Solaris

Крис, што е?

Толку многу те љубам.

Не ме сакаш ли ти повеќе?

Имам напредок, и го сфатив тоа ама мојата жена... Не можам ни

да ја убедам да дојде овде. Се може да ја поттикне.

Ѕвонењето на телефонот, нешто во вестите, било што,

кога ќе оди да купи нешто, некоја маица која виси на

прозорецот. Се ја враќа на тоа место. И тогаш целиот мој

напредок е збришан. И јас сум пак таму со неа.

А јас се чувствувам сосема обратно. Гледам телевизија

и интернет и ги гледам тие маици и ништо не чувствувам.

Колку повеќе слики гледам толку помалку чувствувам,

се помалку верувам дека тоа е вистинско. Мислам дека

треба нешто да чувствувам, не мислите така?

Линда, ова е Крис Калвин, ти го враќам повикот. Имам два

термини слободни оваа недела. Во 7 во вторник или во 18.15

во четврток. Можеш да оставиш порака ако ти одговара некој

од нив. Благодарам.

Знам дека тоа не е вистина. Зашто те познавам знам дека

не е вистина.

Добро мило ми е. Добро.

Ајде да продолжиме со ова во среда.

Можам ли да ви помогнам? - Го барам др. Крис Келвин.

Здраво Крис. Не можам да замислам што може да мислиш

што вака добиваш порака. Се извинивам ако изгледа

мелодрамски, ама ти си единствениот кому можам да

му верувам... во оваа ситуација. Ми треба твојата помош.

Ми требаш да дојдеш на Соларис, Крис.

Не знам како можам да го опишам ова што го чувствуваме

овде горе. Не можеме ни помеѓу нас да се согласиме што се

случува... или што да правиме околу тоа.

Претпоставувам дека најочигледното решение

би било да заминеме. Ама никој од нас не сака.

Затоа ти го добиваш ова бизарно барање.

Му реков на екипажот дека твоето минато и искуства,

те направија идеален кандидат за оваа работа.

Не грижи се, не елаборирав. Ама вистина е. Па, еве сме.

Се надевам дека ќе дојдеш на Соларис, Крис.

Мислам дека треба да дојдеш. Ќе видиш што мислам.

Би сакал да можав да бидам поспецифичен за сето ова,

ама... знаеш. Луѓето слушаат.

Можете да ја замислите паниката што ја предизвикаа

др. Џабар и неговата порака во ТПМ.

Зошто не испратија безбедносна сила?

Испративме. Изгубивме контакт додека се приближуваа кон.

Соларис. Тие не се вратија.

Мора да има некаков систем на АИ на бродот.

Тие го исклучија. Компанијата се надеваше да го реши овај

проблем без да инволвира цивил, ама очигледно, ова се

екстремни околности.

Ќе има малку подготовки, ама тоа не би требало да ви биде

проблем. Летот е потполно автоматизиран.

Ќе спиете поголем дел од патот.

У верени сме дека ако успеете да влезете во бродот, ќе можете

да преговарате за безбедно враќање.

Сите ли го сакаат тоа?

Секако.

Најверојатно ќе оди налево.

Врати се.

Сноу.

Келвин, зар не? - Да.

Келвин, човеку, извини за ова, само знаеш имињата... онака...

Сакаш да влезеш? - Добар сум.

Чија е онаа крв во лабораторијата?

Да, крв. Види сега.

Гитар. Тој... безбедносните сили се појавија и тој... одлепи...

и си направи дупка. - Што се случи со Џабар?

Да... тоа беше син му.

Кој го најде? - Јас го најдов.

Што му се случи на Рис? - Тој... Рис... Не знаеме.

Зашто работата е што тој... некако исчезна.

Исчезна? - Исчезна. - А како исчезна? - Точно така.

Не знам. Знаеме дека не е на бродов... и тоа... го знаеме.

Кој е др. Гордон? - Таа е во собата и... нема да те пушти

внатре.

Можеш ли да ми кажеш што се случува овде?

Можам да ти кажам што се случува, ама не знам што е тоа.

Само сакам да зборувам со вас. - Мора да ми ветиш дека нема

да пробаш да влезеш овде.

Добро.

Па? - Што му се случи на Џабар? - Не зборуваше ли со Сноу?

Сакав да ја слушнам твојата верзија. - Нема никаква верзија.

Тој се самоуби.

Зошто не се вративте дома? Што ви се случи?

Што пронајдовте?

Кого точно го претставуваш? - Го претставувам последниот

напор да ја спасам оваа мисија пред да го напуштат бродов

и сите на него.

Се додека не почне тебе да ти се случува, нема смисла да

дискутираме за тоа.

Еј!

Еј!

Кој друг беше овде? Кој друг е овде?

Боб. Мајкл.

Како е тоа можно? - Мислам дека затоа си ти овде.

Треба да направам формално интервју со тебе и со Гордон,

ама ќе ми треба твојата помош со неа. - Да, добро.

Колку сон ти треба Келвин? - Колку сон? - Да, што мислиш,

колку долго можеш да издржиш без сон? - Зависи.

Па, кога ќе заспиеш, јас многу подобро спијам со вратата

заклучена.

Бев на овај проект сеуште додека беше кај НАСА,

пред да му го продадат на ББА. Бев тренирана за физика и

бев испратен овде да го проценам економскиот

потенцијал на Соларис, дали е или не е исплатлива

комерцијална сопственост, или можен енергетски извор.

Сеуште ги обработував податоците кога почна да се

случува срањето.

Дали ги тестиравте бродот, храната, водата, воздухот?

Педесет пати проверив. Нема никаков знак на некаков

контаминант, ни психотропни состојки. - Фино.

А ти? Како си ти?

Депресија. Заедно со малку хипоманија, несоница.

Навестувања за агорафобија, опсесивни, компулсивни

пораметувања, шок, замор, одрекување.

Не е многу невообичаено со оглед на околностите. - Знам.

Добро. А што можеш да ми кажеш за она што се случува

овде? - Само дека сакам да престане.

Сакам да го застанам. Ако го застанам тоа значи дека сум

попаметна од него.

Знаеш дека можеш да си одиш дома. Да избегаш од сето ова.

Можам да го гарантирам тоа.

Да... само работата е... Би убил да си одам. Би убил.

Ама Гордон. Гордон си е Гордон. Па...

Ќе видам што можам да направам?

Заминавме низ космосот спремни на се.

Осаменост, тешкотии, исцрпеност... Смрт.

Бевме горди на себеси. Ама кога ќе размислиш малку, нашиот

ентузијазам е глупост.

Ние не сакаме други светови, што ќе ни се.

И онака... Како е малиот? - Добро. Плаче и се сери в гаќи

на секои два часа. - Го знам чувството.

Кога заминувате? - Пак ни одложија.

Не сум слушнал за тоа. - Сеуште никој не знае.

Се зборува дека владата бара купувач.

Би сакал да можеме да им кажеме на луѓето што мислам

дека се случува таму горе. - Кажи ми мене, јас сум доктор.

Па, докторе, како што го проучуваме Соларис.

Најинтересната работа е што... Па изгледа дека реагира.

Скоро како да знае дека го посматраме.

Не можеме да го објасниме тоа.

Ме слушаш ли? Крис?

Ама одлета. - Одлетав.

Оди кај неа. Се вика Реа, малку е незгодна, ама мислам дека

вреди. - Можеби само и треба психијатар.

А зар не ни треба на сите нам?

Оплеска?

Ти почни. - Почнав. - Навистина?

Добро, ќе се изборам со импулсот да те прашам

за кваката. - Секогаш ли им се опираш на твоите импулси?

Не секогаш.

Пробај со поезија. - И смртта нема да има моќ...

Хм, Томес. Тоа не е многу среќна поезија.

Не ми изгледаше многу среќна кога те видов во возот.

Не бев. - А вечерва?

Фино е.

Проклетство!

Буден сум. - Да.

Како си овде? Како си овде?

Како мислиш? - Каде мислиш дека си?

Каде мислиш дека си сега?

Дома? - Каде е дома?

Со тебе, каде што живеевме. - Се сеќаваш ли да си била

на друго место со мене? Се сеќаваш ли да сме биле

заедно на било кое друго место? - Во нашиот стан.

Опиши го. - Мрачен е. Многу е мрачен.

Нема слики на sидовите. Никакви слики никаде.

Нема слики дури ни на фрижидерот.

За кое што мислев дека е малку чудно.

Се сеќаваш ли каде за прв пат се видовме меѓусебно?

Во возот.

Крис.

Многу сум среќна што те гледам. Многу те љубам.

Не ме љубиш ли повеќе?

Морам нешто да проверам со екипажот.

Не! Не ме оставај! Не ме оставај! - Зошто? Зошто?

Не знам. Не знам.

Во ред е. Во ред.

Зошто седиш таму?

Може ли да дојдам да седнам со тебе?

Еј.

Што беше тоа?

Да. Виде? У ште се обидувам да сфатам.

Каде е твојот посетител?

Не знам. Престана да се појавува.

Кој беше твојот посетител? - Брат ми.

Која беше таа? - Жена ми.

Мртва е?

Како се викаше? - Ќе се врати ли?

Сакаш ли?

Не е. - Да, е. - Не е. Срање е. - Ќе откриеме, ќе му го

испратиме некому и ќе видиме дали ќе го објават. - Тоа не е

индикација на ништо, освен дали е комерцијално.

Ничие туѓо мислење не е важно, освен твоето.

Да. - Тоа е лудо. - Тоа е лудо. - Ми се допаѓа.

Го ослободува црвеното во моите очи.

Му го покажа на татко ти? - Да. - И? - И му се допадна.

Што ти рече? - Рече дека му се допадна.

Како за некој што не дава толку лесно комплименти

тоа е нешто. Што ти кажува тоа? - Може ли да зборуваме за