The Craft: Legacy

-Σήμερα είναι η μέρα. -Ωραία.

-Χαίρομαι πολύ. -Οι τρεις μας είμαστε αχτύπητες.

Γιατί προσπαθείς, ενώ δεν είμαστε τέσσερις.

Άντε πάλι.

-Μα πέρασαν δύο χρόνια. -Ίσως δεν χρειαζόμαστε τέταρτη.

Η ΤΕΧΝΗ

Χρειαζόμαστε.

Κάθε μισοφέγγαρο είναι ένα στοιχείο.

Βορράς, Νότος, Ανατολή, Δύση.

Θέλω να παγώσω τον χρόνο.

Αυτό δεν γίνεται ούτε με τέσσερις.

-Είναι στο τραπέζι, Φράνκι. -Περίμενε, μην ανάψεις τίποτα.

Μα καίνε ήδη.

Υπέροχο πιάτο.

Μην το σβήνεις.

-Πρέπει ν' αρχίσουμε την ιεροτελεστία. -Το φτερό σου.

Φράνκι, πρόσεχε. Πάντα καις κάτι.

-Όχι αυτήν τη φορά. -Είστε έτοιμες, μάγισσες;

Καθώς η νύχτα δέχεται το φως σου και οι ωκεανοί νιώθουν την έλξη σου,

δεσμεύομαι ν' αναπτυχθώ μαζί σου απ' τη νέα σελήνη ως την πανσέληνο.

Καλώ τα πνεύματα του Βορρά,

πνεύμα της γης και του σώματος, πνεύμα του χώματος.

Ευλογημένα να 'ναι.

Καλώ τα πνεύματα της Ανατολής, πνεύμα του αέρα,

πνεύμα των νέων ξεκινημάτων, πνεύμα της πνοής.

Ευλογημένα να 'ναι.

Καλώ τα πνεύματα του Νότου, πνεύμα της φωτιάς και της θέλησης,

πνεύμα της θέρμης.

Ευλογημένα να 'ναι.

Τάμπι, ας πούμε ότι δεν κάλεσες

τα πνεύματα του Νότου. Κάλεσε τα πνεύματα της Δύσης.

Τι; Αποκλείεται. Εγώ κάλεσα τα δικά μου.

Πρέπει, αλλιώς δεν θα πιάσει.

Για να λέμε την αλήθεια,

τα πνεύματα της Δύσης μάς έκαναν τη ζωή δύσκολη,

οπότε μήπως να τα παραβλέψουμε;

Έχει ένα δίκιο. Έτσι κι αλλιώς, αρχίζει με την Ανατολή.

-Ανατολή, Νότος, Δύση... -Καλά.

Γι' αυτό κάνουμε μόνο τα βασικά. Πάντα έλειπε η τέταρτη.

Πόσες φορές δοκιμάσαμε να επικοινωνήσουμε με τηλεπάθεια;

Αμάν πια!

Σου 'χει κολλήσει αυτό το πράγμα!

Διάβασε το βιβλίο.

"Τούτα θα γίνουν, είναι γραμμένα,

όταν οι τέσσερις γίνουν ένα".

Στάσου.

-Να πάρει! -Να πάρει!

-Το τραγούδι σου! -Ναι!

Σκατά. Εσύ ξέρεις τα λόγια.

Συγγνώμη.

Κορίτσι μου.

Όχι, κλάψε.

Να ξαλαφρώσεις.

Γλυκιά μου.

Σε καταλαβαίνω.

Είναι περίεργο, έτσι;

Συγκινηθήκαμε.

Πεθαίνω. Θα μου διορθώσεις το μακιγιάζ όταν φτάσουμε.

-Εντάξει. Θα το κάνω. -Καλά.

Δυνάμωσέ το τώρα.

-Πώς είναι τα φρύδια μου; -Τέλεια.

Ωραία.

Εντάξει.

-Είσαι πανέμορφη. -Αχ, Θεέ μου.

Αλήθεια.

Εντάξει. Είμαι.

-Έτοιμη; -Έχω άγχος.

-Ναι. -Λοιπόν.

Να πάρει.

Εντάξει, πάμε.

Εντάξει.

Πάμε.

Γεια σας.

-Γεια σου. -Γεια.

Φτάσατε σώες.

Ναι, είναι... Θεέ μου!

Έφερες και την παρέα σου; Γεια σου, Λίλι.

Επιτέλους, ήρθες.

Χαίρομαι που σε ξαναβλέπω.

Την άλλη φορά, ήμασταν στην έδρα σου, ενώ τώρα ήρθες στη δική μου.

Μεταφορικά το λέω.

-Είναι μεταφορά. -Ναι, το κατάλαβα.

-Ναι, το κατάλαβα. -Είμαι ξενέρωτος, το ξέρω.

-Ωραία φωτογραφική μηχανή. -Ευχαριστώ.

-Ωραία δεν είναι; -Ας βγάλουμε μια φωτογραφία.

-Ν' απαθανατίσουμε τη στιγμή. -Ωραία ιδέα.

-Μου επιτρέπεις; -Ναι.

-Δεν βγάζει σέλφι, αλλά πάρ' τη. -Ναι. Πώς θα...

Αμάν, είναι αναλογική.

Μ' αρέσει. Της παλιάς σχολής.

Έτοιμες;

Ωραία. Ελάτε να γνωρίσετε τ' αγόρια.

Ανυπομονούν να σε γνωρίσουν.

Νομίζω ότι πλύθηκαν κιόλας.

Εντάξει.

-Από δω ο Αϊζέια. -Γεια σου.

-Ο Τζέικομπ. -Γεια.

Κι ο Έιμπ.

Γεια σας.

-Τι κάνεις; -Κάντε χώρο για τη Λίλι.

-Κάνε πιο πέρα. -Κουνήσου.

-Αϊζέια, κάνε πιο πέρα! -Κόφτε το!

Κάνε πέρα.

Ηρεμήστε.

Ένα πουλάκι μού είπε ότι προτιμάς το παγωτό μέντα με σοκολάτα.

-Ευχαριστώ. -Σωστά, πουλάκι μου;

Το όμορφο πουλάκι μου.

Αηδία, μπαμπά.

-Γεια. -Γεια σου.

Ωραίο δωμάτιο.

Είσαι καλά;

Ναι.

Τι σκέφτεσαι για το σχολείο αύριο;

Χαίρεσαι; Θα κάνεις νέους φίλους.

Αυτό θα σήμαινε ότι είχα παλιούς φίλους.

Βλάκες υπάρχουν όπου κι αν πας.

Μαμά, μη μιλάς έτσι.

-Συγγνώμη. -Το σωστό είναι κόπανοι.

Κόπανοι; Εγώ θα 'λεγα καθίκια.

Να θυμάσαι αυτό που σου λέω πάντα.

Η διαφορά σου είναι η δύναμή σου.

-Πάω ν' αδειάσω τις βαλίτσες. -Εντάξει.

-Σ' αγαπώ. -Κι εγώ.

Σ' ευχαριστώ που είσαι τόσο άνετη...

-Μαμά. -...με όλα αυτά.

-Ξέρω ότι φαίνεται βιαστικό. -Μαμά, δεν σε κρίνω.

Αλλά πάει πολύς καιρός από τότε που ένιωσα έτσι με κάποιον

κι είναι τόσο ωραίο να έχεις κάποιον να...

Καταλαβαίνω.

Λοιπόν, μωρό μου, ξεκουράσου.

-Σ' αγαπώ. -Κι εγώ.

-Σ' αγαπώ πάρα πολύ. -Κι εγώ.

Τι λέει;

Ωραία παπούτσια.

Ευχαριστώ.

Καλή αρχή.

Ευχαριστώ.

Ξέρω γιατί κελαηδάει το πουλί στο κλουβί

Με χτυπημένο φτερό και το στήθος βαρύ

Όταν τα κάγκελα χτυπά για να λευτερωθεί

Είναι απ' τα βάθη της καρδιάς μια προσευχή

Μια ικεσία στα ουράνια να στείλει ποθεί

Ξέρω γιατί κελαηδάει το πουλί στο κλουβί!

Αυτήν την εβδομάδα, θα κάνουμε τα κεφάλαια ένα ως τέσσερα

από τη σπουδαία αυτοβιογραφία της Μάγιας Αγγέλου,

που παίρνει τον τίτλο της...

Θεέ μου, το είδατε αυτό;

-Τίμι. -Συγγνώμη.

-Τι τρέχει; -Άκου.

Γεια. Κάτι σου έπεσε.

Θεέ μου.

-Τι αηδία! -Ηρεμήστε, παρακαλώ.

Ελάτε.

-Τζέικομπ. -Είναι σαν τόπος εγκλήματος.

Αρκετά. Ηρεμήστε.

Είσαι εδώ;

Εδώ πρέπει να 'ναι.

Είσαι εδώ;

Θα μπορούσε να συμβεί στην καθεμιά μας. Ο Τίμι είναι καθίκι.

Αλήθεια, δεν αξίζει να κλαις. Δεν είσαι μόνη.

Όλες κλάψαμε εξαιτίας του κάποια στιγμή.

Θα 'πρεπε να χαίρεσαι για την άφθονη ροή στην περίοδό σου.

-Τι λες, Φράνκι; -Για καλό το λέω.

Δεν είναι ντροπή.

Σου φέραμε ένα σορτσάκι.

Το φόρεσα στη γυμναστική κι είναι λίγο ιδρωμένο, αλλά θα σου κάνει.

Εντάξει, θα σου το δώσω κάτω απ' την πόρτα.

Ευχαριστώ.

Κάτσε μαζί μας αν θέλεις.

Όχι ότι θέλει κανείς να κάτσει μαζί μας.

Ευχαριστώ, κορίτσια.

-Θεέ μου, σε κοίταξε; -Ήρεμα.

Η Φράνκι είναι ερωτευμένη με τον Τζέικομπ από μικρή.

Τι λες;

Ούτε καν.

-Ούτε καν. -Είναι σαν αδερφός μου.

-Σαν τι; -Θετός αδερφός.

Βασικά, θα γίνει σύντομα.

Συγγνώμη, με πονάει η κοιλιά μου.

-Σε καταλαβαίνω. -Κι εγώ.

Εγώ πάλι όχι, αλλά λυπάμαι.

Τι;

Να βγούμε μετά το σχολείο αυτήν τη βδομάδα.

-Ναι. -Ναι.

Εντάξει.

Μαμά.

Είσαι εδώ;

Ο Άνταμ Χάρισον μιλά για την κρίση του ανδρισμού.

ΤΟ ΙΕΡΟ ΑΡΣΕΝΙΚΟ ΑΝΤΑΜ ΧΑΡΙΣΟΝ

Βγες έξω!

Θεέ μου!

-Θες μια γουλιά; -Ναι.

-Μαμά! -Ξέρεις ότι δεν κρατιέμαι.

Είσαι καλή.

Χόρεψε λίγο.

Θεέ μου.

Τι γλυκός!

Πού πας;

Τι είναι όλα αυτά;

Είχα να ετοιμάσω κάποια χαρτιά για το σχολείο σου, αλλά με ξέρεις.