The Art of Getting By

ตั้งแต่ที่มีการบันทึกประวัตศาสตร์

มนุษย์ราว ๆ 110,000 ล้านคน ได้ถือกำเนิดขึ้นบนโลกใบนี้

แต่ไม่มีใครสักคนที่อยู่รอด

ตอนนี้บนโลกมีคนราว ๆ 6,800 ล้านคน

ทุกปีมีคนตาย 60 ล้านคน 60 ล้านคนเชียวนะ

คิดออกมาแล้วก็ราว ๆ 160,000 คนต่อวัน

ผมเคยอ่านคำกล่าวนึงสมัยเด็ก ๆ

"เราอยู่อย่างโดดเดี่ยว ตายอย่างโดดเดี่ยว สิ่งอื่น ๆ ล้วนเป็นแค่ภาพลวงตา"

มันเคยทำให้ผมนอนไม่หลับ

เราตายอย่างโดดเดี่ยว

แล้วทำไมผมต้องใช้ชีวิต ไปกับการทำงาน เหงื่อตก และดิ้นรนด้วย

เพื่อภาพลวงตางั้นเหรอ

เพราะไม่มีเพื่อนคนไหน

สาว ๆ คนไหน

การบ้านเกี่ยวกับการจับคู่สมบูรณ์

หรือการหาสแควร์รูทมุมฉากสามเหลี่ยม

ที่จะช่วยผมจากชะตากรรมได้

ผมเอาเวลาไปทำอย่างอื่นดีกว่า

ทำการบ้านมาส่งรึเปล่า จอร์จ

- เปล่าครับ - ทำไมล่ะ

ผมรู้สึกหดหู่

อ๋อเหรอ ไหงงั้นล่ะ

เพราะผมรู้ตัวว่าสักวันผมต้องตาย

สักวันเราทุกคนต้องตาย จอร์จ

ครูว่าข้อแก้ตัวนี้ไม่สมเหตุสมผล

กับการทำการบ้านตรีโกณไม่เสร็จนะ

ผมพยายามแล้ว

แต่ผมลืมเรื่องที่ผมต้องตายไม่ได้

ทุกอย่างดูไร้ความหมาย

รวมทั้งการบ้านอันนี้ด้วย

ครูอยากให้เธอไปที่ห้องครูใหญ่

แล้วก็หาความหมายของการบ้านซะ

ทำให้เสร็จแล้วเอามาส่งตอนหมดคาบ

- เธอมาสาย - งานผมยุ่งมากน่ะครับ

ฉันไม่อยากเป็นแบบเธอตอนนี้เลย

- ผมไม่ได้ทำอะไรซะหน่อย - เธอทำอะไรตลอดแหละ

รีบไปซะ

ครูบิล

ถึงเธอจะได้รับสิทธิพิเศษเพราะอยู่ปีสุดท้าย

แต่ถ้ามีคนเห็นเธอสูบบุหรี่ในที่สาธารณะ

เธอจะถูกตัดสิทธิ์นั้น แล้วก็ถูกภาคทัณฑ์

ครูบอกผมทำไม

- คิดว่าครูไม่ได้กลิ่นเหรอ - แค่กลิ่นไม่เห็นเป็นไรนี่

เราเข้าเรื่องกันเลยดีมั้ย

ก็ได้

อนาคตเธอขึ้นอยู่กับ 2-3 เดือนข้างหน้านี้

ไม่ใช่แค่มหาลัย

ครูหมายถึงทุกอย่างที่จะตามมา

ครูรู้ว่าเธอคิดยังไง

เธอคิดว่าไม่ทันแล้ว เลยจะปล่อยไปตามยถากรรม

ปล่อยให้ทุกอย่างดิ่งลงเหว

จอร์จ ถ้าเธอยังทำตัวแบบนี้อยู่

ลืมมหาลัยไปได้เลย แม้แต่เรื่องเรียนจบก็ด้วย

และนั่น

คือการเตือนอย่างเป็นทางการนะ คราวต่อไปถูกพักการเรียน

นึกว่าคราวหน้าภาคทัณฑ์ซะอีก

อย่ามาเล่นแง่ จอร์จ ไม่ได้ผลหรอก

อย่าล้อเล่นด้วย

ผมไม่ได้ล้อเล่น

ครูรู้ว่าเธอทำได้

ผมมีปัญหาเรื่องการผลักดันตัวเอง

แต่ผมว่าผมทำได้ฮะ

ผมจะพยายาม

ไปได้แล้ว

อย่าทำให้ครูผิดหวังล่ะ

ใครสูบบุหรี่บนนี้เนี่ย

จอร์จ เธอคิดว่าเธอกำลังทำอะไร

ขอโทษครับ ผม...

วันนี้ผมเจอมาหลายเรื่อง

เลยเครียดมากไปหน่อยครับ ครูโดเฮอร์ที

จอร์จ ทำไมเธอถึงทำแบบนี้

ขอบคุณนะ

แล้วที่บอกว่าเครียดหมายความว่าไง

- ไง - ครับ

- แม่ได้อีเมลจากโรงเรียน - ให้ตายสิ

ลูกอาจถูกภาคทัณฑ์อย่างนั้นเหรอ

ให้แม่ช่วยมั้ย

ให้แม่จ้างติวเตอร์หรือว่าครูแนะแนวให้มั้ย

ถ้าหากลูกเข้ามหาลัยดี ๆ ไม่ได้

แม่ก็ไม่รู้ว่าลูกจะมีงานดี ๆ ทำมั้ย

ผมจัดการได้ฮะแม่

ลูกรัก ถ้าหากลูกเข้ามหาลัยดี ๆ ไม่ได้...

- ผมไปดูทีวีก่อนนะ - ไม่ ลูกจะดูทีวีไม่ได้

ลูกต้องอยู่ตรงนี้

จนกว่าเราจะคิดแผน หาทางให้ลูกเข้ามหาลัยได้

วันนี้ผมเจอมาเยอะแล้ว ผมเหนื่อย

ผมขอนั่งพักสักครึ่งชั่วโมง

แล้วค่อยทำการบ้าน โอเคมั้ย

จอร์จ

ทำบ้าอะไรอยู่

วาดรูปฮะ

สเก็ตช์ตามแบบรึเปล่า เจ้าตัวแสบ

ครับ

- ผมไม่มีต้นแบบ ครูแฮร์ริส - ทำไมถึงไม่มีล่ะ

- ไม่รู้ฮะ - จอร์จ

เธอต้องเริ่มควานหาสิ่งที่อยู่ในนี้ได้แล้ว

จะได้พัฒนาความสามารถของตัวเอง

แล้วก็จะได้เริ่มใช้สมองของเธอ

เพื่อสื่อความงามที่มีอยู่ในใจซะที

คิดให้ดีว่าอยากพูดอะไร แล้วก็พูดออกมา

- ครูแฮร์ริส - ว่าไง

ผมไม่มีอะไรจะพูดฮะ

หาเรื่องพูดให้เจอ

- เฮ้ - เฮ้

- ฉันแซลลี่ - ฉันรู้

ขอบใจที่ช่วยฉันนะ

ไม่มีปัญหา

นายช่วยฉันทำไม

ไม่รู้สิ

ก็เธอทำผิดระเบียบอยู่นี่ คงไม่ดีแน่ถ้าถูกจับได้

ฉันโดนครูจับได้ประจำ

เลยคิดว่าน่าจะรับมือได้ดีกว่า

นายนี่แปลกคนจริง

แล้วทำไมนายไม่เคยทำการบ้านเลย

ฉันมีเรื่องสำคัญให้คิดตั้งหลายเรื่อง

การบ้านเลยกลายเป็นเรื่องรอง

สมาธิสั้นเหรอ

ไม่ใช่ หมอลองดูหมดแล้ว

ริทาลิน เล็กซาโปร ติวเตอร์ การบำบัด

อะไรก็ช่วยไม่ได้ ฉันเป็นพวกโคตรขี้เกียจ

คือมันเหมือนว่าเรากำลังรอความตาย

มีทั้งภาวะโลกร้อน สงคราม ก่อการร้าย สึนามิ

- โอเค... - เรากำลังถอยลงคลองชัด ๆ

แล้วเราอยู่ไปเพื่ออะไรกัน เป้าหมายคืออะไร

ฉันก็มีความกลัว แต่มันก็เป็นเรื่องธรรมดา

- เจ็บ ตาย - ฉันไม่กลัว

ฉันกลัวชีวิต

นายมีเพื่อนมั้ย จอร์จ

ฉันเป็นพวกเกลียดมนุษย์

ไม่ได้อยากเกลียด แต่เรื่องจริง

บาย สุดหล่อ

แม่ ให้ตายสิ

ไง บานาน่า

เข้าบ้านก่อนมั้ย

โทษทีนะลูก เราเที่ยวกันดึกไปหน่อยน่ะ

รู้สึกว่าจะถึงบ้านก่อนลูกออกไปโรงเรียน

แม่คะ นี่เพื่อนใหม่หนู ชื่อจอร์จ

- ไง จอร์จ - หวัดดีครับ คุณฮาว

- ยินดีที่ได้รู้จักจ้ะ - ยินดีที่...

แซลลี่ เห็นแก้วไวน์มั้ย

แม่ต้องใช้แก้วธรรมดาแทนเนี่ย

ดื่มอะไรดี จอร์จ

นี่คือก่อนที่เราออกจากเมืองเล็ก ๆ

ฉันลืมตาขึ้นมามองข้างหนึ่ง

คิดว่าจะเจอแมลงสาบตัวใหญ่

หรืองูน้ำมอคคาซิน หรือว่า...

ตัวอะไรที่อยู่ในน้ำที่ฉันต้องฆ่ามัน

แต่มันกลับเป็นมือของนักบิน

โอ้

บ้าจี้นี่เรา

เดี๋ยวฉันไปหยิบกระดาษให้

รู้มั้ยว่าคนบ้าจี้เป็นคู่รักที่ดี

จับตรงไหนสะท้านตรงนั้น

ให้ตาย แม่เธอสุดยอดไปเลย

ไม่หรอกถ้าเป็นลูกสาวเธอ

เธอมาอยู่นิวยอร์กได้ยังไง

แม่มีฉันตอนอายุ 16 พ่อฉันเป็นคนขับรถบรรทุก

วันหนึ่งพ่อออกไป แล้วไม่กลับมาอีกเลย

ที่ไหนเหรอ

คลาร์กเบิก เมืองเล็ก ๆ ในเทนเนสซี

แล้วก็มีเศรษฐีจากนิวยอร์ก ที่เป็นเจ้าของโรงงานมาติดพันแม่

เราเหมือนเรืออับปาง ส่วนเขาเป็นเรือช่วยชีวิต

ฉันเลยมาลงเอยที่นี่

ตอน 8 ขวบ โรงเรียนใหม่ เพื่อนใหม่ เสื้อผ้าแพง ๆ

แม่หย่ากับเขาเมื่อปีก่อน

ตอนนี้เลยกลายเป็นกระดังงาลนไฟ

ฉันว่าถึงเวลาทำการบ้านแล้วล่ะ

งั้นฉันกลับก่อนดีกว่า มีการบ้านเหมือน

อืม ใช่

ขอบคุณนะ

บ๊ายบาย

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกซะหน่อย

ฉันรู้

แต่เราไม่เคยคิดว่าจะเป็นพวกเขาเลย

- พวกเขาอยู่ด้วยกันมา 15 ปี - ฉันรู้ เหลือเชื่อจริง ๆ

- ไฟเป็นอะไรเหรอครับ - ว่าไงลูกรัก

เราซื้อไก่มาจากโรทิสเซอรี่

ไปหยิบจานมาสิ

แล้วไฟล่ะครับ เกิดอะไรขึ้น

แม่ผิดเอง พอดีลืมจ่ายค่าไฟน่ะ

ไม่มีอะไรหรอก เดี๋ยวพรุ่งนี้ไฟก็มา

จอร์จ เราพยายามเปลี่ยนสถานการณ์กร่อย ๆ ให้เป็นประสบการณ์สนุก ๆ

ถ้าเธอไม่มีอารมณ์จะร่วมสนุก

ก็ไปทำธุระของตัวเองเถอะ ไม่จำเป็นต้องอยู่แถวนี้ก็ได้

ขอโทษที แจ็ค ผมใช้แล็ปท็อปไม่ได้

แล้วก็ทำการบ้านไม่ได้ด้วย

ก็ไปห้องสมุดไม่ก็สตาร์บัคสิ ใช้ความคิดหน่อย

มีใครคิดออกบ้าง

ว่าองค์ประกอบไหนในนิยายเรื่องนี้ ที่ระบุว่ามันเป็นแนวโรแมนติก

มีมั้ย

จอร์จ

จอร์จ

ครับ

ครูถามว่าจากแบบฝึกหัดที่เราทำอยู่ พอจะสรุปได้ว่ายังไงบ้าง

ขอโทษครับ ครูว่าอะไรนะครับ

องค์ประกอบไหนในนิยายเรื่องนี้

ที่ระบุว่ามันเป็นแนวโรแมนติก

เรื่องไหนครับ

เดอะเมเยอร์ ออฟ คาสเทอร์บริดจ์ ซึ่งเห็น ๆ อยู่ว่าเธอไม่ได้อ่าน

ผมชอบมากครับ