Pulp Fiction

დაივიწყე. ძალიან საშიშია. უნდა შევეშვა, მომბეზრდა.

სულ ამას იმეორებ. ყოველ ჯერზე იგივე.

"უნდა შევეშვა, მოვრჩე, ძალიან საშიშია."

ვიცი რასაც ვიმეორებ. და მართალიც ვარ.

- მაგრამ შენს ნათქვამს აღარ ასრულებ. - დღეიდან საქმიდან გავდივარ.

მორჩა და გათავდა.

იცი, როცა ამას ამბობ, როგორი ხმა გაქვს?

- როგორი ხმა მაქვს? ჭკვიანი კაცის! - არა, იხვის.

კვა-კვა-კვა.

იცი, ხმას აღარ ამოვიღებ,

საქმიდან გავდივარ და აღარც ჩემს ყიყინს გაიგონებ.

- ოღონდ დღეს საღამოს არა. - კარგი, მთელი ღამე ვიყიყინებ.

- ყავა გნებავთ? - დიახ!

- გმადლობ. - არაფრის.

პატარა მაღაზიის დაყაჩაღება ისევე საშიშია, როგორც ბანკის.

არა, ბანკზე უფრო საშიშია.

ფედერალური ბანკები დაზღვეულია და არაფერი ადარდებთ.

დაზღვევა აქვთ და ყველაფერი ფეხებზე კიდიათ. უიარაღოდაც კი გაძარცვავ.

ერთმა ტიპმა თურმე მობილურით დააყაჩაღა,

ვიღაცას დაარეკინა...

"თქვენი გოგონა გვყავს გატაცებული. თუკი ფულს არ მოგვცემ, მოვკლავთო."

- და გაჭრა? - მაგის კარგიც, გაჭრა აბა რა.

ვიღაც კრეტინი ბანკში შედის, და რევოლვერის და თოფის

გარეშე აყაჩაღებს. აზრზე ხარ? ძარცვა ტელეფონით.

ფული გამოაქვს და მის შესაჩერებლად თითს არავინ ანძრევს.

იმ პატარა გოგონას რა მოუვიდა?

ის პატარა გოგონა ალბათ საერთოდ არ არსებობდა. თუმცა ამას რა მნიშვნელობა აქვს.

მთავარია, რომ ბანკი მობილურით დააყაჩაღეს.

- ბანკის ძარცვა გინდა? - მე მხოლოდ ის ვთქვი

რომ მაღაზიაზე ადვილი გასაძარცვია.

მაღაზიებს შევეშვათ?

რამდენჯერ გაგიმეორო? მაღაზიებს შევეშვათ.

ამჯერად ჩემს ნათქვამს შევასრულებ. მაღაზიები სავსეა

ვიეტნამელებით და კორეელებით, რომლებიც, ინგლისურის

გაგებაში არ არიან, ეუბნები "სალარო გააღე"

და ვერ იგებენ,

სხვა რა გზა გრჩება? უნდა გააგორო.

- არავის მოკვლას არ ვაპირებ. - არც მე,

მაგრამ არჩევანის საშუალებას არ გვაძლევენ ან ჩვენ, ან ისინი.

ან ეგ ვიეტნამელები

დაგვახოცინებენ თავს, ან ებრაელები, წარმოიდგინე

ვიღაც ებრაელი ბაბუა მაგნუმით რომ იცავს თავის მაღაზიას.

თანაც ცადე მობილურით დააყაჩაღე.

ვერ დააბოლებ, მორჩა.

- ძარცვას უნდა შევეშვათ. - რა ვაკეთოთ, ოფისში 9-დან 6-ამდე ვიმუშაოთ?

- გამორიცხულია. - აბა, რა ვქნათ?

გარსონ, ყავა!

აქაურობა გავძარცვოთ.

გარსონი ბიჭს ნიშნავს.

აქაურობა? ეს კაფე?

მერე რა?

რესტორნებს არავინ ძარცვავს. რატომაც არა?

ბარები, მაღაზიები...

ბენზინ გასამართი სადგურები; შედიხარ და თავს გაცლიან.

რესტორნები კი სხვა ამბავია, ჩახდილს წაუსწრებ.

ისინი არ ელიან ძარცვას, შეიძლება ელიან, მაგრამ ნაკლებად.

ფსონს დავდებ, გმირობანას მოყვარულთა რიცხვი ასეთ ადგილას ნაკლები იქნება.

ზუსტად.

ბანკების მსგავსად, ასეთი ადგილიც დაზღვეულია.

მენეჯერი. მას ფეხებზე კიდია.

მათ შენი გაგდება უნდათ მანამ კლიენტებს დაუწყებ სროლას.

მიმტანები. პირდაპირ დაივიწყე. შანსი არაა, სალაროს გამო ტყვია მოირტყან.

დამლაგებლები. ვიღაც არალეგალი საათში $1.50-ს იღებს...

არ კიდია ახლა მას ფეხებზე რომ მეპატრონეს ძარცვავ?

კლიენტები ზიან საჭმლით პირში, და გონზეც ვერ მოდიან თუ რა ხდება.

ერთ მომენტში, დენვერის ომლეტს ეტანებიან...

შემდეგში, კი ვიღაც სახეზე იარაღს აკრავს.

იდეა გამიჩნდა. გახსოვს, ღვინის ის მაღაზია ბოლოს, რომ გავძარცვეთ?

- მყიდველები მაინც რომ შემოდიოდნენ. - ჰო.

და საფულეების წართმევა, რომ მოგაფიქრდა. აი ეგ, მართლა კარგი იდეა იყო.

მადლობა.

საფულეებში მეტი ფული იყო, ვიდრე სალაროში.

- მართალია. - რესტორანში ბევრი ხალხია.

და ბევრი საფულე.

ჭკვიანურია, არა?

საკმაოდ.

მე მზად ვარ. დავიწყოთ. ახლა, ახლავე.

- მიდი. - კარგი. ისევე, როგორც წინაზე, გახსოვს?

შენ ხალხს მიხედავ. მე თანამშრომლებს.

- მიყვარხარ, ჩემო გოგრავ. - მიყვარხარ, ჩემო ბაჭია.

არ გაინძრეთ! ეს ძარცვაა!

ნაბიჭვრებო! ერთი თქვენგანიც, რომ გაინძრეს...

იცოდეთ, თითოეულს გამოგასალმებთ დედა ნატირებ სიცოცხლეს!

- კარგი, მომიყევი იქაურ ჰაშ ბარებზე. - აბა, რა გაინტერესებს?

- ჰაში იქ ლეგალურია, ხომ? - კი, ლეგალურია, მაგრამ 100%-ით ლეგალური არა.

ბარში შესვლისთანავე, უბრალოდ ვერ შეუკეთებ და ვერ გააბოლებ.

მაგრამ სახლში, ან გარკვეულ ადგილას რამდენიც გინდა.

- სახლში და ჰაშ ბარებში ესეიგი? - აჰამ დაახლოებით ასეა,

ლეგალურია ყიდვა. ლეგალურია ფლობა.

ხოლო თუ მესაკუთრე ხარ ამ ჰაშ ბარის, გაყიდვაც ლეგალურია.

არალეგალურია ტარება, მაგრამ ეგ უმნიშვნელოა, რადგან აი ნახე,

თუკი პოლიციელი გაგაჩერებს ამსტერდამში, მათთვის შენი გაჩხრეკა არალეგალურია.

ანუ, ეგ არის ის უფლება, რაც პოლიციელს ამსტერდამში არ აქვს.

ვახ, ძმაო! მივდივარ, აი ეგაა, რაცაა. აუცილებლად წავალ.

ვიცოდი, რომ ყველაზე მეტად ეგ გაგისწორდებოდა.

იცი რაზე ვკაიფობდი ყველაზე მეტად ევროპაში?

- რაზე? - მცირე სხვაობებზე.

ვგულისხმობ, რომ იგივეა ყველაფერი, რაც მანდ აქვთ...

- მაგრამ, რაც აქვთ, ეგ ცოტათი სხვანაირია. - მაგალითად.

შეგიძლია კინოთეატრში შეხვიდე ამსტერდამში და იყიდო ლუდი.

და არ ვბაზრობ ერთჯერად ჭიქების ბაზარს, ნამდვილ ლუდის ბოთლებში.

ხოლო პარიზში, მაკდონალდსიც ჩითავს ლუდს.

იცი რას ეძახიან მეოთხედი ფუნტის ჩიზბურგერს პარიზში?

რა, მეოთხედი ფუნტის ჩიზბურგერს არ ეძახიან?

მათ მეტრული სისტემა აქვთ. გონზე არ არიან მეოთხედი ფუნტი რა არის.

- და რას ეძახიან აბა? - რას და სამეფო ჩიზბურგერს.

- სამეფო ჩიზბურგერი. - აჰამ, ზუსტად.

და ბიგ მაკს რას ეძახიან?

ბიგ მაკი ბიგ მაკია, მაგრამ ისინი ლე ბიგ მაკს ამბობენ.

ლე ბიგ მაკ.

და ვუპერს რას ეძახიან?

არ ვიცი, ბურგერ კინგში არ შევსულვარ.

იცი კარტოფილ ფრის რას ასხამენ ჰოლანდიაში კეჩუპის ნაცვლად?

რას?

- მაიონეზს. - ღმერთო!

საკუთარი თვალით მაქვს ნანახი, პირდაპირ ახრჩობენ მასში ამ კარტოფილს.

ფუ შენი.

ასეთი ამბისთვის ვინჩესტერები უნდა გვეგდოს.

- რამდენია მაღლა? - სამი ან ოთხი.

- ჩვენი ბიჭის ჩათვლით? - არ ვარ დარწმუნებული.

ანუ რა გამოდის, შეიძლება მეხუთეც გაიჩითოს მაღლა?

- შესაძლოა. - გეუბნები ვინჩესტერები უნდა გვქონოდა.

- რა ქვია მას? - მია.

- მია, როგორ შეხვდნენ ეგ და მარსელო? - არ ვიცი.

მაგრამ ხალხი ხალხს ხვდება. ის ადრე მსახიობი იყო.

ვა, მართლა? რამე ისეთში იყო, რაც შეიძლებოდა მენახა?

მგონი მისი დიდი ამბავი, რაღაც სერიების პილოტში იყო.

პილოტში? რას ნიშნავს პილოტში?

- ანუ, ხომ იცი სატელევიზიო სერიალები? - ტელევიზორს არ ვუყურებ.

კარგი, აღქმა ხომ გაქვს, ამ გამოგონების, სახელად ტელევიზია...

და ამ გამოგონებაზე, სერილებიც, რომ გადის, ხომ იცი?

აჰამ.

ხოდა გზა, რომლითაც შოუს არჩევენ, არის ერთი საცდელი ეპიზოდის მომზადება. რასაც პილოტს ეძახიან.

შემდეგ ამ პილოტს წარუდგენენ იმ ხალხს, ვინც შოუებს არჩევს ხოლმე...

ხოლო მაგ ერთი ეპიზოდის სიძლიერით, ისინი წყვეტენ სურთ თუ არა მეტი ეპიზოდის გადაღება.

ზოგიერთს არჩევენ და აქცევენ ტელევიზიის პროგრამად. ზოგიერთს იწუნებენ. შედეგად, არაფერი.

მოკლედ, ერთ პილოტში გადაიღეს, რომელიც მერე დაიწუნეს.

გახსოვს ანტუან როკამორა?

ნახევრად შავი და ნახევრად სამოელი. "საშინელ ტონი როკის," რომ ეძახდნენ.

ჰო, მგონი. მსუქანი ტიპი?

ეგრეც არ ვიტყოდი, რომ მსუქანია.

წონის პრობლემა აქვს. ანუ, რაღა ქნას ნიგერმა? სამოელია.

ჰო, მგონი ვიცი ვისაც გულისხმობ. რაო მერე?

მარსელასმა დედა უტირა.

ჭორის დონეზე ეს ამბავი მარსელას ვოლესის ცოლს ეხება.

- და მან რა ქნა? ჟიმავდა? - არა, არა, რას ამბობ. ეგეთი არაფერი.

- აბა მაშინ რა? - ტერფის მასაჟი გაუკეთა.

ტერფის მასაჟი? სულ ეს იყო?

მერე მარსელასმა რა ქნა?

ოთხი ტიპი დააყენა თავზე. მისსავე ბინაში.

და მისი ტრაკი ბალკონიდან მოისროლეს. ნიგერმა ოთხი სართული იფრინა.

მას მცირე ზომის ეზო ჰქონდა ქვემოთ გადაფარული შუშით, როგორც სათბური ისე.

ნიგერმა პირდაპირ მასში გაიარა.

იმ დღის მერე, საწყალს ენა ებმება.

მაგრად ტეხავს.

მაგრამ მაინც, თუკი ასანთით ერთობი, დაიწვები კიდეც.

რას გულისხმობ?

შეგნებული კაცი მარსელას ვოლესის ცოლს ტერფის მასაჟს არ გაუკეთებს.

არ თვლი, რომ მან ცოტა გადააჭარბა?

ანტუანი არ ელოდა მარსელას მსგავს რეაქციას, მაგრამ რეაქციის მოლოდინი უნდა ჰქონოდა.

ეს უბრალოდ ტერფის მასაჟი იყო. ტერფის მასაჟი არაფერია. მე დედას ვუკეთებ ამ მასაჟს.

ეგ რა შუაშია, მარსელას ახალ ცოლზე ხელის ფათური, მისი შეურაცხყოფაა.

ანუ, არის ეს იგივე გადაცდომა, რაც მის ვაგინაში თავის ჩარგვა? არა, მაგრამ იგივე ბოზი მოედანია.

კაი მანდ გაჩერდი.

ბოზისთვის ორალური და ბოზისთვის ტერფის მასაჟის კეთება ერთი თემაც არ არი.

- არაა, მაგრამ იგივეა მოედანია. - არანაირად არაა იგივე მოდედანი.

ესეიგი, მისმინე, შეიძლება შენი მასაჟის მეთოდი ჩემისგან განსხვავდება.

მაგრამ მისი ცოლის ტერფზე შეხებასა და ენის მის წმინდაზე წმინდაში შეყოფა...

არ არის იგივე ნატირები მოედანი; ეს იგივე ლიგაც არ არის. საერთოდ სხვა სპორტია.

- ტერფის მასაჟი არაფერს ნიშნავს! - გაგიკეთებია საერთოდ ტერფის მასაჟი?

მე ნუ მებაზრები ტერფის მასაჟზე. მე ვარ ტერფის დედა ნატირები ხელოვანი.

ბევრჯერ გაგიკეთებია?

აბა რა! მაქვს ჩემი დახვეწილი ტექნიკა და ამბები. უმაღლეს დონეზე, სრული კომფორტი.

კაცს გაუკეთებდი მასაჟს?

წადი შენი.

- კაცებსაც ხშირად უკეთებ? - წადი შენი.

იცი რა, ცოტა დაღლილი ვარ. ტერფის მასაჟი არ მაწყენდა.

ეი, ძმაო. ჯობს მოკეტო. უკვე ხასიათს მიფუჭებ.

- აი ეს კარია! - აჰა, ეგ არის.

რა დრო გაქვს?

დილის 7:22-ი.

აჰ, დიდად ის დრო ვერაა. წამო, უკან დავიცადოთ.

ახლა მიყურე, რადგან მე კაცს არ გავუკეთებ მასაჟს, ეს ნორმალურს არ ხდის...

მარსელასთვის, ანტუანის შენობიდან გადმოგდებას ზედ შუშის დედა ნატირებ სახლზე...

და ნიგერის საუბრის მანერის გაბანძებას; ეს თემა სწორი არ არის.

დედა ნატირები მე თუ ამას გამიკეთებს, ჯობს რომ გამაპარალიზოს, რადგან მოვკლავდი ნაბიჭვარს.

მე არ ვბაზრობ, რომ ეს სწორია, მაგრამ შენ ამბობ, რომ ტერფის მასაჟი თემა არაა, მე ვამბობ რომ არის.

ახლა ნახე, მე მილიონობით ქალისთვის გამიკეთებია ტერფის მასაჟი, თითოეული მათგანი ნიშნავდა რამეს

ჩვენ თავს ვიკატუნებთ, თითქოს ასე არაა. არადა არის და მთელი ხიბლიც ეგაა.

გარკვეული გრძნობის თემაა...

როდესაც არ საუბრობთ ამაზე, მაგრამ შენც იცი ეს და მანაც.

მარსელამაც იცოდა და ანტუანსაც უნდა ცოდნოდა, რომ უნდა ცოდნოდა უკეთ.

ეს მისი ნატირები ცოლია ძმაო, ეს კი ის კაცი არ არის, ვისაც ამ ამბავზე იუმორის მოზღვავება აქ.

ხვდები ხო, რასაც ვგულისხმობ?

საინტერესო აზრია.

წამოდი. საქმეს შევუდგეთ.

- რა ერქვა იმას? - მია.

- მია. - რატომ გაქვს ამხელა ინტერესი დიდი ტიპის ცოლზე?

ის ქალაქიდან გასვლას აპირებს, ფლორიდაში. ხოდა მე მთხოვა, რომ ამასობაში მისთვის მიმეხედა.

- მისთვის მიგეხედა? - არა ძმაო, უბრალოდ სადმე წაყვანა.