Vox Lux

Celeste er fædd í Bandaríkjunum árið 1986.

Miðað við bakgrunn foreldra hennar, menntun þeirra og félagsstöðu

voru þau röngu megin við hagfræðistefnu Reagan

en valið á latneska nafni hennar þótti sérstaklega ljóðrænt.

Þetta mótaði leið sem var óumflýjanleg frá upphafi.

Veg sem ætlað var að ferðast á.

Mörgum árum áður en Celeste varð að goðsögn í dægurmenningu,

ekki ólíkt dæmisögu sem maður hefur kunnað alla ævi.

Hún var þó hvorki sögð vera merkileg né ótrúlega hæfileikarík,

en annars vegar bjó hún yfir einhverjum dularfullum sjarma

sem á tíðum fangaði athygli kennarana og jafnaldra hennar.

Þrátt fyrir neikvæðu raddirnar

og hvernig þær skynjuðu hugvitssemi hennar seinna meir,

var hún afar klók kaupsýslukona.

Á fyrri árum geislaði hún af fegurð og þokka

og samdi allavega textana sína sjálf.

Enginn gat tekið það frá henni.

Hún var þrettán að nálgast fjórtán ára aldurinn árið 2000,

við upphaf nýrrar þúsaldar.

FORMÁLI

Góðan daginn.

- Halló. Velkominn aftur.

Hæ. - Hæ.

Gleðilegt nýtt ár.

Ertu með nýja hárgreiðslu, Therese?

Systir mín klippti það. Hún er hárgreiðslukona.

Starfar hún í bænum? Mig langar í svona klippingu.

Í alvöru? Hún býr utanbæjar.

Hún heimsótti okkur yfir hátíðirnar

en ég læt þig vita þegar hún kemur aftur.

Væri það í lagi? Stundum þráir maður tilbreytingu.

Já.

Hæ. - Hvað segist?

Góðan daginn.

Velkomin aftur.

Velkomin aftur, öllsömul.

Var gaman hjá ykkur í fríinu?

Já.

Var gaman í fríinu? - Já!

Kane aðstoðarskólastjóri sagði mér fréttir áðan

varðandi beiðnina með borðtölvurnar. - Hvað er það?

Ég bíð og segi betur frá þegar allir eru komnir.

Við bíðum eftir Eric og Elyse. - Það gæti þá tekið smátíma.

Hvers vegna?

Aidan, við skulum ekki hefja nýja árið á ágreiningi.

Hvað sem þú segir honum má bíða þangað til að tímanum lýkur.

Hann er kominn. Ég sá Eric fyrir fimm mínútum.

Allt í lagi, við bíðum þá.

Við bíðum, sagði ég. - Afsakið.

Já?

Ég heiti Cullen Active.

Hvað?

Ég heiti Cullen Active.

Já, Cullen. Ég veit.

Celeste?

Celeste, farðu og stattu hjá hinum.

Andar hún?

Nei.

Celeste, þú verður að standa upp og halda þig frá öllum gluggum,

því eftir nokkrar mínútur verður sprenging.

Af hverju ertu að gera þetta?

Af hverju ertu að gera þetta?

Hættu! Hættu!

Ég skal standa upp.

Ég stend upp.

Viljið þið öll núna hafa hljótt og steinþegja.

Farið aftur inn!

Cullen?

Gerðu það, Cullen. Slepptu okkur.

Ég hef drepið marga nú þegar.

Því miður, ég get það ekki núna.

Gerðu það...

Leyfðu öllum hinum að fara, að minnsta kosti.

Ég skal vera kyrr.

Og hvað ætlum við að gera?

Við biðjum saman.

Öruggt.

Öruggt.

Adam 7, athugið, það eru margir látnir.

Herbergi 206, önnur hæð.

1. HLUTI - Sköpun

Andaðu inn og haltu andanum.

Andaðu.

Hvernig líður þér núna?

Eins og ég sé á bát.

Er ógleðin ekki að hverfa?

Það er meira en það, eins og ég sé að snúast.

Er þetta í hausnum á mér?

Nei, alls ekki.

Ég held að þetta hafi ekkert með mænuskaða þinn að gera.

Ég þarf að setjast.

Ég skal sækja stól, hinkraðu aðeins. Komdu.

Vilt þú prufa nokkur fleiri skref?

Einmitt svona.

Hvar eru pabbi og Eleanor?

Þau fóru að sækja mat.

Nokkrir hinna hafa kvartað undan suði í eyrunum eftir byssuhvellina.

Talaðu um það við lækninn hennar.

Frábært.

Sæl, frú Howard. Sæl, Celeste.

Fyrirgefðu að ég hafi verið veik.

Ég hefði átt að vera til staðar fyrir þig.

Ég er svo þakklát að þú skulir vera á lífi.

Ég hefði líklega dáið eða kálað sjálfri mér.

Ég hefði eflaust aldrei þolað þetta.

Ég er hérna núna og fer aldrei frá þér.

Aldrei.

Guð.

Elle, ég held að ég hafi gert eitthvað hræðilegt.

Hvað er það?

Hér stendur að amma og afi Cullens hafi fundist.

Hann er sagður hafa skotið þau þremur vikum fyrir jól...

og hann hefur verið að búa með líkunum út hátíðirnar.

Oj! - Pabbi!

Afsakið. - Hættu.

Afsakið, það er fréttafólk hérna að biðja hana um viðtal.

Ekki horfa á mig, hún ræður því.

Ég vil ekki að neinn sjái mig svona.

Þú lítur ágætlega út.

Getur þú talað við þau?

Ég? Hvað á ég að segja?

Ég var ekki á staðnum.

Segðu hvað við erum miður okkar vegna allra sem létu lífið.

Hringjum í mömmu.

Ertu viss?

Ég get fylgt þér að síma. - Komdu.

Takk.

Ég vil reyna að hvílast í smástund. - Flott.

Kannski ég bjóði mömmu þinni út að borða, eða eitthvað,

til að dreifa huganum.

Ertu viss um að þú þurfir ekkert annað en hljómborðið?

Þú veist að ég á gítar í kjallaranum.

Takk...

en það er erfitt fyrir mig að Halla hausnum niður.

Þú byrjar svona, einn, tveir, þrír.

Já.

...enn í lífshættulegu ástandi.

Hugið að þeim í bænum ykkar

og flettum núna öll á blaðsíðu þrettán.

Ég var upplýstur áðan og sum ykkar vita þegar af þessu,

um tilraunina til íkveikju á heimili Active-fjölskyldunnar í gærkvöldi.

Lynne varðstjóri frá 120. umdæmi

bað mig um að minna alla á að sá staður er ennþá undir rannsókn

og eyðilegging hans myndi hafa alvarleg áhrif

á getu lögreglumannanna til að geta svarað hinum mörgu

aðkallandi spurningum fólksins í samfélaginu.

Ég vil bæta því við að mikil reiði lá að baki þessu

og þessa stund líðum við ekki meiri reiði eða ofbeldi í kringum okkur.

Ég vil ganga enn lengra og biðja alla vinsamlegast

um að hafa sökudólg þessara skelfilegu árása í bænum ykkar.

Með þessari bæn og fyrirgefningu verða fórnarlömb þessa harmleiks

leyst undan sorg sinni og reiði í eftirlífinu.

Út kvöldið munum við biðja nemendur New Brighton að koma upp

og deila minningum sínum með okkur.

Vinsamlegast bjóðið velkomna Celeste Montgomery

úr 8. bekk Stephanie Dwyer.

Ég reyndi að undirbúa eitthvað til að segja,

en ég fann ekki réttu orðin til að lýsa tilfinningum mínum,

þá datt mér í hug að prófa þetta í staðinn.

Systir mín, Ellie, hjálpaði mér mikið.

Þetta lag er um okkur og það er tileinkað henni.

Gegn ráðum framleiðanda, breytti Celeste textanum

úr "ég" í "við,

og stuttu síðar heillaðist öll þjóðin að tilfinningum hennar.

Sorgin var ekki hennar,

heldur þeirra.

Ekki aðeins hennar upplifun, heldur upplifun sem aðrir deildu.

Lagið varð að þjóðsöng.

Í stuttu máli, það sló í gegn.

Afsakið, það truflar mig smá að heyra mína eigin rödd.

Viltu að ég taki hana út?

Ef þú getur það, takk. - Ekkert mál.

Fílarðu það þegar ég fer yfir í C á undan viðlaginu?

Nei, ekki þetta.

Ég hélt þetta væri D, fyrirgefðu. - Það er D þarna.

Celeste...

Tökum pásu.

Hittu mig á ganginum.

Er allt í góðu þarna? Er þetta of mikið?

Nei, ég er góð.

Treystu mér.

Treystirðu mér?

Já.

Já?

Já.

Það er gott, því ég hef gert þetta lengi

og ég get skilið að þetta sé kannski pínu yfirþyrmandi,

en þú verður að treysta ferlinu.

Ferlið virkar, þess vegna völduð þið mig,

til að leiðbeina þér í gegnum þetta skrítna, óútreiknanlega ferli.

Þess vegna vil ég að þú munir það sem ég sagði þér

heima hjá foreldrum þínum, þegar við hittumst í fyrsta sinn.

Þú þarft að loka augunum og ímynda þér svefnherbergið þitt.

Þú ert bara þar að dansa, það horfir enginn á þig

og þú hefur ekki neinar áhyggjur í öllum heiminum.

Allt í lagi? - Allt í lagi.

Þú verður að láta mig vita ef ekkert vit er í því sem ég segi.

Þú ert með hausinn svo rétt stilltan að ég gleymi því oft að þú sért krakki.

Ekki hafa áhyggjur af tæknilega hlutanum

því þetta fólk er ekki komið til að hlusta á bévítans bassaleikarann