบลงเหมือน... - เหมือนพ่อของมาม่าโคโค่?

อย่าพูดถึงคน ๆ นั้น เขาสมควรถูกลืม

แต่ว่ายายเป็นคน...

ผมเพียงแค่...

แต่ผม...

ปาป้า ปาป้ากลับมา?

มาม่า ใจเย็นนะ ใจเย็น ๆ

ปาป้าจะมาบ้านมั้ย

ไม่จ้ะ มาม่า ไม่มีอะไรนะ หนูอยู่นี่

เธอเป็นใคร

ไปนอนนะมาม่า

ยายดุเพราะรักเธอนะ มิเกล มิเกล? มิเกล?

เราจะทำยังไงกับเจ้าหลานคนนี้

ใช่แล้ว นั่นแหละที่เขาต้องการ

แกน่ะเอง เข้ามาสิ ดานเต้ เร็ว ๆ เข้า

แกจะหาเรื่องมาให้ฉันไอ้หนู เดี๋ยวมีใครได้ยิน

ฉันก็อยากให้มีคนได้ยินเหมือนกัน

นอกเหนือจากแก... อึ๋ย โอเค

เพอร์เฟ็กต์!

จำฉันให้ดี

ผมต้องร้องเพลง ต้องเล่นดนตรี

ดนตรีไม่ใช่แค่อยู่ในตัวผม มันคือผม

เมื่อชีวิตโหดร้ายกับผม ผมเล่นกีตาร์

คนทั้งโลกอาจทำตามกฎเกณฑ์ แต่ผมทำตามเสียงของหัวใจ

ความรู้สึกเมื่อเสียงเพลงในอากาศ

และมันเล่นเพื่อคุณคนเดียว

อยู่แค่นี้ตรงหน้า

ดังจะเอื้อมคว้าเอามาได้

ฉันไม่เคยฝันว่าสิ่งไหนที่ใจต้องการเท่านี้เลย

คุณต้องมีศรัทธา ซิสเตอร์

โอ้ แต่ปาเดร เขาไม่ฟังฉันหรอก

เขาจะต้องฟัง...เสียงดนตรี

บทเพลงหนึ่งเดียว บทเพลงหนึ่งเดียว มีพลังเปลี่ยนใจ

อย่าได้มองข้ามพลังของดนตรี

แต่พ่อของฉันไม่มีวันอนุญาต

ผมเบื่อกับการขออนุญาต

เมื่อคุณเห็นโอกาส คุณต้องไม่ปล่อยให้ผ่านไป

คุณต้องคว้าไว้

ซินญอร์เดอ ลา ครูซ คุณทำยังไงถึงสู้เพื่อความฝันได้

ผมมีศรัทธาในความฝัน ไม่มีใครหยิบยื่นให้ผม

ผมเท่านั้นที่จะเอื้อมมือคว้ามัน

- จับให้มั่น และทำให้ฝันเป็นจริง - และทำให้ฝันเป็นจริง

เราไม่หลบซ่อนแล้ว ดานเต้ ฉันจะสู้เพื่อฝัน

ฉันจะไปเล่นดนตรีที่จัตุรัสนักดนตรี ถึงตายก็ยอม

เดีย เดอ ลอส มัวร์โตส เริ่มแล้ว!

ไม่ ๆ เราต้องทำทางเดินให้ชัดเจน

กลีบดอกไม้จะนำบรรพบุรุษกลับมาบ้าน เราไม่อยากให้วิญญาณหลงทาง

เราอยากให้ดวงวิญญาณ มาดื่มกินอาหารไหว้บนหิ้งบูชา

มาม่า ให้วางโต๊ะตัวนี้ไว้ไหน

วางที่สนามเลยหนุ่ม ๆ

- ไว้ข้างครัวมั้ยครับ - ได้... ไว้ข้าง ๆ อีกตัว

- มุดลงไป มุดลงไป - มิเกล!

เปล่าฮะ มาม่า ปาป้า ผม...

มิเกล อาบัวลิต้ามีความคิดที่ยอดเยี่ยมมาก