Eden

‫اقتصاد جهانی در نتیجه ‫جنگ جهانی اول فروپاشید.

‫فاشیسم در حال گسترش است.

‫مردم برای یافتن راه حلی ‫ناامیدانه تلاش می‌کنند.

‫دکتر فریدریش ریتر و دوره اشتراوخ ‫آلمان را ترک کرده

‫و به سراسر جهان سفر می‌کنند ‫و به جزیره غیرمسکونی فلورئانا می‌رسند.

‫در مجمع‌الجزایر گالاپاگوس.

‫جهان از زندگی منزوی ریتر ‫از طریق نامه‌هایش مطلع می‌شود،

‫نامه‌هایی که گهگاه توسط ‫کشتی‌های عبوری جمع‌آوری می‌شوند.

‫صندوق پستی

‫مأموریت ریتر:

‫نوشتن یک فلسفه کاملاً جدید

‫که بشریت را از خودخواهی‌اش نجات دهد.

‫معنی واقعی زندگی چیه؟

‫درد.

‫در درد می‌تونیم حقیقت رو پیدا کنیم.

‫و در حقیقت...

‫...رهایی.

‫با الهام از داستان کسانی که زنده ماندند.

‫مامان عزیزم، اگه این نامه به دستت رسید، ‫ما همه چیو فروختیم...

‫و یه بلیط برای جزایر گالاپاگوس گرفتیم.

‫- هری! ‫-حال هری هنوز خرابه.

‫ولی نمی‌تونیم خرج اقامت تو ‫آسایشگاه رو که پیشنهاد کردن بدیم.

‫هینز هم بدجوری شیفته‌ی ایده‌ی فریدریش ریتر ‫ برای یه زندگی بهتر شده.

‫اینجا فلوریناست؟

‫چی انتظار داشتی؟

‫بهشت؟

‫بدون خداحافظی اومدم. متأسفانه.

‫ولی دیگه نمی‌تونستم ‫ یه موعظه دیگه درباره ازدواجم با

‫یه مردی که جنگ داغونش کرده تحمل کنم.

‫بالاخره!

‫من فقط همون کاری رو می‌کنم که تو بهم یاد دادی. ‫از شوهرم حمایت کنم.

‫راستش رو بخوای، ‫زندگیمو این‌جوری تصور نکرده بودم.

‫ولی هیچ‌وقت هم فکرشو نمی‌کردم ‫باید بین اجاره خونه و غذا یکی رو انتخاب کنم.

‫دیگه نه.

‫هری، یادت نره

‫- دکتر ریتر دندون نداره، پس زل نزنی بهش! ‫- نخیر.

‫بریم لباسامونو عوض کنیم.

‫طبق گزارش، یه پیاده‌روی ‫ ۴۵ دقیقه‌ای سربالایی داریم.

‫حتماً فکر می‌کنی دیوونم، ‫شایدم واقعاً دیوونم.

‫یا شاید دنیا دیوونه شده ‫و فرار کردن تنها کار سالمه.

‫زمان نشون می‌ده.

‫همیشه مال تو، مارگرت.

‫- دارن دعا می‌کنن. بهتره بریم. ‫- چرند نگو، اینا خداپرست نیستن.

‫ببخشید...

‫حالا بخندید! هری، توام بخند.

‫ببخشید. من هینز ویتمر هستم.

‫این همسرم مارگرته ‫و این پسرم هریه.

‫شما حتماً دکتر ریترید.

‫- شما خانوم دور اشتراخ هستید؟ ‫- نه.

‫- دور نیستید؟ ‫- من دورم، ولی زنش نیستم.

‫ازدواج مریضت می‌کنه.

‫- چی شما رو به فلورینا کشونده؟ ‫- خب معلومه، شما!

‫شما به ما برای یه شروع تازه الهام دادید.

‫این لباسای سافاری ‫و تور پروانه‌گیرم از شما الهام گرفته؟

‫ببخشید، ولی توی روزنامه‌ها ‫این‌جوری نوشته بود.

‫- کدوم روزنامه‌ها؟ ‫- نامه‌هاتونو چاپ کردن.

‫شما تو آلمان حسابی سر و صدا کردید. ‫یه سال شده.

‫توی نامه‌ها نوشته بود ‫که من می‌خوام اینجا تنها باشم؟

‫مثل یه گوژپشت علامت‌گذاری شدم.

‫- بیشتر از اینا هست؟ ‫- آره، کلی.

‫بیا...

‫بیاید!

‫باغم رو بهتون نشون می‌دم.

‫مرسی.

‫ما گیاه‌خوارای سرسختیم، ‫اینجا منبع غذامونه.

‫سیم خاردار گرازها رو دور نگه می‌داره.

‫- اینجا گراز هست؟ ‫- گرازای وحشی، گاو، سگ.

‫پُر از آفتهای جورواجوره.

‫آفتهای زیادی.

‫- عروس بچگی، نه؟ ‫- چی؟

‫می‌بینمتون، ‫پسرتونو می‌بینم و حساب می‌کنم.

‫هری پسرم نیست. مادرش مرده. ‫من زن دوم هینزم.

‫می‌خوای باهاش سلام کنی؟

‫وای، همه‌شون چقدر ساده‌ان!

‫جنجالیه، ولی جادوی زندگی‌تون ‫اینجا رو خوب نشون می‌دن.

‫هیچی تو زندگی‌مون اینجا جادویی نیست. ‫می‌دونی چقدر طول کشید اینو درست کنم؟

‫یه باغ درست کردن؟ دوازده ماه.

‫- بعدشم مشکل آب. ‫- مشکل؟

‫آبی وجود نداره.

‫نه دریاچه، نه رودخونه، هیچی.

‫فقط دو تا چشمه کوچولو ‫که آب بارونو جمع می‌کنن.

‫فریب موفقیت ما رو نخورید!

‫هیچ‌کس دیگه نمی‌تونه اینجا دووم بیاره، ‫چون زندگی اینجا بی‌رحم و اعصاب‌خردکنه.

‫شکست خوردن یه چیزه اجتناب‌ناپذیره.

‫غذا آوردید؟

‫نه، نترسونش، این یه گولیاته.

‫نیشش می‌تونه بکشتت. ‫همه‌چیز اینجا می‌تونه بکشتت.

‫ما واسه تفریح نیومدیم اینجا.

‫دقیقاً واسه چی اومدید اینجا؟

تـرجـمه از مـرتـضـی راکـی

‫پسرمن سل داشت.

‫قرار بود بره آسایشگاه، ولی حتی من که ‫کارمند دولت بودم نمی‌تونستم هزینه‌شو بدم.

‫- فریدریش از این که این‌قدر بهش وابستم متنفره. ‫- چرا؟

‫می‌گه عاشق یه حیوون بودن ‫یه نیاز بی‌معنی به محبت دائميه.

‫الاغ.

‫- اوضاع آلمان چطوره؟ ‫- افتضاح.

‫- نه، اجتناب‌ناپذیر. ‫- خب، نمی‌دونم.

‫همه عاشق جنگیدن برای آزادی‌ان. ‫بعدش تنبل می‌شیم.

‫دموکراسی می‌ره به فاشیسم، فاشیسم می‌ره به جنگ. ‫دموکراسی... فاشیسم... جنگ.

‫دوباره بگو.

‫مرغامونم همین‌طور.

‫- خانم اشتراخ از بیماری ام‌اس شفا پیدا کرده؟ ‫- خب، پیداش می‌کنه.

‫چه عالی! می‌تونم بپرسم چطور؟

‫تو و بقیه دنیا به‌زودی می‌فهمید،

‫وقتی که دست‌نوشته‌م تموم بشه.

‫دور!

‫الاغتو به ویتمرها قرض بده!

‫خب، رسیدیم.

‫تو غارها می‌تونید بخوابید. ‫مال دزدای دریایی‌ان.

‫اونجا یه جورایی خشکه. و آب...

‫چشمه اونجاست.

‫الاغ باید امشب برگرده ‫وگرنه دور سرتونو کم می‌کنه.

‫این منبع آبمونه؟

‫ازشون خوشم نمیاد.

‫یه زن خونه‌دار ساده، یه کارمند ساده‌لوح ‫و پسرشون... خدای من.

‫اونا کلی به کمک نیاز دارن.

‫ما واسه تنهایی اومدیم اینجا، ‫حالا این خانواده!

‫این انصاف نیست به بشریت ‫که منتظر کار توئه.

‫نیچه درباره‌ش چی می‌گه؟

‫- این یه هرج‌ومرجه... ‫-بهت توصیه می‌کنم همسایه‌تو دوست داشته باشی؟

‫- نه، اصلاً. ‫- نه. از همسایه‌ت فرار کن.

‫- اونا رو تو غارها جا دادم. ‫- وای خدای من...

‫باغبونی اون بالا غیرممکنه. ‫-آره. تو نابغه‌ای.

‫تا آخر فصل بارون غیبشون می‌زنه.

‫از این جا متنفرم!

‫نفس بکش!

‫نفس بکش.

‫یالا!

‫همون خواب؟

‫هینز، من پریودم عقب افتاده.

‫دیگه سه دوره گذشته.

‫مطمئنی؟

‫تبریک، عزیزم.

‫برو بیرون! گمشو!

‫برو!

‫همه‌چیز درست می‌شه.

‫مدت زیادی خودمونو گول زدیم

‫که یه دنیای بهتر فقط ‫فراتر از درک ماست.

‫مسیحی‌ها بهش می‌گن بهشت، ‫هندوها می‌گن نیروانا، مسلونا می‌گن بهشت.

‫من می‌گم دروغه.

‫خدا مرده.

‫- فقط آدم وجود داره. ‫- سلام!

‫سلام، دکتر ریتر!

‫اگه بخوایم یه دنیای بهتر ‫داشته باشیم، باید...

‫ببخشید، ولی می‌تونم ‫الاغتونو قرض بگیرم؟

‫باید بقیه وسایلمونو بیاریم، ‫سگا همه‌چیزو خوردن.

‫متأسفم، الاغ گرفتاره.

‫...باید توی این زندگی دنیا رو بهتر کنیم، ‫نه تو زندگی بعدی.

‫- نوشتنت چطور پیش می‌ره؟ ‫- مثل سیل ازم می‌ریزه بیرون.

‫خوشحال شدم شنیدم.

‫شکی نیست که دارن زجر می‌کشن.

‫می‌خوای بکنیم؟

‫- پای بدت؟ ‫- آره، خوبم.

‫باشه، خوبه.

‫نفستو کنترل کن. تمرکز کن.

‫- نه، دور، چشاتو ببند. ‫- می‌دونم.

‫- به فکری که ساکته. ‫- به فکری که ساکته.

‫- کل کائنات... ‫- کل کائنات.

‫- ...تسلیم می‌شه! ‫- من تسلیم توام.

‫ببخشید.

‫صبر کن.

‫- دور. ‫- مواظب باش!

‫چیه؟ ‫-دندونم...

‫- چی؟ ‫- عفونت کرده.

‫- دور. ‫- خوبم.

‫- منو نگاه کن! ‫- دارم نگاه می‌کنم.

‫نفس بکش.

‫نفس بکش.

‫احمقا.

‫خانوم...

‫قایق آماده‌ست ‫و ساحل هم آماده‌ست.

‫میام.

‫من خود کمالم.

‫آقایون...

‫هاستریا پارادیسو رو بهتون معرفی می‌کنم.

‫اینجا می‌سازیم.

‫عالیه، عشقم.

‫هنوز باورم نمی‌شه که تونستم.

‫ما تونستیم! رسیدیم!

‫ما دزدای دریاییم.

‫ما دزدای دریاییم!

‫بیاید دیگه!

‫هاستریا پارادیسو!

‫رسیدیم، بالاخره تونستیم!

‫عالیه...!

‫خب، اومدن.

‫حالا چی‌کار کنیم؟

‫بارونس الوئیز وهربورن دو واگنر-بوسکه.

‫دور اشتراخ.

‫بارونس...

‫مرسی، عشقم.

‫و اون دکتر معروف کجاست؟

‫من ریترم.

‫روزنامه‌ها به شما کم لطفی کردن.

‫خیلی منتظر بودم ‫تا کنار مردی باشم که طبیعت رو رام کرد...

‫و یه پادشاهی ساخت.

‫- یه خونه ساده. ‫- اوه، نه.

‫اینجا برای طرفدارای وفادارتون ‫خیلی معنی داره.

‫هر جا می‌رم، وین، لندن، پاریس...

‫رئیس‌جمهورا، وزیرا، فیلسوفا تو سالن‌ها...