A Knight of the Seven Kingdoms

ไง เอาล่ะ

ข้าไม่รู้ต้องพูดอะไร

หากมีเซปตันอยู่ก็คงดี

ท่านเป็นอัศวินกล้า

ท่านอัดข้าทุกครั้งที่ข้าสมควรโดน

เวรเอ๊ย

ยกเว้นครั้งนั้นที่เมเด้นพูล

เด็กที่โรงเตี๊ยม เป็นคนกินพายของหญิงหม้าย

บอกแล้วว่าข้าเปล่า

เจ้านี่มัน...

ไม่สำคัญแล้วล่ะ

ข้าอยากทิ้งดาบไว้ แต่...

มันก็คงผุพังอยู่นี่

ข้าไม่อยากให้ท่านตายเลย

ข้าจะดูแลม้าเป็นอย่างดี

หากขายพวกเจ้า ข้าคงได้อยู่อย่างราชา

สักปีสองปี

แล้วไงต่อ

สุดท้ายก็ต้องเป็น พวกนอกกฎหมายไม่ก็ขอทาน

หรือเราจะเข้าเมืองกัน

คิงส์แลนดิ้ง แลนนิสพอร์ต

ไปอยู่หน่วยพิทักษ์เมือง

"หยุดข่มขืนซะ"

เหมาะมือข้า พอๆ กับที่เคยเหมาะมือเขา

มีงานประลองที่แอชฟอร์ดเมโดว์

สวัสดี เด็กโรงม้าหรือเปล่า

ทำความสะอาดม้าให้ข้าหน่อย

ให้ข้าวโอ๊ตทั้งสามตัว

ฝากดูได้ไหม

ทำได้ ถ้าข้าอยาก

อย่าเล่นตัว ดูแลม้าข้า

ทำดีข้าจะให้เหรียญ ถ้าทำไม่ดีจะบ้องหู

นั่งตามสบาย

มีเนื้อแกะย่างแบบคลุกสมุนไพร

แล้วก็เป็ดที่ลูกข้าล่ามาได้ อยากได้อะไร

ทั้งคู่

ตัวโตกินเยอะสินะ

- แอชฟอร์ดอยู่อีกไกลแค่ไหน - เป็นวันน่ะแหละ

ลูกข้าดูม้าให้เจ้าอยู่ หรือว่าแอบออกไปเล่นอีกแล้ว

- เขาดูให้อยู่ - คนแห่ไปงานแข่งกันครึ่งเมือง

ลูกข้าคงไปแล้วถ้าข้าให้

ข้าล่ะไม่เข้าใจจริงๆ

อัศวินก็เหมือนผู้ชายคนอื่นๆ

จะไปประลองหรือไม่ ก็ไม่เห็นจะต่างกันเลยสักนิด

เจ้าเองก็จะไปล่ะสิ

ข้าฝันเห็นเจ้า

อย่าสะเออะเข้ามาใกล้ข้า เข้าใจไหม

อะไรนะครับ

ไม่ต้องไปสนใจเขาหรอก

ข้าไปเตรียมอาหารก่อน

เฮ้ย

- นายท่าน - หัวขโมย

ข้าไม่ได้ตั้งใจจะล่วงเกินท่าน

ถอดเสื้อเกราะนั่นออกซะ เดี๋ยวนี้

ดีแค่ไหนที่ธันเดอร์ ไม่ถีบกะโหลกทึบๆ เจ้า

นั่นม้าสงคราม ไม่ได้มีไว้ให้ขี่เล่น

ข้าก็ขี่เก่งพอๆ กับท่าน

หุบปากของเจ้าเดี๋ยวนี้

ข้าคืออัศวิน เผื่อเจ้าจะไม่รู้

ดูไม่เห็นเหมือนอัศวินเลย

อัศวินก็ดูเหมือนกันหมดไม่ใช่เหรอ

ไม่

แล้วก็ดูไม่เหมือนท่านแน่ล่ะ

เข็มขัดท่านเป็นเชือก

ขอแค่มันหิ้วฝักดาบข้าได้ก็พอแล้ว

แปลว่าท่านจะไปงานแข่งเหรอ

ท่านจะร่วมประลองเหรอ

ใช่ ก็คงอย่างนั้น

พาข้าไปด้วยนะ ขอร้อง

แล้วแม่เจ้าจะว่ายังไงล่ะ

ไม่ว่า

แม่ตายแล้ว

เจ้าของโรงเตี๊ยมไม่ใช่...

เจ้าเป็นเด็กกำพร้า

ท่านล่ะ

เคยเป็น ครั้งหนึ่ง

จนนายข้ารับข้าไป

เขาสอนดาบและสอนข้าขี่ม้า...

จริงๆ ก็สอนทุกอย่างเลย

สุดกำลัง

ถ้าท่านพาข้าไปแอชฟอร์ด ข้าจะคอยรับใช้ท่าน

ส่วนท่านก็สอนข้า สุดกำลัง

ไม่ ข้าไม่ต้องการเด็กรับใช้ ไอ้หนู

อัศวินต้องมีเด็กรับใช้

และท่านก็ดูต้องการมากกว่าใครเลย

ส่วนเจ้าก็ดูจะต้องโดนบ้องหูสักที

ไปเติมข้าวโอ๊ตมาซะ ข้าจะไปแอชฟอร์ด

คนเดียว

ฟังนะ ข้าบอกไว้เลย

เจ้าอย่ามาติดตาม คนอย่างข้าจะดีกว่า

นี่ค่าจ้าง

เชิญหงอยไปเถอะ พอข้าไปเดี๋ยวเจ้าก็ลงไปเก็บล่ะสิ

ขอประทานโทษ

ข้าอยากคุยกับผู้จัดการประลอง

มีธุระอะไร

เจ้าโดนอีกแล้ว

ข้าอยากเข้าร่วมประลอง

งานของนายข้ามีไว้สำหรับอัศวิน

เจ้าใช่ไหม

เฮ้ย

อัศวินที่มีชื่อว่าอะไร

ดังค์

เซอร์ดังค์

ข้าเป็นเด็กรับใช้ของเซอร์อาร์ลัน แห่งเพนนีทรีตั้งแต่ข้ายังเด็ก

เขาแต่งตั้งข้าก่อนจะจากไป ด้วยดาบของเขา

นั่นเหรียญเพนนีเขา ที่ด้ามดาบ

เหรอ อย่างน้อยนี่ก็เป็นดาบแน่ๆ ล่ะ

แต่ข้าไม่เคยได้ยินชื่อ อาร์ลันแห่งเพนนีทรี

เจ้าว่าเจ้ารับใช้เขาเหรอ

เขาตั้งใจจะให้ข้าเป็นอัศวินมาตลอด

เฉกเช่นเขา

ท่านคิดจะให้ข้าเป็นอัศวินหรือเปล่า

เหมือนกับท่าน

ในยามที่เขาสิ้นใจ เขาเรียกหาดาบเขา สั่งข้าคุกเข่า

ให้ข้าเป็นอัศวินที่ดี

คอยปกป้องผู้อ่อนแอและผู้บริสุทธิ์

รับใช้อาณาจักรอย่างสุดกำลัง และข้าก็สาบานรับปาก

ก็จริงที่อัศวินแต่งตั้งอัศวินได้

แล้วมี...

พยานตอนแต่งตั้งหรือเปล่า

มีแต่นกโรบินบนต้นไม้หนาม

นี่เมืองแอชฟอร์ดนะ ไอ้หนู

รู้ไหมคนที่โกหกเรื่องคำสาบาน จะโดนอะไร

- ข้าไม่ได้... - โดนจับแขวน ตัวเปล่า

มัดที่มือและเท้า

จากนั้นก็จับหย่อนลงหนามแหลม

โดยเอาตูดลงก่อน ปล่อยเจ้าแห้งตาย

เรียกว่าเก้าอี้แอชฟอร์ด

ข้าจะถามเจ้าอีกครั้ง

มีพยานรู้เห็นคำสาบานเจ้า นอกจากนกเวรนั่นไหม

ก็คือ...

ตอนนั้นฝนตก

ข้าแค่ล้อเจ้าเล่น

เก้าอี้แอชฟอร์ด

เจ้าเชื่อไปได้ยังไง

- ที่นี่รีชนะ ไม่ใช่ริเวอร์แลนด์ - เก้าอี้แอชฟอร์ด

คิดว่าเรามานั่งจับ ชาวบ้านไม่รู้อีโหน่อีเหน่

ที่อยากจะเข้าร่วม การประลองหรือไง

เจ้าต้องมีเงิน

ชุดเกราะ มีม้า คน

ฝีมือ ต้องมีมากด้วย

ลองนึกภาพชาวนาต้องไปหวดกับ ไลโอเนล บาราเธี่ยนในการแข่งดูสิ

- แบบนั้นคง... - คงบันเทิงกันในอีกรูปแบบหนึ่ง

แต่ข้าไม่ใช่ชาวนา

แต่เจ้าแต่งตัวซะเหมือนเชียว

ฟังนะ

ลอร์ดแอชฟอร์ดข้า

เชื่อว่าตัวเองสำคัญเสียเหลือเกิน ไม่รู้ทำไม

แปลว่าข้าต้องคอยกันอัศวินผู้น้อย

และทหารรับจ้างทุกคน ที่แห่กันมาประลอง

เข้าใจไหม มีแต่คนสำคัญ

ข้าเข้าใจ

เจ้านายเก่าเจ้า

อัศวินคนอื่นจะรู้จักเขาหรือเปล่า

ข้าเห็นอยู่กระโจมหนึ่ง

มีธงของตระกูลดอนดาร์เรี่ยน สะบัดอยู่

ใช่ เซอร์แมนเฟรดตระกูลนั้น

เซอร์อาร์ลันเคยรับใช้พ่อของเขา ที่ดอร์นเมื่อหลายปีก่อน

เซอร์แมนเฟรดจำเราได้แน่

จากกลิ่นเจ้า ว่างั้นเถอะ

ถ้าเขายืนยันให้เจ้าได้ ก็พาเขามาที่นี่

ก่อนการประลองจะเริ่มพรุ่งนี้ ทิ้งม้าเจ้าไว้นี่

- ได้เลย - ดี

เจ้ารู้ใช่หรือเปล่า ว่าผู้ที่พ่ายแพ้ในการประลอง

จะต้องยกอาวุธ

ชุดเกราะและม้าให้ผู้ชนะ และต้องจ่ายเพื่อไถ่คืน

รู้

แล้วเจ้ามีเงินจ่ายค่าไถ่หรือเปล่า

ไม่มีเลย

หมายถึงข้าไม่จำเป็นต้องจ่าย

ให้ตายสิ...

ดูสองตัวนั้นด้วยล่ะ

ขออนุญาตนะ ข้าอยากจะคุยกับเซอร์แมนเฟรด

เขางีบอยู่น่ะ

จ่ายมาเหรียญเดี๋ยวปลุกให้

ข้า...

ข้าไม่มีเงินหรอก

อัศวินที่ไหนไม่มีเงิน

- อัศวินเร่ร่อนล่ะสิ - อะไรนะ

ก็เหมือนอัศวินแต่เศร้ากว่า

เปล่า ข้าเปล่าเศร้านะ...

ต้องไปนอนตามพุ่มไม้ เพราะไม่มีลอร์ดคนไหนเอา

น่าเศร้าจริง

แถมโดนเซอร์แมนเฟรด เอาเมียด้วยอีก

ไม่ ข้ายังไม่มีเมีย

ผัวชาวบ้านมาเยอะจนเราชิน

เขาล่ะชอบเอาเมียชาวบ้านนัก

พอๆ กับที่ชอบเอาพวกเราเลย

เห็นบอกตั้งใจจะเปลี่ยน โลกทั้งใบให้สำราญ

เราเองก็สำราญแล้ว

จริงที่สุด

แล้ว...

คิดว่าเซอร์แมนเฟรด จะตื่นเมื่อไหร่ล่ะ

กลับมาอีกทีช่วงพลบค่ำก็แล้วกัน

ช่วงพลบค่ำ

- ไปสิ - ได้

บ้าจริง

ไม่เห็นต้องพูดงั้น

ข้าเปล่าเศร้า

ที่แน่ๆ ไม่ได้เศร้าขนาดที่ว่า จะต้องเอามาพูดจาล้อเลียน