Knives Out

MÓJ DOM, MOJE ZASADY, MOJA KAWA.

Dzień dobry, panie Trombley.

Panie Trombley, jest pan tam?

Wchodzę do środka.

Cholera!

Na noże. Tłumaczenie: mswatson

Tydzień po śmierci Harlana Trombleya.

Zabiłeś go, ty śmieciu!

Nikogo nie zabiłem.

Wypatroszyłeś go jak świnię.

Rozbiłeś czaszkę i przypaliłeś dłonie, by pozbyć się odcisków.

Nie udowodnisz tego.

Mamy nagranie z ukrytej kamery.

Wyłącz to, Alice.

- Dlaczego? To już końcówka. - Po prostu to wyłącz.

W pokoju jest słabe WiFi.

- Wyłącz to, natychmiast! - Zostały dwie minuty.

To zwykły program...

W którym mówią o morderstwie!

Przyjaciel twojej siostry poderżnął sobie gardło

i nie powinna tego słuchać!

Trochę taktu!

W porządku, Alice. Oglądaj dalej.

Nieważne. I tak wiem, kto zabił.

- Wybacz, Marto. - Nie szkodzi.

To syn Harlana.

Cześć, Walt.

Cześć, Marto. Walt z tej strony.

Możesz przyjechać wcześniej?

Policja chce jeszcze raz wszystkich przesłuchać.

Co takiego?

Przepraszam panią, pani ze służby?

Ma na imię Marta i była opiekunką dziadka.

Jest częścią rodziny, a nie służby.

W porządku. Przepraszam.

To nie w porządku. Co on sobie myśli?

Jak się czujesz?

Niezbyt dobrze, samotnie.

Przez większość dni nawet nie wiem, co ze sobą zrobić.

Marto, cokolwiek potrzebujesz...

Należysz do tej rodziny.

Dziękuję.

- Jak leci, dzieciaku? - Lindo...

Co u ciebie?

Po pogrzebie trochę lepiej.

Uważam, że powinnaś tam być, ale mnie przegłosowali.

Niech cię wsadzą. Możesz nawet zdechnąć!

Nie będzie go.

Ten gówniarz, Ransom. Na pogrzeb też nie przyjechał.

Przepraszam państwa.

Jesteśmy gotowi. Proszę wchodzić po kolei.

Wejdę pierwsza w takim razie.

Zakładam, że uwiniemy się z tym do wieczora.

Postaramy się.

Co u ciebie, dzieciaku?

Dla formalności, ponownie się przedstawimy.

Jestem porucznik Elliott, a to funkcjonariusz Wagner.

Aby ułatwić nam pracę, rozmowa będzie nagrywana.

Jest z nami Linda Drysdale, z domu Trombley,

najstarsza córka Harlana Trombleya,

w celu omówienia wydarzeń z dnia jego śmierci,

8. listopada.

Nasze kondolencje z powodu pani straty.

Dziękuję, to wiele dla mnie znaczy.

Tamtej nocy świętowaliście 85. urodziny pani ojca?

Tak.

Jak było?

Na przyjęciu poprzedzającym śmierć mojego ojca?

Było świetnie.

Przyszedł ktoś spoza rodziny?

Fran, gosposia.

Był miłym facetem, ale bardzo włochatym.

Umawiałam się z Włochami, więc wiem, co mówię.

Marta, opiekunka Harlana. Dobra dziewczyna, pracowita.

Rodzina z Ekwadoru.

No i Wanetta - prababcia, mama Harlana.

Hej, babciu.

Jego mama? Ile ma lat?

Nie mamy pojęcia.

A pani syn, Ransom?

Też był?

Był, ale wyszedł wcześniej.

Ransom, wychodzisz?

Czy cała wasza trójka przyjechała razem?

Nie.

Richard przyjechał wcześniej, by pomóc z kateringiem.

Prowadzi pani z mężem agencję nieruchomości w Bostonie?

Nie, to moja firma.

- Rozumiem, pani wybaczy. - Zbudowałam tę firmę od zera.

Zupełnie jak pani ojciec. Byliście blisko?

Mieliśmy swój tajny sposób porozumiewania się.

Przy nim trzeba było się postarać.

Prowadzić z nim pewną grę.

Jeśli ci się udało i grałeś według jego zasad...

To prawda, że dzieci idealizują swoich ojców.

No nie wiem, tak pan myśli?

Nie, sam nie wiem, czemu to powiedziałem.

Ale moja żona z pewnością.

Harlan zaczynał ze starą maszyną do pisania,

a stał się czołowym pisarzem całego gatunku.

Wygląda na to, że jego dzieci to prawdziwi ludzie sukcesu.

Jasne.

Rozmowa z Waltem Trombleyem, najmłodszym z synów.

Czyli zarządza pan wydawnictwem ojca?

Owszem.

To moja... nasza...

To rodzinna firma wydawnicza, którą ojciec powierzył mi.

30 języków i ponad 80 mln kopii sprzedanych. Prawdziwe dziedzictwo.

Jesteście fanami?

Nie czytam zbytnio fikcji.

Ja tak. Jestem wielkim fanem.

Fabuły jego książek są... Zaspojleruję coś, ale dobra.

W "Tysiącu mieczy", z tą krową i strzelbą -

jak w ogóle na coś takiego wpadł?

Tata mówił, że pomysły same wpadały mu do głowy.

Nie musiał się wysilać.

Mieszka pan w pobliżu, tak?

Dotarliście wtedy co reszta?

Przyjechaliśmy około 20.

Moja żona, Donna - moja ostoja.

Chryste! Donna. Nic ci nie jest?

Mój syn, Jacob, ma 16 lat. Interesuje się polityką.

Jest zwykłym nazistą.

Rasistowski gnojek.

Dzisiejsze dzieciaki, z tym ich internetem. To niesamowite.

Czyli wieczór przebiegł dobrze?

Mimo wszystko cieszę się, że mogliśmy być wtedy razem.

Mogliśmy podziwiać to, co udało nam się osiągnąć.

Nadal czuję jego dotyk na moim ramieniu.

Jakby przekazywał mi pałeczkę.

Jest z nami Joni Trombley, synowa zmarłego.

Wyszłam za jego syna, Neila. Mieliśmy córkę, Meg.

Neil zmarł 15 lat temu.

Pozostała pani w dobrych stosunkach z Trombleyami.

Są moją rodziną.

Dzięki nim czuję się zarówno wyzwolona,

jak i wspierana.

Właśnie ta równowaga jest podstawą filozofii Flam.

- Przepraszam, jakiej filozofii? - Flam.

No tak, Flam, pani firma kosmetyczna. Przepraszam.

Wybaczam panu.

To firma kosmetyczna, która promuje styl życia.

Samowystarczalność, ale także uznanie ludzkich potrzeb.

To Flam, ale również Harlan.

On wspierał mnie i Meg w trudnych chwilach.

Dziadek co roku dawał mamie pieniądze

i zawsze opłacał mi czesne w szkole na czas.

Był bezinteresownym człowiekiem.

Wyszłaś wcześniej z przyjęcia?

Baw się dobrze.

Na spotkanie z przyjaciółmi.

Tata płaci za jej krypto-marksistowskie studia

na temat teorii feminizmu, czy co ona tam studiuje.

Mogła chociaż na tort zostać.

Linda nie była zachwycona.

Ale Harlan to rozumiał.

Jasne.

Przyjechałyście razem?

Przerwę na chwilę.

Co to za jeden? I czemu znowu to wałkujemy?

Mamy kilka dodatkowych pytań.

Chcemy być dokładni, by ustalić przyczynę śmierci.

Myślicie, że go zabito?

Że ktoś z nas, ktoś z jego rodziny...

- Nie, Walcie. - go zabił?

To pan sugeruje, poruczniku?

Tego nie twierdzę, ale musimy zbadać każdą ewentualność.

Dobrze.

W takim razie co to za jeden?

To jest Benoit Blanc.

Benoit Blanc?

Tak, pan Blanc jest znanym prywatnym detektywem.

Zaraz...

Czytałam na Twitterze o pana artykule w New Yorkerze.

"Ostatni prawdziwy detektyw".

Rozwiązał pan sprawę tego tenisisty.

Jest pan sławny.

Pan Blanc jest tutaj nieoficjalnie,

chciał pomóc w śledztwie.

Zgodziłem się z radością i ręczę za niego.

Wiem, kim pan jest, panie Blanc.

Byłam zachwycona, czytając o panu w New Yorkerze.

Ale właśnie pochowałam ojca, który popełnił samobójstwo.

Dlaczego pan tutaj jest?

Jestem tutaj na zlecenie klienta.

Kogo takiego?

Nie mogę powiedzieć, ale zapewniam panią,

że nawet nie zauważy pani mojej obecności.

Będę z szacunkiem i w ciszy doszukiwał się prawdy.

Zgoda. Jest pan blisko?

Prawie. Opiekunka Harlana.

Była na przyjęciu w celach zawodowych?

Marta?

Chyba tak.

Zatrudniono ją, by była blisko, gdyby coś złego się działo.

Ale prawdę mówiąc, jest częścią tej rodziny.

Dobry dzieciak. Była przyjaciółką Harlana.

Rodzina pochodzi z Paragwaju.

Linda lubi jej etykę pracy.

"Imigranci - robimy robotę".