Οι πρώτες 200 γραμμές.
MATLAMAT ANJING
Apakah maknanya kehidupan?
Apakah sebabnya kita berada di sini?
Apakah ada tujuan untuk semua ini?
Pertama, aku tak tahu apa sedang berlaku. Aku tak nampak apa-apa.
Terasa hangat.
Ibu aku ada di situ.
Aku berseronok setiap hari.
Adakah berseronok itu tujuannya?
Keseluruhan tujuan?
Tidak, takkanlah ia semudah itu.
Anjing ini.
Kemudian semuanya berakhir.
Habislah kau.
PENANGKAP ANJING
Tiada lagi keseronokan.
Nampaknya hidup ini singkat.
Maksud aku, apa sebenarnya yang telah aku lakukan?
Bermain-main. Makan.
Aku menggali dalam kotoran.
Tapi apabila aku fikir tentangnya, ia tak banyak pun.
Aku telah kembali. Aku menjadi anak anjing semula.
Hidup dan sedia untuk bertanya banyak soalan, mencari jawapan.
Biarkan aku masuk ke situ.
Di mana aku berada?
- Apa lagi yang awak ada? - Anjing ini.
- Apa ini? - Ini anjing Red Retriever.
Anjing yang baik. Baka baik. Mudah dilatih.
Awak ada anjing lebih kecil?
Ada beberapa Yorkshire Terrier yang comel di sini.
Saya ada anjing Japanese Chin.
Anjing poodle.
Anjing Corgi sini.
Tengoklah semua benda yang hebat ini!
Ada orang tahu aku datang.
Ya.
Hei, tengok ini.
Ada apa ini?
Tengoklah anjing yang kecil ini.
Ia pasti bernilai beberapa dolar.
Ya, ia kalah di pusingan kedua. Aku hilang semuanya.
Jangan ke mana-mana.
Kali ini awak belanja.
Bukan hari ini, kawan.
Aku fikir tentang hidup aku.
Aku masih ada begitu banyak soalan.
Tapi asyik kembali kepada yang sama.
Bagaimana aku mahu minum air?
- Awak mahu aiskrim? - Ya.
Perisa apa?
Mak, saya dengar sesuatu di dalam sana.
Hei, sayang!
Ethan.
Hei, mak. Mari sini.
Oh Tuhan.
Ia nampak sangat haus.
Terlalu panas di dalam itu.
- Kita patut keluarkannya. - Saya tak boleh buka pintu.
- Ia terkunci. - Tolonglah, mak!
Okey, ke belakang sedikit.
Kasihannya.
Kasihannya.
Apa khabar? Baik?
Apa ini?
- Mak! - Budak lelaki?
- Kau okey? - Budak lelaki!
Aku tak pernah terfikir tentang budak lelaki.
Mak rasa anak anjing ini akan sihat semula.
- Boleh kita bela, mak? - Entahlah.
Mak rasa ayah awak mungkin tak izinkan.
Pada ketika itu, aku memutuskan untuk menjaga budak lelaki ini.
Ya. Ayah! Boleh kita bela?
Siapa akan beri ia makan?
- Saya. - Siapa akan bersihkannya?
- Saya akan buat semua, ayah. - Awak bersedia
- untuk lakukannya? - Ya.
- Entahlah, nak. - Ini anak anjing baik.
Ia anak anjing baik.
Tolonglah, ayah! Ia anjing pengutip hasil buruan.
Ia akan ambilkan selipar ayah. Juga akhbar apabila hujan turun.
Sebut sesuatu yang ayah nak ambil. Ia boleh lakukannya.
Mari ke sini. Apa yang kau lakukan itu?
Saya dan Ethan telah berbincang yang dia akan bertanggungjawab terhadapnya.
Anjing yang baik.
Tolonglah. Ayah?
Ayuh. Dia perlukan kawan.
Baiklah, perkara yang awak berdua buat ini tidak adil, okey?
Bawa ia pergi. Ayah nak berbual dengan ibu awak.
Okey.
Kau bimbang, kawan? Janganlah bimbang.
- Semuanya akan okey. - Kita tiada banyak pilihan.
Mereka akan buat sepah,
- awak kena bersihkan. - Ayuh.
- Dia akan bosan dengannya. - Ayuh, Jim.
Tidak! Awak kenal diri dia.
Jika ayah tak izinkan, kita boleh lari dan cari keluarga lain.
- Ethan. - Ya?
Awak boleh bela anjing itu.
Ya! Oh Tuhanku! Ya!
Mari, kawan!
Ya!
Oh Tuhan! Terima kasih. Mari!
TARP'S FLUTE KEDAI PERKAKASAN TOWNSVILLE
Bailey.
Saya rasa ejaannya B-A-I-L-E-Y.
Saya Ethan.
Saya pemiliknya.
Dia tahu cara mengeja nama saya?
Rasanya dia tahu, sayang.
Anjing baik.
Sudah siap. Sedia?
Ayuh, Bailey.
Bailey, duduk! Duduk!
Berguling! Berguling.
Keluarkan itu dari mulut kau!
Okey. Mari ke sini!
Goyang kaki kau.
Ayuh. Ya! Anjing yang baik.
Berpusing. Ayuh.
Apa yang dia cakap ini? Terlalu banyak perkataan.
Aku buat begini sekarang.
Mari ke sini. Bagus.
Tapi satu perkataan yang paling banyak disebut.
Bailey.
Selepas seketika, saya mula faham perkataan yang penting.
Aku ada seorang budak lelaki dan namanya Ethan.
Aku juga ada nama.
Nama aku ialah Bailey.
Aku harap aku tahu yang kau dan Wes pernah...
Aku dapat tahu tempat aku patut berada.
Mak suka aku.
Ayah suka aku.
Ya.
Sangat suka.
Maaf. Tunggu sebentar.
Ayuh. Turun!
Aku kasihan dengan kucing. Jelas sekali, ia mahu jadi anjing.
Bukan salah aku ia tak boleh jadi anjing.
Ethan, masa untuk tidur.
Masa untuk padamkan lampu, okey?
Okey.
Okey, ayuh. Mari ke sini.
"Jangan! Jangan lakukannya, Kapten."
"Biar dia rasa, Bucky.
Kita akan berikan sedikit erti ke dalam watak ini."
"Pow!"
"Hentakan!"
"Ia datang ke arah kita. Lompat untuk selamatkan diri!"
Ethan sentiasa muncul dengan permainan yang hebat.
- "Boom!" - Buat bising di bawah selimut...
genius.
"Terlalu panjang. Zap!"
Setiap malam ketika aku tidur,
aku fikir betapa gembiranya aku kerana bersama Ethan.
Dan kerana aku bukannya kucing.
- Bailey, masuk kereta. - Ayuh, kawan!
Ayuh.
Aku nak tahu
Hei
Setiap kali keluarga ini mahu aku menghirup udara segar,
kami akan menaiki kereta untuk bersiar-siar.
Rumput, pokok, kodok, lumut, skunk,
skunk yang mati, kolam, lumpur, kambing.
Kambing!
Semua orang bertanya soalan yang sama.
Kenapa semua benda tak bau seperti kambing?
Busuknya!
Tengoklah siapa yang datang.
Teka apa kami bawa!
Apa yang awak bawa?
Apa yang awak bawa?
Ayuh, Bailey!
- Tengoklah ini. - Anak anjing!
Ke sini, kawan. Ke sini.
Hei!
Kadangkala aku fikir cuba menjadikan hidup ini munasabah
mungkin membazir masa.
Mungkin lebih baik cuba benar-benar menikmati hidup.
Dan biar saja yang lain.
Ayuh, kawan!
Hei! Ke mana semua orang pergi?
Di mana semua ayam?
Bailey!
Ethan!
Ya!
Oh Tuhanku! Tengoklah siapa yang datang!
Atas sebab tertentu, mereka takkan kongsi bola ini dengan saya.
Ya! Lari, Ethan, lari!
Semua orang tahu tiada dalam sejarah permainan bola
yang tak boleh ditambah baik dengan penyertaan anjing.
Tapi ada sesuatu yang pelik tentang bola ini.
Harta karun.
Tidak.
Seronoknya kehidupan ini.
Ada lagi? Jim, ini kopi awak.
- Terima kasih. - Ini untuk awak.
Kita semua berada di sini.
Ya. Sedang menikmati hidangan.
Saya suka orang tua. Mereka ingat saya.
Boleh ayah berhenti beri anjing makan?
No comments yet. Be the first to leave one.