Frieren: Beyond Journey's End (葬送のフリーレン)

ฉันเป็นศิษย์ของท่านฟรีเรนค่ะ

ผ่าน

ต่อไป

จอมเวทแห่งราชสำนักเด็นเคน

ฉันรู้จักนายดี

ช่างเป็นเกียรติเสียจริง

จอมเวทสังกัดกองทัพที่ไต่เต้าขึ้นมา

จนตอนนี้เป็นจอมเวทที่มีอำนาจมากที่สุด ในกลุ่มประเทศทางตอนเหนือ

ฉันได้ยินวีรกรรมนั่นอยู่บ่อย ๆ

พูดตามตรง ฉันอยากเจอกับนายตอนยังหนุ่ม

เมื่อตอนยังหนุ่ม ที่เต็มไปด้วยความเลือดร้อนและความทะเยอทะยาน

ฉันไม่สนใจพวกเถ้าถ่าน

ตอนแรกก็คิดอย่างนั้นหรอก

ตอนนี้ไม่ใช่เรอะ

นาย

ตอนที่มองฉัน คิดอยู่ว่าจะสู้ยังไงใช่ไหมล่ะ

ก็แค่แวบเดียว แล้วก็เลิกในทันที

ผ่าน

นายยังลุกโชนอยู่

คนทั่วไปไม่แม้แต่จะคิดสู้หรอก

ต่อไป

ผ่าน

หือ ยังไม่ได้คุยอะไรกันเลยนะ

จำเป็นต้องพูดคุยด้วยรึไง

มันก็จริงเนอะ

ต่อไป

นี่นาย อย่ามาล้อเล่นนะ

หมายถึงอะไร

นี่เป็นการสอบชั้นหนึ่ง

มันมีไอ้บ้าที่ไหน ไม่เข้ามาเหยียบสนามสอบแม้แต่ครั้งเดียว

ก็อย่างที่เห็น

ตัวผมเป็น ๆ ก็มาที่สนามสอบอยู่นะ

ไม่งั้นจะกลายเป็นไม่ได้เข้าร่วมเอา

ตลอดระยะเวลาการสอบ

ตัวจริงยังไม่ได้ออกมาจากหมู่บ้านถิ่นเกิด

ตอนนี้กำลังจิบชาเรื่อยเฉื่อยอยู่สินะ

ตกใจเลยแฮะ

ยูเบลยังไม่รู้เลยแท้ ๆ

ใจกล้าดีนี่ ผ่าน

ต่อไป

หัวหน้ากองกำลังเวทมนตร์ภาคเหนือเวียร์เบลถูกไหม

เป็นสายต่อสู้อันดับหนึ่ง ในบรรดาจอมเวทชั้นสองที่ฉันรู้จัก

เห็นฉันแวบเดียว

ก็รู้ว่าเป็นคู่ต่อสู้ที่ไม่อาจเอาชนะได้ใช่ไหม

แต่นั่นไม่ใช่การตัดสินใจที่มาจากความหวาดกลัว

พวกบ้าที่เข้าสู้ในศึกที่เอาชนะไม่ได้ ไม่น่าเป็นได้กระทั่งจอมเวทชั้นสองนี่นา

นั่นมันก็ใช่

บอกเวทมนตร์ที่ชอบมาซะ

เวทมนตร์เป็นเครื่องมือสำหรับการฆ่าฟัน

มีชอบมีเกลียดที่ไหนกัน

ผ่าน

ต่อไป

เธอ

เห็นฉันแล้วคิดยังไง

เอ่อ

คิดว่าตัวเล็กน่ารักดีค่ะ

ผู้เข้ารับการสอบปีนี้มันยังไงกัน

ผ่าน

เซ็นเซะ

โทษทีนะ

ในปีนี้ผลเก็บเกี่ยวดีจริง ๆ

สอบตกซะแล้ว

ครั้งหน้ายังมีน่า

เลิกตามมาได้แล้วน่า

อีกสามปีเหรอ

ท่านฟรีเรนคะ ผ่านแล้วค่ะ

ทำได้ดีมาก

ฟรีเรน

ที่มาถึงขนาดนี้ได้เป็นเพราะพวกเจ้าจริง ๆ

เท่านี้ข้าก็ไปเยี่ยมหลุมศพที่บ้านเกิดได้แล้ว

เหรอ

นี่แฟร์น ยังไม่เสร็จอีกเหรอ

- เอาอันนี้แล้วกันค่ะ - คุณปู่ เจ้านี่

- อ๊ะ - อ๊ะ

อืม

กินเลยไม่ต้องเกรงใจ

ตอนเด็ก ๆ ข้าไม่ค่อยได้กินพวกของหวานหรอก

ขอบคุณค่ะ

สถานการณ์นี่มันอะไรกัน

พ่อหนุ่มก็กินด้วยสิ

อา

ขอบคุณนะ คุณปู่

ใครน่ะ

ท่านเด็นเคนจอมเวทแห่งราชสำนักค่ะ

จอมเวทแห่งราชสำนัก

ขุนนางไม่ใช่รึไงน่ะ

เอ่อ ขอโทษนะครับที่พูดไม่สุภาพ

ไม่เป็นไร ข้ามาที่เมืองนี้ในฐานะจอมเวท

แต่ถึงขั้นเลี้ยงผมที่ไม่เกี่ยวข้องด้วยมันก็...

ยังไงก็ไม่มีอะไรให้ใช้เงินอยู่แล้ว

จะว่าไม่มีก็คงไม่ใช่หรอกมั้ง

ใช่ค่ะ อย่างให้หลานอะไรแบบนี้

ข้าไม่มีลูกมีหลานหรอก

ภรรยาของข้าด่วนจากไปเมื่อตอน 20 กลาง ๆ

ร่างกายนางอ่อนแอมาแต่เดิมแล้ว

นางเป็นบุตรีขุนนางชายแดน ของที่ราบสูงตอนเหนือที่พ่ายแพ้ให้กับศึกการเมือง

ข้าในตอนนั้นจำเป็นต้องมีทั้งความมั่งคั่งและอำนาจ

เพราะข้ารู้วิธีช่วยเพียงวิธีนั้น

ตอนที่เซเลียประกาศเรื่อง"สิทธิพิเศษ" และก่อตั้งสมาคมเวทมนตร์แห่งภาคพื้นทวีปขึ้นมา

ก็ไม่นานหลังจากที่ภรรยาข้าเสียไป

ข้าไม่เคยรู้สึกไร้กำลังขนาดนั้นมาก่อน

ช่างตลกร้ายเสียจริง ๆ

ทั้งที่ตอนนี้ข้าขับเคลื่อนได้กระทั่งประเทศแท้ ๆ

แฟร์น

สำหรับข้าเวทมนตร์เป็นเพียงเครื่องมือในศึกการเมือง

ฝากบอกฟรีเรนหน่อยได้ไหม

ว่านางทำให้ข้านึกได้ในรอบหลายปี ว่าเวทมนตร์มันเป็นสิ่งที่สนุกมากแค่ไหน

ข้าชื่นชมฟรีเรนแห่งคณะผู้กล้าถึงได้มาเป็นจอมเวท

บอกกับเขาเองเถอะค่ะ

ท่านฟรีเรนคงต้องดีใจแน่ค่ะ

นั่นสินะ

เอางั้นแล้วกัน

สมกับเป็นเมืองเวทมนตร์ออยซาสต์แหละนะ

ซื้อหนังสือเวทมนตร์ดี ๆ มาได้เพียบเลย

เฮ้ ยาย

เอาใส่ตะกร้านี่ก็พอใช่ไหม

จะให้เมินได้ยังไงล่ะ

ฉันเองก็กังวลอยู่นิด ๆ ละนะ

แค่นิดเดียวเองเหรอ

ผิดคาดเลยนะ

ถ้าเป็นเพื่อนพ้องของผู้กล้าฮิมเมล

ถ้าเป็นเพื่อนพ้องของฮิมเมลแล้วทำไม

ทางฉันต่างหากที่ต้องตกใจนะ

นายคิดจะฆ่าพวกแฟร์น ในการสอบรอบที่หนึ่งใช่ไหมล่ะ

แฟร์นบ่นด้วยนะ

บอกนายดูเป็นพวกเตะหมา หรืออะไรสักอย่างกระเด็นได้เลย

ก็มีคนพูดอย่างนั้นเยอะนะ

แค่ขู่เฉย ๆ หรอก

ถึงจะมีคนหนึ่งที่ฆ่าไปแล้วท่าทางจะดีต่อโลกก็เถอะนะ

เพื่อปกป้องบ้านเกิดแล้วไม่ว่าอะไรฉันก็จะทำ

ที่อยากเป็นจอมเวทชั้นหนึ่ง

ก็เพื่อ "สิทธิพิเศษ" ที่จะได้รับเวทมนตร์ที่ปรารถนา

ถ้าได้เวทมนตร์แกร่ง ๆ มา

เท่านั้นก็จะฆ่าพวกเผ่าปีศาจได้

แต่ถึงจะเป็นที่ที่ไม่เกี่ยวข้องด้วย

แต่ถ้ามีคนลำบากอยู่ ฉันก็จะยื่นมือเข้าช่วยเท่าที่ทำได้

ทำไมล่ะ

บ้านเกิดของฉันอยู่ชายแดนทางตอนเหนือ

มีเรื่องเล่าของผู้กล้าฮิมเมลหลงเหลืออยู่เพียบ

พิชิตหอคอยพันกระจก

ต่อสู้กับเบซผู้เป็นอมตะ ปราชญ์แห่งความล่มสลายทั้งเจ็ด

และมังกรจักรพรรดินรกานต์

ฉันในตอนเด็กชอบตำนานการผจญภัยแบบนั้นมาก

แต่พวกคนเฒ่าคนแก่ในหมู่บ้าน แทบไม่พูดถึงเรื่องพวกนั้นเลย

เขาช่วยปราบมอนสเตอร์ที่โจมตีหมู่บ้าน

เขาช่วยคุ้มกันพ่อค้า

หนักสุดก็มีไปจนถึงแค่ขนข้าวของ

ไม่ใช่เรื่องยิ่งใหญ่อะไรเลย ก็แค่เรื่องน่าเบื่อ

ฉันคิดอย่างนั้น

แต่พวกคนเฒ่าคนแก่ในหมู่บ้าน

ต่างก็เล่าเรื่องเดียวกันนั้น ด้วยท่าทางที่มีความสุขจากก้นบึ้งหัวใจ

หลังผู้กล้าฮิมเมลตาย

แล้วพวกเผ่าปีศาจที่เหลือรอด เริ่มออกอาละวาดก็เข้าใจแจ่มชัดเลย

จริงอยู่

ทั้งหอคอยพันกระจก เบซ มังกรจักรพรรดินรกานต์

หรือแม้แต่ราชาปีศาจ

มันไม่เกี่ยวข้องอะไรกับหมู่บ้านฉันเลย