The End of Oak Street

‫تقدیم به تمام پارسی‌زبانان

‫NESTED ‫با افتخار تقدیم می‌کند

‫

‫خب، آماده ای؟

‫آره.

‫آره.

‫من و مامان برنده میشیم.

‫عمرا.

‫چرا بابا دوباره این کارو می کنه؟

‫آها، بابا یادش اومد.

‫یالا، زودباش، یالا

‫زودباش.

‫صبر کن بابا.

‫بابا، تو رو خدا.

‫اینم از این.

‫وای خدا.

‫هورا!

‫بیا، انجامش بده.

‫خانواده فوق العاده ای داری.

‫چه مرد خوش شانسی.

‫آره، خوش شانسم.

‫اوه، نزدیک تر.

‫مامان، ببین کی می خواد ‫بیاد بیرون و بازی کنه.

‫ببخشید، یه لحظه بهم وقت بده.

‫برایان.

‫نه،

‫مامان گفته استارباکس رو از خونه بیرون نبرین.

‫اون عاشق مهمونی تابستونیه.

‫- خیلی دوستش داره. ‫- باشه.

‫بابات و مامانت گفتن ‫حق نداری بیاریش.

‫نه، بابا گفت اشکالی نداره.

‫باشه، استارباکس، استارباکس.

‫خوب به حرفم گوش کن، باشه؟ ‫می تونی بمونی.

‫ولی باید حرف گوش کنی، خب؟

‫گاز گرفتن، کندن زمین ‫و دزدیدن غذا ممنوعه.

‫دیدی؟ فهمید.

‫بعد از فارغ التحصیلی ‫می خوای چیکار کنی؟

‫مامانم کمکم می کنه ‫تو شرکت میشیگان بل کار پیدا کنم.

‫تو چی؟

‫پولش رو ندارم، ولی اگه بتونم،

‫میرم دانشگاه کرنل.

‫کارل سیگن اونجا تدریس می کرد.

‫کارل سیگن کیه؟

‫تا حالا کیهان کارل سیگن رو ندیدی؟

‫نه، علمی تخیلیه؟

‫نه، اخترشناسه.

‫نوشته که آدما

‫مثل پروانه ای هستن که یه روز بال میزنن ‫و فکر می کنن جاودانه ان.

‫غم انگیزه، نه؟

‫فکر نکنم.

‫کیتی؟

‫هی، از چطوری

‫- چرا اینقدر زود اومدی؟ ‫- می خواستم روزمو با تو بگذرونم.

‫آدری، مواظب باش!

‫برو!

‫آفرین پسر خوب.

‫- هی. ‫- هی، تقریبا آماده هست.

‫ببخشید، نمی تونم کباب ها رو درست کنم.

‫باید برم.

‫چرا؟ گفتی انجامش میدی.

‫آره، گفتن امروز ظهر ‫باید یه سری وسایل رو تحویل بدم.

‫فکر می کردم بعد از اینکه رسانه ها ‫دوباره سراغت اومدن، کار دوم رو ول کردی.

‫آره، فقط می خواستم ‫یه پول اضافه دربیارم.

‫مشکلش چیه؟

‫قرار بود یه روز رو با خانواده باشیم ‫و تو هم باید بری سر کار.

‫قرارمون هم این بود که ‫استارباکس تو خونه بمونه.

‫بعد اون به رایان گفت ‫می تونه بیارتش.

‫بذار بچه با سگش بازی کنه.

‫بیا یه کم حرف بزنیم.

‫مامان و بابا دوباره دارن دعوا می کنن.

‫فکر می کنی بالاخره می فهمن؟

‫نه.

‫نه، هیچ وقت نمی فهمن.

‫من هی این حرفو عقب میندازم.

‫میشه آخر هفته رو خوش بگذرونیم؟

‫اینطوری جواب نمیده.

‫بچه ها متوجه میشن. ‫برایان داره رفتارش عوض میشه.

‫فقط یه نوجوون سیزده ساله هست.

‫- دست از این کار بردار. ‫- چه کاری؟

‫نادیده گرفتن مشکل.

‫- روز قشنگیه، مگه نه؟ ‫- آره، واقعا.

‫باید برم. شب می بینمت.

‫دو ضربه ثبت کرد

‫موج عجیب رو تو فضا دنبال می کنه.

‫به شوهرت درباره کتابت گفتی؟

‫هنوز نه.

‫فکر نکنم ازش استقبال کنه.

‫حیف شد.

‫تا اینجاش خیلی از نوشته ات خوشم اومده.

‫ممنون.

‫سخته توضیح بدم ‫چقدر این کار برام غافلگیرکننده بوده.

‫فکر نمی کردم بتونی ‫یه چیز اینقدر عمیق بنویسی.

‫منظورم اینه، این چیزی نیست که ‫ از من انتظار میره.

‫فقط یه داستانه.

‫چندتا جزئیات کوچیکش رو خیلی دوست داشتم.

‫مثلا اینکه همیشه ‫چمدون زردش رو بسته نگه میداشت،

‫آماده بود بره نیویورک، ‫همین که جرأتش رو پیدا کنه.

‫و اون صحنه...

‫وقتی چمدون رو بغل کرده بود ‫و گریه می کرد،

‫در حالی که بچه هاش رو نگاه می کرد،

‫که تو حیاط بازی می کردن، ‫واقعا دل آدمو به درد می آورد.

‫خیلی هم قشنگ نوشته شده بود.

‫ممنون.

‫وقتی تمومش کردی، ‫دوست دارم پیش نویس بعدی رو هم بخونم.

‫مطمئنی؟

‫خیلی از وقتت رو گرفتی.

‫- خجالت می کشم. ‫- دنیس.

‫من 40 ساله دارم نوشته های شوهرم رو

‫ویرایش می کنم، ‫بدون اینکه چندان قدردانی ببینم.

‫با کمال میل به کسی که براش مهمه، ‫پیشنهاد ویرایشی میدم.

‫اوه، خیلی ممنون.

‫واقعا قدردانتم.

‫اوه، یه دقیقه وقت داری؟

‫حتما.

‫می خوام یه چیزی ‫تو حیاط پشتی نشونت بدم.

‫عجیبه، نه؟

‫آره.

‫فکر می کنی این چیه؟

‫نمیدونم.

‫می تونم تو کتابخونه ‫کتابای گیاه شناسی رو بگردم.

‫شاید بفهمیم چیه.

‫فقط نمیدونم چطوری ‫اینقدر سریع رشد کرده.

‫مطمئنم چند روز پیش اینجا نبود.

‫یعنی تو دو روز اینقدر بزرگ شده؟

‫آره، یا اینکه ‫یکی برای شوخی اینجا گذاشتتش.

‫نمیدونم این کجاش خنده داره.

‫میشه یه نگاه بندازم؟

‫حتما، اگه اشکالی نداره.

‫هی، یه کم از اون نوشیدنی رو بده، رفیق.

‫اه، چقدر حرص میزنی.

‫به پدر و مادرت گفتی؟

‫نه

‫یکم نگرانت نمی کنه؟

‫یه کم.

‫شاید متوجه نشن.

‫معلومه که میفهمن.

‫داداش چارلز تاکر ‫حسابی کتکت میزنه.

‫گرفتی؟ بچه ها آماده باشین.

‫برایان، معلومه که یادش نمیره.

‫- اون یه حادثه بود. ‫- چرند نگو.

‫تو یه چوب انداختی لای ‫پره های دوچرخه اش.

‫فکر کردی چی میشد؟

‫فکر کردم مثل سوپرمن ‫از دوچرخه پرواز می کنه.

‫اتفاقا پرواز کرد.

‫- خیلی بالا رفت هوا. ‫- آره.

‫خوش شانسی که نمُرد.

‫منظورم اینه، وقتی داداشش ببینتت...

‫می کشتت.

‫واقعا می کشتت.

‫واسه همین تیر و کمونم رو آوردم.

‫- به چه دردت می خوره؟ ‫- فعلا که به هیچ دردی.

‫هی، هی، اینو ببین.

‫اون دختره جدیده، مگه نه؟

‫سرتو بیار پایین.

‫اوه، خوشگله.

‫شاید تو یه جور مدرسه خصوصی درس می خونه.

‫پولدار به نظر نمیاد.

‫برای رفتن به مدرسه خصوصی ‫باید پولدار باشی.

‫حتما کاتولیکه ‫یا یه همچین چیزی.

‫داشتم به کاتولیک شدن فکر می کردم.

‫خفه شو، لعنتی.

‫دنیس.

‫هی، دنیس.

‫- مل، چی شده؟ ‫- دیشب سگت اومده بود تو حیاط من.

‫اوه، ببخشید.

‫اوه، ببخشید؟ ‫باشه.

‫با پارس کردنش از خواب بیدارم کرد.

‫اصلا ساکت نمیشد.

‫میدونی، دیشب تقریبا نخوابیدم.

‫برایان می گفت یه راکون ‫توی اون درخت پشتیه.

‫می خوای بفهمی چی میگم؟

‫اصلا برام مهم نیست چرا این کارو کرده. ‫فهمیدی؟

‫الانم داره زیر حصارم چاله می کنه.

‫کل حیاطم رو به گند کشیده.

‫دیگه از دستش خسته شدم.

‫مطمئن میشم بسته بمونه.

‫تا وقتی اون چاله رو پر کنیم. باشه؟

‫باشه. ولی میدونی چیه؟

‫اگه این سگ یه بار دیگه ‫بیاد تو حیاط من...

‫بهش شلیک می کنم.

‫ببین، مل، ‫شوهرم زیادی مهربونه که اینو بهت بگه،

‫ولی اگه اسلحه ات رو ‫سمت سگم بگیری...

‫خونه ات رو به آتیش می کشم.

‫- فردا می بینمت. ‫- بعدا می بینمت، رفیق.

‫- هی، برایان، بیا به بابا کمک کن. ‫- چشم، بابا.

‫همه چی خوبه؟

‫آره، بابا انعام خوبی گرفته.

‫بابا برای شام پیتزا آورده.

‫عالیه، از گشنگی مُردم.

‫آره، غذا زیاده.

‫چرا می خوای اینو باز کنی؟

‫راحت تر نیست بذاری ‫همین جوری روشن بمونه؟

‫آره، این باعث میشه ‫مامانت خجالت بکشه.

‫اوه.

‫دیگه سیگار نمی کشی، مگه نه؟

‫- من سیگار نمی کشم. ‫- به بابا دروغ نگو، برایان.

‫- نمی کشم. ‫- بابا بوشو ازت می فهمه.

‫- ببخشید، بابا. ‫- چته تو؟

‫- هیچی. ‫- بابا به کسی فشار آورده؟

‫نه.