A Shop for Killers (킬러들의 쇼핑몰)

ทดสอบ หนึ่ง สอง

ประกาศไปยังผู้พักอาศัยทุกคน

จนถึงหกโมงเย็นวันนี้

ที่ฐานทัพจะมีการฝึกด้วยกระสุนจริง

ซึ่งจะทำให้เกิดฝุ่นและเสียงรบกวน

แม้ว่าอาจจะก่อความไม่สะดวก ต่อผู้พักอาศัยในละแวกนี้

แต่การฝึกนี้มีไว้สำหรับเหล่าทัพ ที่ต้องฝึกเพื่อป้องกันประเทศ

กรุณาจำไว้ว่า

ถ้าเข้าพื้นที่โดยไม่ได้รับอนุญาต ในขณะที่ดำเนินการฝึก

คุณอาจตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิตได้

ฝากถึงทุกคน ที่อยู่ในพื้นที่ใกล้เคียง

หลังจากที่ได้ยินประกาศนี้แล้ว

กรุณาอพยพไปยังสถานที่ปลอดภัย

โดยเร็วที่สุดครับ

อากาศตอนนี้เหมาะแก่การตกปลา ที่สุดแล้ว ว่างั้นไหม

ได้มักกอลลีเย็นๆ สักถ้วยคงฟินน่าดู

"อยู่ในระหว่างการก่อสร้าง"

"พื้นที่หวงห้าม"

กลุ่มหนึ่ง ทีมหนึ่ง ทีมสอง

การล่ากระต่ายกำลังจะเริ่มขึ้น

ห่างจากกระต่าย 950 เมตร

แม่ง จะพูดมากกันทั้งสองฝั่งทำไม โคตรเสียสมาธิ

บ้าเอ๊ย

จองจินมันกับรูปครอบครัวที่น่าเศร้า

หมดเวลาสนุกแล้วสิ

ไอ้ตอแหลเอ๊ย

ตั้งสติไว้

ฟังให้ดี จองจีอัน

ตลกชะมัด

ยิงจากสองฝั่งยังไม่โดนสักนัดได้ไง

ไม่หรอก

พระเอกน่ะ

ใช้จุดบอดในการหลบกระสุนได้ดีมาก

ก็จริงนะ ถ้าพระเอกตายหนังก็จบสิ

จองจีอัน

เธอน่ะ

ในตอนนี้

คิดว่าไม่มีอะไร เล็ดรอดสายตาเธอได้เหรอ

อือ แน่นอนสิ

ก็ตรงนั้น จะไม่เห็นได้ไง

ฟังให้ดี จองจีอัน

เธอไม่ใช่แมลงปอ

ดวงตามนุษย์ไม่อาจเห็นทุกอย่างได้ อย่าเข้าใจผิดไป

จุดบอดยังไงก็ต้องมี

แต่ถ้าใช้จุดบอดได้ถูกต้อง เหมือนกับที่พระเอกในหนังทำ

ถึงจะอยู่ในกองไฟ เธอก็รอด

จุดบอด

จีอัน

ทำอะไรอยู่น่ะ

อะไรวะ

โถ เด็กน้อย

ดูหนังมากไปแล้วมั้ง

แต่แย่หน่อยนะ

ที่ฉันอยู่ไกลเกินไป

ใช่ไหม

คิดจะทำอะไรเนี่ย

แม่งเอ๊ย

มันยิงมาจากทางซ้าย

แนวทแยงมุมเหรอ

เสียงปืนมาจากจุดที่สูงและไกลกว่ามาก

อะไรน่ะ

หายไปไหนแล้ว

- นี่ บงโก - ว่าไง

เดินหน้าอีกนิด

เดินหน้าอีกนิด

อะไรกัน

คิดจะโดดจากตรงนั้นเหรอ

หนึ่ง

สอง

สาม

แม่งเอ๊ย

"A SHOP FOR KILLERS"

"ตอนที่ 1 เมอร์เธอเฮลป์"

นี่ หยุดเลยๆ

- ปล่อยนะ - ไม่เอาน่า ใจเย็นๆ

- คุณตำรวจ - อือ

รู้ไหมครับว่าผมโดนอะไรมา

ไม่สิ ผมเป็นคนที่ถูกทำร้ายนะ ยัยนั่นมันทำผม

- อะไรนะ - บอกอยู่นี่ไงว่าผมเป็นเหยื่อ

- ลุกมาสิ - ใจเย็นๆ

ลุกมาเตะฉันเหมือนที่ทำเมื่อกี้สิ

คุณโมโหเกินไปแล้ว ช่วยใจเย็นก่อนนะครับ

ขอโทษนะคะ ฉันจะกลับได้เมื่อไหร่คะ

ภาพจากกล้องวงจรปิดกำลังส่งมา

รอตรวจเสร็จถึงจะกลับได้

แต่ว่า…

- คุณซ้อมเขาจริงเหรอคะ - ยัยนั่นซ้อมผม

- ใจเย็นๆ เราจะได้ฟังคุณพูด - มีปัญหาอะไรเนี่ย

ใช้กฎหมายลงโทษมันสิ มัวรออะไรอยู่

- ใจเย็นๆ - ผมผิดเหรอ

อะไรเนี่ย

ฉันไปได้หรือยังคะ

ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดนะ

เขาเป็นคนที่เข้าไปในห้องน้ำหญิงนะคะ

ผมไม่ได้บอกว่าคุณทำอะไรผิด

แต่คุณจะไปซ้อมคนแบบนั้นไม่ได้

คุณไม่น่าทำแบบนั้นเลย

ถ้าคุณแค่จับเขาไว้ เราคงไม่ต้องมาทำแบบนี้กัน

เขาบอกว่าจะฟ้องคุณ ข้อหาทำร้ายร่างกาย

แต่เขาเป็นคนเริ่มนะ

คุณจีอัน คุณจัดการเรื่องนี้เองไม่ได้

โทรหาผู้ปกครองของคุณ คุณต้องตกลงกับเขา

โทรหาพ่อแม่ หรือคนในครอบครัวได้ไหมครับ

"กำลังโทร - จองจินมัน"

- อา นี่หนูเอง - คุณจองจีอัน

นี่ใครคะ

ผมพัคจินอู จากสถานีตำรวจเยชองครับ

ผมกำลังจะโทรหาคุณพอดี

คะ

ตำรวจจะโทรหาฉันทำไมคะ

คือว่า…

อย่าตกใจไปนะครับ

คุณจองจินมัน

เสียชีวิตแล้วครับ

ทำไมจะต้องติดลูกกรงที่ชั้นห้าด้วย

หัวขโมยบ้าที่ไหน จะปีนขึ้นมาขโมยของที่ชั้นห้าล่ะ

- เงินหนูก็ไม่มีสักหน่อย - เรียบร้อย

แล้วก็ตู้นี่อีก

หนูรู้ว่าอาเป็นคนจ่ายเงิน

แต่ก็น่าจะนึกถึงรสนิยมหนูบ้าง ไม่ใช่เหรอ

อาคิดว่านี่มันเหมาะกับ ห้องเด็กสาววัย 20 เหรอ

แนวเรโทรไง

เด็กๆ แบบพวกเธอชอบของเรโทรนี่

หัวจะปวด

ลองดูตู้นี้สิ

มันทำจากเหล็กใช่ไหมล่ะ

กันกระสุนด้วย

แพงมากเลยนะ

ถ้าถูกระดมยิงขึ้นมา

ได้ยินฉันไหม เสียงเหมือนกันกระสุนใช่ไหม

อยู่ในนี้ปลอดภัยแน่

ทำไมที่นี่ถึงจะถูกระดมยิงล่ะ

ช่างเถอะ

ช่างมัน

นี่ อา

จำเจ้าของร้านสะดวกซื้อ ที่เบี้ยวค่าจ้างหนูได้ไหม

เขาถูกรถชนเมื่อไม่กี่วันก่อน บาดเจ็บที่แขนขา

ต้องเข้าโรงพยาบาลตั้งหกเดือน

ไม่รู้ว่าถูกรถชนจนสมองกลับหรือยังไง

เขาโทรมาบอกว่า จะโอนเงินส่วนที่เหลือให้หนู

ไม่ใช่แค่หนูนะ แต่พนักงานพาร์ตไทม์ทุกคนเลย

สุดยอดเลยเนอะ

ตอนนั้นหนูโคตรโมโหเลย

"จองจีอัน มหาวิทยาลัยคยองซอ"

หนูทำตามที่อาสอน และตะโกนชื่ออาขึ้นฟ้าสามครั้ง

- หนูว่ามันได้ผลนะ - อือ

ฉันทำเองแหละ

ฉันหักแขนขาเขา

อา

อามีแผลเป็นเต็มหน้า

หน้าอาก็เหมือนผู้ร้ายอยู่แล้ว

อย่าล้อเล่นแบบนั้นสิ

ถ่ายไปทำไมล่ะ

มายุ่งกับของส่วนตัวหนูทำไม

เมื่อทหารตายในสมรภูมิ พวกเขาสอดป้ายชื่อไว้ระหว่างฟัน

เพื่อให้จำเลขประจำตัวทหารได้

เลขประจำตัวประชาชนติดตัวเรา ตั้งแต่เกิดจนตาย

แปลว่าเลขประจำตัวที่เรามี

มันสำคัญมากๆ

พูดอะไรของอาเนี่ย

ก็เหมือนเลขประจำตัวนักเรียน จำเอาไว้ให้ดีแล้วกัน

2-2-0-1-9-0-7-4

จู่ๆ ก็ให้จำตัวเลขเนี่ยนะ

2-2-0-1-9-0-7-4

2-2-0-1-9-0-7-4

2-2-0-1-9-0-7-4

คำสุดท้ายที่เขาพูดกับฉัน

คือเลขประจำตัวนักเรียน

ขอถามหน่อยนะ…

เธอเป็นหลานสาวของจินมันใช่ไหม

ฉันเป็นเพื่อนของจินมัน

เราเรียนม.ต้น ม.ปลายที่เดียวกัน

เคยเห็นหน้าเธอสองสามครั้งนะ ตอนที่เธอเด็กกว่านี้

ไม่รู้เธอจำฉันได้ไหม

อ๋อ สวัสดีค่ะ

สวัสดีๆ

ให้ตาย เธอโตเป็นสาวแล้วนะ

ได้ยินว่าเธอเรียนที่โซล นี่มาเยี่ยมอาเหรอ

แล้วจินมันเป็นไงบ้างล่ะ

อาเสียแล้วค่ะ

อย่าจัดงานศพที่นี่เลย

ที่จัดงานศพตรงสี่แยกดีกว่านะ

ที่นี่ใหญ่ก็จริง แต่ข้างในไม่ไหวเลย

ฉันจะโทรหาพนักงานที่นั่น ที่ฉันรู้จักให้

พอจองห้องได้แล้ว… รอเดี๋ยวนะ

นี่นามบัตรฉัน

โทรหาฉันเบอร์นี้นะ

ไม่ต้องคิดมากล่ะ

ขอบคุณนะคะ

"โรงพยาบาลฮันซารัง คยองแอ"

เราจะทำการ ยืนยันร่างผู้ตายกันเลยนะครับ

นี่คือคุณจองจินมันใช่ไหม

ว่าแต่…

ปกติตอนคนฆ่าตัวตาย จะกรีดข้อมือไม่ใช่เหรอคะ

เขาอยู่คนเดียว

แล้วปาดคอตัวเองแบบนี้ได้ยังไง

ครับ จากบาดแผลของเขา

ทางเราคาดว่าอาจเป็นการฆาตกรรมได้

แต่ก็ไม่พบใครในภาพกล้องวงรปิด

ที่อยู่แถวบ้านเขาในรอบสัปดาห์