பவுல்வர்டு (Boulevard)

அன்பு இவ்வளவு பாதிப்பை உண்டாக்கும்னு யாரும் என்கிட்ட சொல்லல.

அது ரோஜா மாதிரி இருக்கும்னும் சொல்லல.

அந்த முட்களைச் சகிச்சுக்கிட்டா தான், அந்தப் பூ உங்களுக்குக் கிடைக்கும்.

புளோர் எம். சால்வடார் எழுதிய வாட்பேட் நாவலான புலிவார்டு-ஐ அடிப்படையாகக் கொண்டது

குட் மார்னிங்.

இன்னைக்கு உன் ஹை ஸ்கூல் முதல் நாள். இந்த நாள் உனக்கு சூப்பரா அமையட்டும், செல்லம்.

கண்டிப்பா உனக்கு அது பிடிக்கும், நிறையப் புது நண்பர்களும் கிடைப்பாங்க.

நான் ஏற்கனவே ஹாஸ்பிட்டல் வந்துட்டேன், அதனால எனக்கு ஆசி வழங்கு, சரியா?

முத்தங்கள், செல்லம். உம்மா. ஐ லவ் யூ.

சாரி, ரெண்டாம் வருஷ மாணவர்களுக்கான கிளாஸ்ரூம் எங்க இருக்கு?

-அதோ அந்த வாசல்தான். -நன்றி.

மன்னிச்சுடுங்க, லேட்டா வந்துட்டேன்.

நீ யாரு?

முட்டாள்.

-வாழ்க்கையிலேயே மிகச்சிறந்த ஒரு காலகட்டம்… -ஹாய்.

மன்னிச்சுடுங்க. நான் இங்க புதுசு, அதனால…

நீ தாமதமா வந்திருக்க.

ஹாஸ்லி… வைசெல்லா?

வைகெல்.

-எங்க அப்பா ஜெர்மன் நாட்டைச் சேர்ந்தவரு. -சரி.

சார்…

லேட்டா வர்றவங்களை என் கிளாஸ்க்குள்ள விட மாட்டேன்.

நிஜமாவா?

நான் சொன்ன மாதிரி, இந்த வருஷத்தை நாம பொற்காலத்துல இருந்து ஆரம்பிக்கலாம்.

நீ ஒரு அறிவுகெட்டவன்.

-என்னை துரத்திட்டாங்க. -உண்மையில, அவங்க அப்படி பண்ணல.

ஏன்னா அதுக்கு அவங்க உன்னை உள்ள அனுமதிச்சிருக்கணும்.

நீ ஏன் இங்க உட்கார்ந்து கஞ்சா அடிச்சிட்டு இருக்க?

பாக்க கெத்தா தெரியணும்னா?

-உனக்கும் வேணுமா? -அருவருப்பா இருக்கு.

அது என்னது?

அடச்சே.

இது டூத்-பேஸ்ட், சரியா?

நீ ரொம்பத் தமாஷான…

ஹாஸ்லி.

வைகெல். ஹாஸ்லி வைகெல். எங்க அப்பா ஜெர்மானியர். இப்போ சந்தோஷமா?

"ஹாஸ்லி வைகெல்."

வெறும் ஹாஸ்லின்னே கூப்பிடு.

உன் பேர் என்ன?

ஹாஸ்லி.

-நீ ஹாஸ்லி தானே? -ஆமா.

சூப்பர். நான் ஒலிவியா. என்னை ஒலின்னு கூப்பிடு.

-கிளாஸ்மேட்டா? -ஆமா.

பாரு, அப்போ நடந்தது நிஜமாவே ரொம்ப மோசமா இருந்தது.

கவலைப்படாத, இங்க இருக்குறதுலயே அவர்தான் மோசம். மத்தவங்க அந்தளவுக்கு மோசமில்ல.

-கொஞ்சம்தான். -கொஞ்சம்தான்.

ஹே, நாங்க வெளில படிக்கட்டுல உட்கார்ந்து குடிச்சிட்டு இருக்கோம்.

நீயும் எங்க கூட வர்றியா?

-நான் வரலாமா? -வரலாமே.

சரி. ஏதாவது வாங்கிட்டு உடனே அங்க வர்றேன்.

சூப்பர். கொஞ்ச நேரத்துல பாக்கலாம்.

ஹாஸ்லி.

சரி, மக்களே. நானே அறிமுகம் செஞ்சு வைக்கிறேன். இவள்தான் ஹாஸ்லி.

-அவன் பேரு டிலன். -ஹேய்.

-ஸெவ். -ஹலோ.

நெய்சன் மற்றும் கார்லா.

-ஹாய். -ஹாய்.

எப்படி போயிட்டு இருக்கு?

ஹே, ஒலி, அந்தப் பொன்னிற முடி ஆளு யாரு?

அவனா?

அவன் பேரு லூக் ஹௌலண்ட்.

அவன் ஒரு உருப்படாதவன். நீ அவன்கிட்ட கொஞ்சம் தள்ளியே இரு.

-ஏன்? -அவனுக்குப் புத்தி சரியில்லை.

அவன் விசித்திரமானவன். சில நேரம் ரொம்ப கோபப்படுவான்.

-நீங்கள்லாம் ரொம்ப மோசம். -என்ன?

-எல்லாரும் என்ன பேசிட்டு இருக்கீங்க? -ஹேய், அந்தப் போதை ஆசாமியைப் பத்திதான்.

-ஆ, லூக். -சூப்பர்.

ஹாய். என் பேரு மேட்.

உன்னை சந்திச்சதுல சந்தோஷம்.

ஹாஸ்லி.

ஹாஸ்லி?

ரொம்ப அழகான பேரு. நீ இங்க புதுசுதானே?

நீ தப்பிச்சு ஓட இன்னும் நேரம் இருக்கு.

இவனை கண்டுக்காதே.

அது கொஞ்சம் கஷ்டம். எங்க அம்மா தான் புது சைக்காலஜிஸ்ட்.

-ஸ்கூல்லயா? -அடச்சே.

அப்புறம் ஹாஸ்பிட்டல்லயும் தான்.

உங்க அம்மாதான் ஸ்கூல் பைத்திய வைத்தியரா?

ஏன் அந்த வார்த்தையைச் சொல்ற? நீ என்ன முட்டாளா?

-சாரி. சின்ன விஷயத்துக்கு கோச்சுக்காதே. -உனக்கு என்னதான் பிரச்சனை?

சத்தியமா, அவங்க நல்லவங்கதான்.

அவங்க தொந்தரவு பண்ணா, எனக்கு ஃபோன் பண்ணு, சரியா? பண்ணலன்னாலும், ஃபோன் பண்ணு.

மறுபடியும் கூண்டுக்குள்ள போற நேரம் வந்தாச்சு.

இந்த வார இறுதியில் நமக்கு பயிற்சி இருக்கு. நீயும் வர்றதானே?

ஆமா, கண்டிப்பா.

நீயும் வா, அப்போதான் இங்க நடக்குற விஷயங்களை நீ தெரிஞ்சுக்க முடியும்.

சரி, சரி.

என்னை ஏமாத்திடாதே, ஹாஸ்லி.

சரி, ரோமியோ.

பிறகு பார்க்கலாம்.

நீ என்ன நினைக்கிற? சூப்பரா இருக்குல?

சரி, இந்த லூக்குக்கு என்னதான் பிரச்சனை?

-எல்லாமே பிரச்சனை தான். -அவன் சகோதரன் தற்கொலை பண்ணதுல இருந்து.

-கிறுக்கன். எப்பவுமே பிரச்சனை பண்ணுவான். -என்ன இது, கார்லா.

என்ன? அவனை நெருங்காம இருக்க அவ இதெல்லாம் தெரிஞ்சிருக்கணும், இல்லையா?

செல்லம், நீ வீட்டை விட்டு ஓடிப் போகணும்னு நினைச்சா,

தயவுசெஞ்சு எழுத்துப் பிழை இல்லாம எனக்கு ஒரு குறிப்பு எழுதி வை.

குட் நைட்.

ஐ லவ் யூ.

அடச்சே.

…செவில்ல இருக்குற பலாசியோ டி டுவேனாஸ்-ல முப்பத்தஞ்சு,

அங்க வாழ்ந்த சில குடும்பங்களுக்கு வாடகைக்கு விட்டிருந்தாங்க.

அவருக்கு எட்டு வயசு இருக்கும்போது…

கனவுகள்

வைகெல்.

நீ இப்போ வகுப்புல இருக்கணும்ல?

நீ சொல்றது சரிதான், லூக் ஹௌலண்ட்.

எனக்குப் போக இஷ்டம் இல்ல.

அப்போ என் பேரு உனக்குத் தெரியும்.

இவ்வளவு சீக்கிரமாவே போதையேத்திக்கிறியா?

அது என் மன அழுத்தத்தை குறைக்குது.

"நட்சத்திரங்களுக்குக் கீழே தூங்கு."

"பாரிஸுக்கு பயணம்."

"ஒரு ஹிப்பி வேன்ல ஒரு ட்ரிப் போ…"

ஹேய்.

"ஒரு மரம் நடு."

"எதைப் பத்தியும் கவலைப்படாம பொது இடத்துல டான்ஸ் ஆடு."

"பட்டாசு கொளுத்து."

போதும். இதெல்லாம் என் தனிப்பட்ட விஷயம்.

இது என்ன? ஒரு பக்கெட் லிஸ்ட்டா இல்ல வேற ஏதாவதா?

நீ சாகப் போற.

இதெல்லாம் கனவுகள்.

ஆனா, கொஞ்சம் விசித்திரமானவை.

எப்போதும் அலைஞ்சுக்கிட்டே இருக்க வேண்டிய நிலைமை உனக்கு வந்தது இல்லைன்னு தெரியுது.

ஒண்ணு தெரிஞ்சுக்கோ, எனக்கு உன் மேல பொறாமையா இருக்கு.

கனவு அது இதுன்னு வச்சிருக்கிறது.

அது எனக்கு செட் ஆகாது.

கடைசியில எல்லா கனவுகளும் கலைஞ்சுதான் போகும்.

இல்ல, நான் ஒத்துக்க மாட்டேன்.

அதுதான் எனக்கு நம்பிக்கையைத் தருது. எப்படின்னா…

வாழ்றதுக்கு இன்னும் ஏதோ ஒரு காரணம் இருக்குற மாதிரி.

அதாவது, மட்டமான வாழ்க்கைக்கு அர்த்தம் தர நீயே கற்பனை பண்ண இலக்குகள், அப்படித்தானே?

பொய்களை அடிப்படையா வச்சு வாழ்றதுல என்ன பயன் இருக்கு?

அதை நாம நிறைவேத்தலன்னா மட்டும் தான் அது பொய்.

கொஞ்சம் வாயை மூடு, உனக்கும் கண்டிப்பா கனவுகள் இருக்கும்.

சரி, இப்போதைக்கு இந்த காலை நேரத்தை ஓட்ட, ஒரு பாட் பிரவுனி

சாப்பிடலாம்னு நினைக்கிறேன்.

-ஆமா, உனக்கு எப்பவும் இதான் நினைப்புல்ல? -இல்ல.

உதாரணத்துக்கு, டால்பின் கூட நீந்துறத பத்தியும் யோசிப்பேன்.

மலையிலிருந்து குதிக்கிறது. இலக்கு இல்லாம வண்டி ஓட்டுறது.

அம்ஸ்டர்டாமிற்குப் பயணம் செய்யணும். அதுவும் இருக்கு.

பிரவுனி சாப்பிடுறதும் தானே?

சரி.

ஹேய், உன் டீ-ஷர்ட்ல இருக்குறது அந்த ஒளியோட சிதறலா?

நீ கிண்டல் பண்றியா.

உனக்கு பிங்க் ஃபிலாய்ட் பத்தி தெரியாதா?

ஆமா, அந்தப் பேரு கேட்ட மாதிரி இருக்கு.

தெரியாம இருக்குமா? அது வரலாற்றுலேயே ஒரு சிறந்த ராக் பேண்ட்.

ரேடியோஹெட்.

தி ஆஃப்ஸ்ப்ரிங். தி டோர்ஸ்.

கண்டிப்பா நான் எப்போவாது அவங்க பாட்டைக் கேட்டிருப்பேன்.

க்ரீன் டே கூடத் தெரியாதா?

சரி, போதும். என்னை உயிரோட விட்ரு. நான் என் ஃபோனை எடுத்து…

என்ன? இல்ல, நில்லு.

இதுதான் முதல் முறைனா, நீ இதைச் சரியா செஞ்சாகணும்.

அதை நீ எப்படி பண்ணுற?

வைனைல்ல.

உனக்கு என்ன வயசு, 80ஆ?

நிஜமாவே நல்ல இசை எப்படி உருவாச்சுன்னு நான் உனக்குக் காட்டணும் போல.

நீ ஒரு விசித்திரமான ஆளு.

கொஞ்சம் இழுக்கிறியா? சில நேரங்கள்ல விதிகளை மீறுவது நல்லதுதான்.

அந்தச் சுருட்டை நான் வாயில வைக்க மாட்டேன்.

ஹே, நீங்க ரெண்டு பேரும். என்ன பண்றீங்க? எழுந்து நில்லுங்க.

பிரின்சிபால் ஆபிஸுக்கு, இப்பவே.

-இது என்னுது. -இப்பவேன்னேன்.

இவளை யாருன்னே தெரியாது.

நீ, பிரின்சிபால் ஆபீஸ்க்கு போ. அப்புறம் நீ, வகுப்புக்கு போ.

அது வந்து, நான் தெரியாமதான் கிளாஸ் கட் பண்ணிட்டேன்.

நிஜமா தான். திரும்பவும் லேட்டா வந்தேன்,

எப்படியும் அவர் என்னை உள்ள விட மாட்டாரு, அதான் அப்படியே விட்டுட்டேன்.

ஆமா, "தெரியாம" தான். உனக்கு தைரியம் ஜாஸ்தி தான்.

கவலைப்படாத, சரியா? நீ இந்த அட்டவணைக்கு பழகிடுவ.

ஹாஸ்லி, அப்புறமா ஏதாச்சும் வேலை இருக்கா?

இல்ல, ஏன் கேக்குற?

ஏதாவது குடிக்க போலாமா?

ஆமா, கண்டிப்பா.

சூப்பர். அப்போ அப்புறமா பாக்கலாம்.

சரி, எல்லாரும் உட்காருங்க.

மேட், இங்க என்ன பண்ற? உன் கிளாஸுக்கு போ, நீ லேட்டு.

ஒரு நல்ல காரணத்துக்காகத்தான்.

வீடு மாறுனது, அதெல்லாம் எப்படி போயிட்டு இருக்கு?

அது வந்து, எனக்கு சாமான் எல்லாம் எடுத்து வைக்க நேரமே கிடைக்க மாட்டேங்குது.

ஏன்?

நான் அதை பண்றதுக்குள்ள நாங்க வேற இடத்துக்கு கிளம்பிடுவோம்.

நான் என் வாழ்க்கை முழுக்க இங்கதான் இருந்தேன், ஆனா அணியுடன் பயணிப்பேன்.

பாஸ்கட்பால் தானே?

அதுவும் அணி கேப்டன்.

சரி, இங்க வாழ்க்கை எப்படி இருக்கு?

வந்து, சின்ன ஊர்ல வாழ்க்கை நரகமா இருக்கலாம்.

ஆனா கவலைப்படாத. இத உனக்கு சொர்க்கம் மாதிரி நான் மாத்துறேன்.

அடடா, எனக்கு ஒரே கூச்சமா இருக்கு.

புதிய தொடக்கங்களுக்காக.

என் கூட வீடு வரை நடந்து வந்ததுக்கு நன்றி.

இதுல எனக்குதான் சந்தோஷம். உன் கூட இன்னும் கொஞ்ச நேரம் செலவு பண்ண முடிஞ்சது.

நாம வந்துட்டோம்.

இன்று ரொம்ப சந்தோஷமா இருந்தேன், ஹாஸ்.

நானும் தான்.

நான் நெனச்சத விட இது ஆயிரம்மடங்கு சூப்பரா இருந்தது.

ஹாஸ்லி, செல்லம்.

அம்மா, என்ன விஷயம்?