The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring

โลกเปลี่ยนไปแล้ว

ข้าสัมผัสได้จากน้ำ

ข้าสัมผัสได้จากดิน

ข้าได้กลิ่นในอากาศ

เรื่องราวเก่าๆ

ไม่เหลือร่องรอย

ถึงรุ่นนี้ ไม่มีใครจำได้แล้ว

"อภินิหารแหวนครองพิภพ"

มันเริ่มด้วยการหลอมแหวนแห่งอำนาจ

สามวงแรกถูกมอบให้พวกเอลฟ์

ผู้เป็นอมตะ มีปัญญาและคุณธรรมสูงสุด

เจ็ดวงเป็นของพวกหัวหน้าคนแคระ

ผู้ชำนาญการขุดเหมืองและงานช่าง

อีกเก้าวง...

เก้าวงเป็นกำนัลแก่เผ่าพันธุ์มนุษย์

ผู้ฝักใฝ่อำนาจเหนืออื่นใด

"มิดเดิ้ลเอิร์ธ"

แหวนเหล่านี้มีพลังปกครองแต่ละกลุ่ม

แต่ทุกฝ่ายก็ไม่รู้ว่า...

แหวนอีกวงหนึ่งถูกทำขึ้นมา

"มอร์ดอร์"

ในดินแดนแห่งมอร์ดอร์ ในเบ้าหลอมของภูเขาไฟประลัยกัลป์

จอมโฉดซอว์รอนแอบหลอมแหวนประมุข

เพื่อใช้ควบคุมแหวนวงอื่นๆ

เขาบรรจุความโฉดชั่วของตนลงไป

พร้อมเจตนารมณ์ที่จะเป็นใหญ่

แหวนวงเดียวที่จะครองโลก

ทีละส่วนเสี้ยว...

ดินแดนอิสระในมิดเดิ้ลเอิร์ธถูกพิชิต

แต่ก็มีบางส่วนลุกขึ้นต้าน

พันธมิตรมนุษย์กับเอลฟ์กลุ่มสุดท้าย ร่วมต้านทานกองทัพมอร์ดอร์

บนเนินภูเขาไฟประลัยกัลป์ พวกเขาสู้เพื่ออิสรภาพของมิดเดิ้ลเอิร์ธ

ชัยชนะอยู่แค่เอื้อม

แต่พลานุภาพของแหวน

ไม่มีสิ่งใดลบล้างได้

ในนาทีวิกฤต

ขณะที่ความหวังดับวูบลง

เจ้าชายอิซิลดูร์คว้าดาบ ของพระบิดาขึ้นมา

ซอว์รอน ศัตรูร้ายของเสรีชน ในมิดเดิ้ลเอิร์ธ ต้องพบจุดจบ

แหวนตกเป็นของอิซิลดูร์

ผู้มีโอกาสที่จะกำจัดมารร้ายให้สิ้นซาก

แต่จิตใจมนุษย์

มักลุ่มหลงมัวเมา

และแหวนแห่งอำนาจ ก็มีเจตนาของมันเอง

มันล่อลวงอิซิลดูร์

จนพบจุดจบ

และสิ่งสำคัญที่ไม่ควรลืม

ก็หายสาบสูญไป

ประวัติศาสตร์กลายเป็นตำนานขานเล่า

ตำนานกลายเป็นเทพนิยาย

กาลเวลาผ่านไป 2,500 ปี

ไม่มีใครรู้เรื่องแหวนวงนั้นอีกเลย

จนกระทั่งโอกาสเหมาะ

ผู้ครอบครองรายใหม่ก็มาติดกับ

ของรักของข้า

แหวนตกเป็นของกอลลัม

ผู้นำมันดำดินลงไปใต้เทือกภูหมอก

แล้วมันก็ครอบงำเขา

มันมาหาข้า

ของข้า...สุดที่รัก...ของข้า

ของรักของข้า

แหวนทำให้กอลลัมอายุยืนผิดธรรมชาติ

จิตใจเขาตกเป็นทาสมันอยู่ 500 ปี

และในถ้ำของกอลลัม มันรอคอยต่อไป

ความมืดคืบคลานคืนสู่พงไพรบนพื้นโลก

มีข่าวลือเรื่องเงามืดทางตะวันออก

เสียงซุบซิบเรื่องภัยที่มองไม่เห็น

นั่นทำให้แหวนตระหนักว่า...

โอกาสของมันมาถึงแล้ว

มันรีบผละจากกอลลัม

แต่ผลลัพธ์ไม่ใช่อย่างที่มันหวัง

ผู้ที่เก็บมันได้ ไม่น่าจะใช่เลยสักนิด

นี่มันอะไร?

ฮอบบิทนายหนึ่ง

บิลโบ แบ้กกินส์ แห่งไชร์

เเหวน

หาย!

ของรักข้าหาย!

เพราะอีกไม่นาน

พวกฮอบบิทจะเป็นผู้กุมชะตาโลก

"ริเวนเดล"

วันที่ 22 ของเดือนกันยายน

ในปี 1400

"ฮอบบิทตัน"

ของไชร์ศักราช

"ไชร์"

แบ้กเอนด์ ถนนแบ้กช็อท เวสต์ฟาร์ธิง

"เอเรียดอร์"

ไชร์...

มิดเดิ้ลเอิร์ธ

ในยุคที่สามของโลก

"คณะพันธมิตรแห่งแหวน"

"คืนถิ่น"

นิทานของฮอบบิท

โดย บิลโบ แบ้กกินส์

เอาล่ะ

จะเริ่มต้นยังไงดีนะ

เออ อย่างนี้สิ

"ว่าด้วยเรื่องของ...

พวกฮอบบิท"

ฮอบบิทได้อาศัยและทำไร่นา ในพี้นที่สี่ฟาร์ธิงของแคว้นไชร์

มาเป็นเวลาหลายร้อยปี

ออกจะละเลยและถูกละเลย

โดยโลกของมนุษย์

เนื่องจากมิดเดิ้ลเอิร์ธนั้นเต็มไปด้วย สิ่งมีชีวิตแปลกๆ เหลือคณานับ

ฮอบบิทเลยดูเหมือนจะมี ความสำคัญน้อยนิด

เพราะไม่ทั้งโด่งดัง ในฐานะนักรบยิ่งใหญ่

หรือนับว่าเป็นผู้มีปัญญาสูง

โฟรโด มีใครมาแน่ะ

ที่จริง เคยมีคนให้ข้อสังเกตว่า

ความคลั่งไคล้ที่แท้จริง ของฮอบบิทคืออาหาร

ข้อสังเกตที่ไม่ยุติธรรมอย่างยิ่ง

เพราะเราได้พัฒนาความสนใจ อย่างแรงกล้าในการบ่มเอล

และการสูบใบยา

แต่ที่ใจเรามุ่งอยู่แท้นั้น

คือสันติและความสงบ

และผืนดินที่อุดม

เพราะฮอบบิททุกคน รักความงอกงาม

และใช่ ไม่ต้องสงสัยที่วิถีของเรา ดูออกจะประหลาด

แต่วันนี้ วันนี้แหละ ที่ข้าเพิ่งได้เข้าใจ

ว่ามันไม่ใช่เรื่องเลวร้าย ที่จะฉลองชีวิตที่เรียบง่าย

"สุขสันต์วันเกิด บิลโบ แบ้กกินส์"

โฟรโด เปิดประตูสิ

โธ่เอ๊ย ไอ้หนูมันไปไหนนะ

โฟรโด

เปิดประตูออกสู่ถนน

ข้าต้องติดตามเมื่อข้าทำได้

หนทางก้าวไกลไม่รู้สุดสิ้น

เปิดประตูออกสู่ถนน

จากบ้านนานมาทางพาพลัดถิ่น

- ข้าต้องติดตามเมื่อข้าทำได้ - มาสายจัง

พ่อมดไม่เคยมาสาย โฟรโด แบ้กกินส์

ไม่เคยมาก่อน แต่มาตรงเวลาที่ตั้งใจ

ดีใจจังที่ท่านมาได้ แกนดาล์ฟ

ข้าจะพลาดงานวันเกิดลุงเจ้าได้ไง

ตาแก่ตัวร้ายเป็นไงบ้าง?

ข้าได้ยินมาว่า มันจะเป็นงานเลี้ยงที่พิเศษสุด

ท่านก็รู้จักบิลโบนี่ งานที่จัดทุกคนต้องกล่าวขวัญถึง

อือ เขาคงพอใจสิ

เชิญคนครึ่งไชร์

แล้วที่เหลือก็จะมาอยู่ดี

แล้วชีวิตในไชร์ก็ดำเนินต่อไป

ก็เหมือนๆ กับที่เป็นมาในยุคที่ผ่านมา

เต็มไปด้วยสิ่งที่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป เปลี่ยนไปอย่างช้าๆ

ถ้าเกิดเปลี่ยนนะ

เพราะในไชร์ สิ่งต่างๆ เกิดขึ้นเพื่อจะคงอยู่

ส่งมอบจากรุ่นหนึ่งไปยังอีกรุ่น

มีแบ้กกินส์อาศัย อยู่ใต้เนินเขานี่อยู่เสมอ

ในแบ้กเอนด์

และก็จะมีอยู่เสมอไป

พูดจริงๆนะ หลังๆ บิลโบออกจะแปลกๆ ไป

คือ แปลกกว่าธรรมดาอีก

เขาชอบล็อคตัวเองอยู่ในห้องหนังสือ

ใช้เวลาหลายชั่วโมง จ้องแผนที่เก่าๆ ตอนที่คิดว่าข้าไม่ได้มอง

หายไปไหนนะ

เขาต้องมีแผนอะไรแน่

- ตามใจ ไม่บอกก็ไม่บอก - อะไรล่ะ

แต่ข้ารู้นะว่า ท่านต้องเกี่ยวแน่ๆ

แหม ข้านะข้า

ก่อนที่ท่านจะมา เหล่าแบ้กกินส์เป็นที่นับถือ

จริงสิ

ไม่เคยเสื่อมเสีย ทำอะไรสุ่มเสี่ยง

ถ้าเจ้าหมายถึงเรื่องมังกรนั่นละก็ ข้าแทบไม่เกี่ยวเลย

แค่สะกิดให้ลุงเจ้าออกจากบ้านน่ะ

จะยังไงท่านก็ถูกตราหน้าว่าเป็นตัวป่วน

ถึงขนาดนั้นเชียว

แกนดาล์ฟ...แกนดาล์ฟ

จุดพลุ แกนดาล์ฟ!

- แกนดาล์ฟ... - จุดพลุเลย

แกนดาล์ฟ...

- ข้าดีใจที่ท่านกลับมา - ข้าก็ดีใจ พ่อหนุ่ม

ข้าก็ดีใจ

"ห้ามเข้า ยกเว้นแขกที่มางาน"

ไม่ต้อง ขอบใจ!

ล้นบ้านแล้ว ญาติมิตรแขกเหรื่อน่ะ

แล้วเพื่อนเก่าล่ะ?

แกนดาล์ฟ?

- บิลโบ แบ้กกินส์ - แกนดาล์ฟเพื่อนยาก

ดีใจจัง 111 ขวบแล้ว ไม่น่าเชื่อเลยนะ

ดูท่านไม่แก่ขึ้นเลย

เข้ามาก่อน

ยินดีต้อนรับ

เอาละ

ดื่มชามั้ย หรืออะไรที่แรงกว่านั้น?

มีเหล้าองุ่นปี 1296 สองสามขวด

ของดี เก่าแก่เกือบเท่าข้าแน่ะ

พ่อข้าเก็บไว้ เปิดฉลองซักขวดมั้ย?

ขอชาดีกว่า

นึกว่าจะมาตั้งแต่อาทิตย์ก่อน

แต่ท่านก็ไปไหนมาไหน ตามใจนึกอยู่แล้ว

ข้าไม่ได้เตรียมอะไรไว้ มีแค่ไก่กับแตงดอง

กับเนยแข็งนี่ แต่มันไม่เหมาะ

แยมราสพ์เบอร์รี่ แอปเปิลทาร์ต

แต่ของหวานคงไม่พอ อ้อ...มีนี่อีก

เค้กฟองน้ำนี่ไง

"ขุนเขาเดียวดาย"

หรือจะเจียวไข่...

- ขอแค่ชา ขอบใจ - อ้อ ได้

- ขอกินไปด้วยนะ - ตามสบาย

บิลโบ! บิลโบ แบ้กกินส์!