Before Sunset

Before Sunset (2004) OCR 23.976 fps runtime 01:20:31

เลอเพียวคาเฟ่

บีฟอร์ซันเซ็ท

เชคสเปียร์กัมปะนี

ผู้เขียน เจสซี่ วอลเลซ อ่านและถาม-ตอบ

คุณคิดว่าหนังสือนี้ เป็นชีวประวัติมั้ยคะ

เอ่อ ผมว่า...

ไม่ใช่ชีวประวัติซะทุกอย่าง

คือว่าเรามองโลกผ่าน รูกุญแจเล็กๆ ของเรา

คือว่าผมมักจะคิดถึงโธมัส วูล์ฟ

คุณเคยเห็นหน้ากระดาษนึง "บันทึกถึงผู้อ่าน"

ที่อยู่ด้านหน้าของ "ลุคโฮมวาร์ดแองเจล"มั้ย

เขาว่าเราเป็นผลลัพธ์ ของทุกช่วงเวลาในชีวิต

และใครก็ตามที่นั่งลงเขียน จะใช้ส่วนผสมของชีวิตเขา

ซึ่งคุณหลีกเลี่ยงไม่ได้

แล้วเมื่อผมมองดูชีวิตตัวเอง ต้องยอมรับว่าใช่ที่ผม...

ผมไม่เคยอยู่ท่ามกลางกองปืน หรือความรุนแรงเลยจริงๆ

ไม่มีอุบายทางการเมือง หรือเฮลิคอปเตอร์พุ่งชน

แต่ชีวิตผมจากมุมมองตัวเอง เปี่ยมไปด้วยฉากชีวิต

เพราะงั้นผมคิดว่า ถ้าผมจะเขียนหนังสือ

น่าจะจับตรงสิ่งที่เหมือนว่า การพบใครสักคนจริงๆ

สิ่งที่น่าตื่นเต้นที่สุด ที่เกิดขึ้นกับผม...

คือการพบใครสักคน สานสัมพันธ์

และถ้าผมทำให้มีคุณค่า เพื่อจะจับจุดซึ่ง...

อาจเป็นความพยายามหรือ...

ผมได้ตอบคำถามคุณมั้ย

ผมจะลองให้เจาะจงขึ้นหน่อย

เคยมีสาวฝรั่งเศสบนรถไฟ ที่คุณพบ...

แล้วร่วมค่ำคืนด้วยมั้ย

สำหรับผม แบบว่า...

- นั่นไม่สำคัญเลย รู้มั้ย - แล้วนั่นใช่มั้ย

เอาล่ะ ตั้งแต่ผมอยู่ฝรั่งเศสและ นี่คือทัวร์หนังสือที่สุดท้ายก็ใช่

ขอบคุณค่ะ

คุณวอลเลซ หนังสือจบคลุมเครือ

เราไม่รู้อะไรเลย

คุณคิดว่าเขากลับมาเจอกัน ใน 6 เดือน...

อย่างที่สัญญาต่อกันมั้ย

อย่างที่สัญญา

คิดว่าคุณตอบเรื่องนั้นได้ยังไง รู้มั้ย คือ...

มันเป็นบททดสอบที่ดี ว่าคุณโรแมนติกหรือเย้ยหยัน

หมายถึงคุณคิดว่า พวกเขากลับมาเจอกันใช่มั้ย

- คุณไม่รู้แน่ๆ หรอก - ไม่

คุณหวังว่าพวกเขาจะเจอกัน แต่คุณก็ไม่แน่ใจ

- นั่นคือเหตุผลที่คุณถาม - คุณคิดว่าเขากลับมาเจอกันมั้ย

คือว่าในชีวิตจริงของคุณ

ในชีวิตจริงผมเหรอ

ฟังนะ คำพูดของปู่ผมว่า

"การตอบเรื่องนั้น จะทำลายเรื่องทั้งหมด"

เรามีเวลาแค่อีกคำถามสุดท้าย

หนังสือเล่มหน้าเป็นไงครับ

ไม่รู้สิครับ ผมไม่รู้

ผมยังคิดถึงเรื่องนี้อยู่

ผมมักอยากเขียนหนังสือ

ที่เกิดเรื่องราวภายในช่วงเพลงป็อป

เหมือนยาวแค่ 3-4 นาที ทั้งเรื่อง

เรื่องราวความคิด คือมีชายคนหนึ่ง...

แล้วเขาก็หดหู่สุดๆ

ฝันยิ่งใหญ่คือเป็นนักรัก และนักผจญภัย

เขาขี่มอเตอร์ไซค์ ไปยังแอฟริกาใต้

แทนที่จะนั่งกินกุ้งมังการ บนโต๊ะหินอ่อน

เขามีงานที่ดีและเมียสวย แต่ว่า...

ทุกสิ่งที่เขาต้องการมี แต่นั่นไม่สำคัญ...

เพราะสิ่งที่เขาต้องการ คือดิ้นรนหาความหมาย

รู้มั้ย ความสุข ที่ได้ลงมือทำ

ไม่ใช่ได้ในสิ่งที่ต้องการ

แล้วเขาก็นั่งอยู่ที่นั่น สักแป๊ปนึง

ลูกสาว 5 ขวบของเขา กระโดดขึ้นไปบนโต๊ะ

เขารู้ว่าเธอควรลงมา เพราะเธออาจเจ็บตัวได้

แต่เธอกลับเต้นตามเพลงป็อป ในชุดฤดูร้อน

เมื่อเขามองมา...

ทันใดนั้น เขาก็อายุ 16

และหวานใจสมัยไฮสกูล พาเขาหนีออกจากบ้าน

พวกเขาเสียพรหมจรรย์ และเธอก็รักเขา

ขณะที่เล่นเพลงเดิมในวิทยุรถ

เธอก็ปีนขึ้นไปและเริ่มเต้น บนหลังคารถ

แล้วเขาก็กังวลเรื่องเธอ

เธอสวย มีดวงหน้าเหมือน กับลูกสาวของเขา

จริงแล้วอาจเป็นเหตุผล ที่เขาชอบเธอก็ได้

เห็นมั้ยเขารู้ว่าเขาจดจำ การเต้นนี้ไม่ได้

เขาอยู่ที่นั่น ตรงนั้น ณ 2 ช่วงเวลาพร้อมกัน

แล้วแค่แวบนั้น ชีวิตเขาทั้งหมดกลับตาลปัตร

เห็นได้ชัดต่อเขา ว่าเวลานั้นคือการโกหก

มันเกิดขึ้นตลอดเวลา...

ในทุกช่วงเวลาคืออีกช่วงเวลานึง..

ที่เกิดขึ้นทั้งหมดพร้อมกัน

ยังไงก็ตาม นั่นแค่แนวคิด

นักเขียนของเราต้องไป สนามบินแล้วนะครับ

ขอบคุณมากๆ ที่มาในบ่ายนี้

และขอบคุณเป็นพิเศษต่อ คุณวอลเลซที่อยู่กับเรา

ขอบคุณครับ ขอบคุณ

หวังว่าเราจะเจอคุณอีกครั้ง กับหนังสือเล่มหน้า

ขอบคุณ มีเวลานานแค่ไหน ก่อนผมต้องไปสนามบิน

คุณควรไปตอนทุ่มครึ่ง

- ทุ่มครึ่งอย่างช้าสุด - ตกลง

- หวัดดี - หวัดดีค่ะ

- เป็นไงบ้าง - ก็ดีค่ะ คุณล่ะ

ผมก็ดี เยี่ยมเลย ผม...

คุณอยากไปอาจจะ ดื่มกาแฟสักแก้วมั้ย

เขาเพิ่งบอกไม่ใช่เหรอ ว่าคุณต้องขึ้นเครื่อง

ก็ใช่ แต่คือว่าผมมีเวลานิดหน่อย

- ก็ได้ - ว่าไง เอาล่ะให้ผม...

ฉันจะรออยู่ข้างนอกนะ

โทษนะ ผมจะไปดื่มกาแฟหน่อย

- จะกลับมาตอนทุ่ม 15 - คุณเห็นป้ายนี้มั้ย

- คิดว่าเห็นนะ - เอาเบอร์คนขับฟิลิปป์ไป...

โทรหาเขาถ้าคุณมาสาย

เราใส่กระเป๋าไว้ในรถ คุณจะได้ไม่สาย

- ครับ ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง - ขอบคุณ

คนไหนล่ะฟิลิปป์

- ไม่อยากเชื่อว่าคุณอยู่นี่ - ฉันอาศัยอยู่ที่ปารีสนี่

แน่ใจว่าคุณไม่ต้องอยู่เหรอ น่าจะมีอะไรคุยอีกมาก

เขาทำผมป่วย ผมอยู่ทั้งคืนแล้ว

- คุณอยู่นี่ - ใช่ มีห้องใต้หลังคา

- คุณเป็นไงบ้าง มันแปลกมาก - ฉันสบายดี

- ดีใจที่ได้เจอคุณ - ดีใจที่ได้เจอคุณ

- แล้วคุณอยากไปคาเฟ่มั้ย - ไปสิ

ตกลง มีแห่งหนึ่งไกลหน่อย แต่ฉันชอบ

คิดว่าผมเสียสติไปแน่ ตอนเห็นคุณครั้งแรก

คุณรู้ได้ไงว่าผมจะอยู่นี่

มันคือร้านหนังสือโปรดของฉันในปารีส คุณนั่งอ่านได้เป็นชั่วโมง

ฉันชอบมัน มีเห็บด้วย แต่ รู้มั้ย...

ผมรู้ คิดว่าแมวคงนอน บนหัวผมเมื่อคืน

ฉันเห็นรูปคุณในปฏิทินเดือนก่อน

แล้วคุณก็จะมาอยู่นี่

ตลกดีเพราะฉันอ่านบทความ ในหนังสือคุณ...

- ดูคุ้นเคยคลุมเครือ - คลุมเครือเหรอ

แต่ก็ไม่ปะติดปะต่อ กระทั่งเห็นรูปถ่ายคุณ แล้ว...

คุณมีโอกาสได้อ่านมันมั้ย

ค่ะ ฉัน...

ฉันประหลาดใจจริงๆ ที่คุณจินตนาการได้

คือว่าฉันต้องอ่านถึง 2 ครั้ง

- งั้นเหรอ - ค่ะ

ฉันชอบมัน โรแมนติกมาก

ฉันก็ไม่ชอบใจนัก แต่เขียนได้ดีจริงๆ

- เขียนได้ดี ยินดีด้วยค่ะ - ก็ได้ ขอบคุณครับ

- เดี๋ยวนะ - อะไร

ก่อนเราจะไปไหนๆ ฉันต้องถามคุณ...

ได้ว่ามาเลย

คุณได้ไปที่เวียนนา ตอนธันวาคมมั้ย

- คุณล่ะ - ฉันไม่ได้ไป แต่คุณล่ะ

- ฉันอยากรู้ มันสำคัญต่อฉัน - ทำไมทั้งที่คุณไม่ไป

แล้วคุณล่ะ

เปล่า

ขอบคุณพระเจ้าคุณไม่ได้ไป

- โอ้พระเจ้า - ขอบคุณพระเจ้าที่คุณไม่ไป

โชคดีที่ทั้งผมและคุณไม่ได้ไป ถ้าใครคนหนึ่ง ไปเพียงคนเดียว

- มันคงจะแย่มาก - ฉันกังวลสุดๆ

ฉันรู้สึกแย่มากที่ไปไม่ได้ เพราะคุณย่าฉันตาย...

และฝังในวันนั้น 16 ธันวาคม

- คนที่อยู่บูดาเปสต์ - ใช่ คุณจำได้

- ผมจำได้ทุกอย่าง - แน่สิ มันอยู่ในหนังสือคุณ

แต่ยังไงฉันก็บินไปเวียนนา

เราได้ข่าวเรื่องคุณย่า ฉันจึงต้องไปงานศพ

เสียใจด้วยใจเรื่องนั้น

ฉันรู้ แต่คุณก็ไม่ได้ไปที่นั่น

เดี๋ยว ทำไมคุณไม่ไปที่นั่น

ฉันอาจไปที่นั่นได้ ถ้าฉันทำได้ ฉันวางแผนไว้...

คุณน่าจะมีเหตุผลที่ดี

อะไรล่ะ

โอ้ไม่

คุณอยู่ที่นั่นใช่มั้ย

โอ้ไม่นะ มันแย่มาก

ฉันหัวเราะ แต่ไม่ได้หมายความงั้นนะ

คุณเกลียดฉันมั้ย คุณคงเกลียดฉันแน่

- คุณเกลียดฉันตลอดมามั้ย - เปล่า

- คุณเกลียดแน่ - เปล่า

แต่คุณเกลียดฉันไม่ได้นะ

- คือว่าคุณย่าฉัน - ผมไม่เกลียดคุณ ไม่ใช่เรื่องสำคัญนี่

ผมอุตส่าห์บินมาที่นั่น คุณกลับทำลายทุกอย่าง

ชีวิตผมก็ตกต่ำตั้งแต่นั้น แต่มันก็ไม่ใช่ปัญหา

- เปล่าผมล้อเล่น - อย่าพูดงั้นนะ ฉันไม่อยากเชื่อ

คุณต้องโกรธฉันมากแน่ๆ ฉันขอโทษจริงๆ

ฉันอยากไปที่นั่น ยิ่งกว่าสิ่งใดในโลก

- สัญญาด้วยสัตย์จริง - คุณอย่าโกรธนะ คุณย่าฉัน...

ผมรู้ คิดว่าต้องมีบางอย่าง ทำนองนั้นเกิดขึ้น

ผมก็คว้างนิดหน่อยแต่...

ผมมันบ้าที่เราไม่แลก เบอร์โทรหรือข้อมูลใดๆ

นั่นงี่เง่ามาก ไม่มีทางจะติดต่อกันได้

- ไม่มีอะไรต่อไป - ฉันไม่รู้จักชื่อท้ายคุณด้วยซ้ำ

จำได้มั้ยเราทั้งคู่ต่างกลัว ถ้าเราเริ่มเขียนหรือโทร...

- มันอาจจางหายไปช้าๆ - มันไม่เลือนไปช้าๆ หรอก

ไม่มีวันแน่

เราอยากเก็บเกี่ยว ที่ที่เราจากมา

มันคงจะดีถ้าได้ผล โอ้เอ่อ

ว่าแต่...

- คุณอยู่เวียนนา นานแค่ไหนจากนั้น - แค่ 2 วัน

คุณเจอสาวอื่นมั้ย

ใช่ เธอชื่อเกรทเช่น เธอน่าทึ่ง

หนังสือประกอบด้วย คุณทั้ง 2 คน

เปล่าผมล้อเล่น คุณคงไม่เชื่อ ผมกลับไปที่สถานีรถไฟ

ผมทิ้งสัญลักษณ์เบอร์โทรไว้ที่ โรงแรมเผื่อกรณีคุณมาช้า

- ผมปักหลักรอ - ทางนี้ค่ะ มีใครโทรหามั้ย

มีพวกโทรมาหาเหยื่อ 2 ครั้ง

ไม่ มันสยองขวัญ คุณอยากให้ผมพูดว่าไง

มันเศร้ามาก ฉันขอโทษ

ผมเดินดูรอบๆ ทั้ง 2 วัน แล้วก็บินกลับบ้าน

ผมเป็นหนี้พ่อ 2000 เหรียญ...

ซึ่งเตือนผมเรื่องสาวฝรั่งเศส

เขาบอกคุณว่าไงเรื่องสาวฝรั่งเศส

ไม่มีอะไร เขาไม่เคยพบ สาวฝรั่งเศสด้วยซ้ำ