Outlander

Eerder...

We moeten vaststellen of Jamie 20 jaar na Culloden nog leeft.

Een deel van mij wil hem ook niet vinden omdat zodra we dat doen jij teruggaat naar Boston.

Ik geloof dat deze van u zijn.

Ik heb nooit gedacht ze ooit weer te zien.

Claire?

Het is het ziekenhuis in Boston. - Hallo, dit is Dr. Randall.

Ik plande voor volgende week een operatie in. - Je kunt het, Joe.

Laat me weten hoe het ging.

'Vrijheid en Whiskey gaan hand in hand'.

Ik haalde dat aan voor Jamie. - We zullen hem vinden.

Dit is precies waar Mrs Graham mij voor waarschuwde...

mijn leven verspillen door achter een geest aan te jagen.

Het is tijd om naar huis te gaan.

VRIJHEID & WHISKEY

Hechtingen liggen klaar. - We zijn klaar. Hecht haar.

Wacht.

Volgens mij zit daar nog necrose. Meer afzuiging.

Onderdruk zakt naar 80.

We moeten de bloeding onder controle krijgen en beginnen met verbinden.

We halen de necrose eruit en dan bind ik de bloeding af.

Tang.

Dalend naar 70. - Dr Randall.

Twee seconden. - We hebben geen twee seconden.

Eén dan.

Schaar.

Klaar.

Tang.

Ik vond de bloeding. Klem.

Bind het af.

75 en stijgend.

Schaar.

Goed. Hecht haar.

'Luister, mijn kinderen en je hoort...

over de nachtelijke rit van Paul Revere'.

We kennen allemaal Longfellow's onsterfelijk gedicht.

Die noodlottige nacht... April 18, 1775.

'Eén voor land, twee voor zee'.

En onze held, de waarschuwing voor de Britse aanval verspreidend, red...

helemaal alleen de dag.

Behalve...

dat het een leugen is.

Revere reed inderdaad die nacht, maar hij had gezelschap...

In feite twee man, William Dawes en Samuel Prescott.

Revere bereikte Lexington, maar werd gepakt door de Roodrokken.

Prescott voltooide de missie.

Maar zijn naam raakte verloren in de historie. Waarom?

Revere had een betere schrijver.

Na de Kerstvakantie gaan we verder met te onderzoeken hoe fictieve proza

de perceptie van de geschiedenis kan veranderen.

Prettige feestdagen gewenst.

Juffrouw Randall, een woord?

Je schiet tekort.

Dat kan niet als een verrassing komen.

Ik sprak met je andere professoren en het is niet alleen Geschiedenis.

Misschien ben ik niet zo slim als iedereen denkt dat ik ben.

Als dat het geval was zat je niet op Harvard.

Je vader was meer dan een collega. Hij was mijn vriend.

Ik voelde dus altijd de verantwoordelijkheid om op jou te letten.

Het laatste semester waren je punten uitstekend.

Wat is er veranderd?

Je kan met mij praten.

Alles is in orde.

Je moet dit zien om te draaien, Brianna...

of jouw toekomst hier komt in gevaar.

Je hebt die blik.

Diezelfde blik als toen je terugkwam uit Schotland.

Ga je mij nog een keer vertellen wat daar echt gebeurd is?

Er valt niets te vertellen. - Ontmoette je een man, Lady Jane?

Niet precies. - Jezus.

Ik kan niet geloven dat je dat voor mij achterhield.

Nou?

Er was iemand.

Uit mijn verleden. - Hij is dus een Schot?

In hart en nieren. - Klinkt serieus.

Zeer serieus. - Wat gebeurde er?

We gingen elk onze eigen weg.

Ik hoopte dat wij elkaar weer konden vinden, maar...

het lot dacht daar anders over. - Het lot moet oprotten.

De postoperatieve rapportages waar u om vroeg, dokter.

Ik ben overuren aan het maken.

Tot morgen, Joe.

Wordt vervolgd.

Ik kwam zover. Nu niet omdraaien.

Dit is of het domste wat ik ooit deed of het meest briljante.

Jazeker. $2.50, vriend.

Hou het wisselgeld.

Brianna, als dat het geval is, dan ga je niet weg.

Doe wat meer moeite. - Je luistert niet.

Wat?

Vrolijk Kerstfeest.

Kijk eens wie er is.

Roger.

Wat een leuke verrassing.

Wat doe jij hier? - Ik had jullie iets moeten laten weten.

Ik kom duidelijk op het verkeerde tijdstip.

Nee, helemaal niet.

Brianna en ik waren alleen... - Aan het schreeuwen.

Brianna heeft besloten Harvard te verlaten...

en uit huis te gaan. - Dat is iets dat ik mag beslissen.

Laat mij decaan Tramble bellen. Ik weet zeker dat hij je weer aangenomen kan krijgen.

Nee. Je luistert niet.

Ik heb een onderbreking nodig.

Verwacht jij dat ik naar Boston kan terugkomen en zijn wie ik was?

Dat probeerde ik en dat werkt niet.

Ik moet gaan.

Het spijt mij, Roger. Het is leuk om je te zien.

Laten we morgen iets gaan doen, oké?

Het spijt mij, Roger. Laat mij jouw jas aannemen.

Dank je, maar misschien is het beter als ik naar mijn hotel ga.

Ik wil niet... - Onzin. Nee, je logeert hier.

Ben je terug geweest naar Inverness? - Nee.

Nu vader dood is...

is daar niets voor mij behalve boeken en stof.

Het is jouw eerste Kerstmis zonder de dominee.

Aye.

Aye, hij...

hij bracht altijd graag speelgoed naar het kindertehuis.

We stonden erom bekend dat we 'O Come All Ye Faithful' voor de kinderen zongen

en dan Mrs Graham's pruimenpudding gingen eten.

Ik neem aan dat dat een van de redenen is waarom ik deze reis ondernam.

Ik zou graag een Amerikaanse Kerstmis willen uitproberen.

Misschien een paar nieuwe tradities voor mijzelf maken.

Wij lazen Brianna elk jaar 'A Christmas Carol' voor...

totdat ze er te oud voor werd.

Of misschien werden Frank en ik dat.

Je lijkt wel een magneet voor onze familieruzies.

Hadden jullie ruzie? Dat had ik niet in de gaten.

Je kwam niet alleen hierheen voor een Amerikaanse Kerstmis, niet?

Is dat zo duidelijk?

Ik ben blij dat je er bent.

Brianna heeft iemand nodig om mee te praten en jij bent de enige

die begrijpt wat zij de afgelopen zomer meemaakte.

Ze weet het goed te verbergen.

Ik denk dat het haar eindelijk raakte.

Kan ik je een whisky inschenken?

Natuurlijk.

Ik heb nieuws...

dat misschien een lach op je gezicht brengt.

Ik kan goed nieuws wel gebruiken.

Ik ben een historicus.

Dat is wat ik doe.

Ik jaag achter iets aan.

Ik ben als een hond met een bot.

Wat wil je daarmee zeggen?

Ik heb hem gevonden.

Ik vond een artikel dat geschreven werd in 1765

in een krant genaamd Forresters.

Het bepleit de intrekking van de restricties op de import van sterke drank in de Schotse Hooglanden.

Kijk naar deze regel.

'Wat al eeuwenlang werd geweten,

Vrijheid en Whiskey gaan hand in hand'.

In de hotelbar in Edinburgh vertelde je dat je die regel voor Jamie aanhaalde.

Denk je dat hij dit schreef? - Dat doe ik

Kijk.

Zelfs in de openingsregel van het artikel,

wordt de dichter aangehaald, waarin de regerende klasse wordt aangesproken,

'U ridders en baronnen, die onze wegen en dorpen vertegenwoordigen...

Maar dat is een gedicht van Robert Burns.

Iedereen kan dat weten. - Robert Burns was pas zes jaar oud in 1765.

Het gedicht werd 21 jaar later pas geschreven.

Alleen iemand met kennis van de toekomst

kan zinnen aanhalen die nog niet geschreven zijn.

Maar het verwijst niet naar een schrijver. - Kijk eens naar de naam van de drukker.

Alexander Malcolm. Dat zijn toch Jamie's middelste namen?

Was hij een drukker?

En woonde in 1765 in Edinburgh.

Volgens de parallelle tijdlijn op onze kalender...

is dat slechts een jaar geleden.

Ik vroeg je nooit om dit te doen.

Ik dacht dat je het wilde weten. - Dat wil ik niet.

Het spijt me.

Ik had de rest van mijn leven kunnen leven zonder het te weten.

20 jaar geleden...

sloot ik de deur naar het verleden.

En dat was het moeilijkste wat ik ooit deed.

Toen jij mij vertelde dat hij Culloden overleefde...

begon ik te hopen.

Dat kan ik niet nog eens meemaken.

Maar dit is niet alleen hoop.

Dit is echt. Je kan naar Jamie.

En Brianna achterlaten?

Met alles waar ze nu doorheen gaat?

Hoe?

Hoe kan ik haar dat aandoen?

Ik ben haar moeder en zij heeft mij nodig.

Ik kan mijn dochter niet in de steek laten.

Hoe kan ik helpen? Wat kan ik doen?

Door het haar niet te vertellen.

Het zal alleen maar verwarring zaaien. - Ik zeg geen woord.

Ik weet dat je het goed bedoelde, Roger.

Dank je voor een heerlijk diner.

Ik denk dat ik naar bed ga. Een beetje jetlag, ben ik bang.

Wat is dit allemaal? - Een vriend van mij, Horace Thompson,

stuurde deze op voor een tweede mening.

Mooie dame.

Volledig uitgegroeid, volwassen, misschien achter in de 40.

Hij stuurde jou een 150 jaar oud slachtoffer van moord.

Je zit er maar 50 jaar naast.

Horace is een antropoloog,