FROM

Στα προηγούμενα...

Νιώθω ότι κρέμομαι από μια κλωστή.

Αυτά τα πράγματα δεν τρέχουν ποτέ.

Ξέρουν πως υπάρχουν τόσο λίγα μέρη που μπορούμε να πάμε.

Οι θέσεις στη σκακιέρα εξαντλούνται.

Εύχομαι να μπορούσες να θρηνήσεις, αλλά δεν γίνεται, Μπόιντ.

Αυτοί οι άνθρωποι σε χρειάζονται. Εσύ πρέπει να τους οδηγήσεις στο σπίτι.

Γιατί αν δεν το κάνεις, εκείνη πέθανε για το τίποτα.

Τρέμει το χέρι μου εδώ και λίγες βδομάδες, άρα άρχισε η αντίστροφη μέτρηση.

Αλλά έχω μια τρελή ιδέα που όντως μπορεί να δουλέψει.

Και αν δουλέψει, ίσως μπορέσω να βρω τρόπο να γυρίσουν όλοι στα σπίτια τους.

Κάτι λείπει εδώ.

-Απλώς δεν μπορούμε να το δούμε ακόμη. -Θέλω κάτι για να γράψω.

-ΕΠΙΒΙΩΣΑΜΕ ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ; -Όποια ερώτηση θέλω;

Δεν κάθομαι άπραγος να αποδέχομαι τον κόσμο όπως είναι.

Κάποιος το κάνει αυτό και δεν θα ησυχάσω μέχρι να βρω πώς.

ΣΚΟΤΩΣΕ ΤΟ ΑΓΟΡΙ

Σε συμπαθώ πολύ.

Αυτό που πρόκειται να συμβεί, θα σώσει τους πάντες.

Θέλω τη μαμά μου, πού είναι;

Το κάνουμε για εκείνη.

Άσ' τον.

Είπαν πως είναι ο τελευταίος και μετά όλοι θα είναι ελεύθεροι.

Ίθαν, τρέξε.

Όχι. Δεν καταλαβαίνεις.

Νέιθαν.

-Νέιθαν. -Νέιθαν, σε παρακαλώ!

-Πού είναι αυτή; -Το έσκασε μέσα στο δάσος.

Και;

Κι αν επιστρέψει πριν σκοτεινιάσει, τότε θα το τακτοποιήσουμε.

Κι αν δεν επιστρέψει;

Αν δεν επιστρέψει, τότε τακτοποιήθηκε.

Χάος και πίστη.

Αυτά είναι η δυαδικότητα της ύπαρξής μας.

Από τη στιγμή που πρωτοερχόμαστε.

Κι όχι απλά εδώ, σε αυτήν την πόλη…

αλλά σε τούτο τον κόσμο, σε τούτη τη ζωή.

Από τη στιγμή που ανοίγουμε τα νεογέννητα ματάκια μας,

είμαστε αντιμέτωποι με ένα χάος που δεν είμαστε έτοιμοι να κατανοήσουμε.

Και πώς αντιδράμε;

Ποιος είναι ο πρώτος ήχος που κάνουμε;

Κλαίμε γοερά.

Ικετεύουμε για απαντήσεις…

πριν ακόμη να έχουμε τις λέξεις που θα δώσουν φωνή στις ερωτήσεις.

Έτσι ξεκινάμε το ταξίδι μας σε τούτο τον κόσμο.

Τρομοκρατημένοι…

μπερδεμένοι.

Κι έτσι, αναζητούμε, κοπιάζουμε…

και σκοντάφτουμε μέσα στο χάος.

Περνάμε τη ζωή μας αναζητώντας σημάδια ότι κάπου, κάπως υπάρχει ένα νόημα.

Ένας σκοπός για όλα.

Και τότε, μια μέρα…

βρίσκουμε την πίστη μας.

Την πίστη μας ότι είμαστε όλοι εδώ σε τούτο τον κόσμο…

σε τούτο το μέρος, ως μέρος του μυστηριώδους σχεδίου του Θεού.

Στην πίστη μας, καταλαβαίνουμε ότι το χάος είναι το νόημα.

Είναι στον αγώνα μας, στην αναζήτησή μας…

όπου βρίσκουμε τον σκοπό μας.

«Να εμπιστεύεσαι τον Θεό με όλη σου την καρδιά»…

«και να μη στηρίζεσαι στη δική σου κατανόηση».

-Αμήν. -Αμήν.

Πάντα…

Πάντα είναι ωραίο να βλέπεις νέα πρόσωπα.

Ναι, ήρθα απλώς να σου δώσω αυτά.

Μαζεύαμε τα πράγματα της άλλης οικογένειας.

Υπέθεσα πως είναι δικά σου.

Ναι.

Πώς τα πάει ο Ίθαν;

Είναι…

Είναι φοβισμένος και μπερδεμένος.

Δεν κατανοεί γιατί η Σάρα προσπάθησε να του κάνει κακό.

Την είδε κανείς;

Απ' όταν το έσκασε στο δάσος, όχι.

Την κυνήγησα, αλλά...

τα γόνατά μου δεν βαστάνε πια.

-Πιστεύεις ότι είναι ακόμη ζωντανή; -Είναι απίθανο να έβγαλε τη νύχτα.

Τα Γραφικά εδάφια...

τα έγραψες από μνήμης;

Ναι.

Λέξη προς λέξη.

Τείνουν να σου μένουν.

Τι θέλεις πραγματικά να ρωτήσεις, Τάμπιθα;

Πώς ξέρεις ότι όλα αυτά είναι αληθινά;

Θέλω να πω...

Θ' ακουστεί τρελό, αλλά είμαστε νεκροί;

Είμαστε ζωντανοί;

Θα είχε σημασία;

Δηλαδή, ας πούμε ότι είμαστε νεκροί...

και έχουμε κολλήσει σ' ένα παράξενο, βασανιστικό καθαρτήριο. Θ' άλλαζε κάτι;

Πάλι κολλημένοι θα ήμασταν.

Πάλι τον δρόμο για το σπίτι θα ψάχναμε.

Το μόνο που θα άλλαζε, θα ήταν το ποιο σπίτι θα ψάχναμε.

Ναι.

Υποθέτω ότι δεν είμαι η πρώτη που κάνει αυτήν την ερώτηση.

Ας πούμε ότι είχα πολλές ευκαιρίες να δουλέψω την απάντησή μου.

Ναι.

Αν σε παρηγορεί, σκέψου...

ότι ήσασταν ήδη εδώ, όταν τρακάρατε.

Είσαι ζωντανή, Τάμπιθα. Η οικογένειά σου είναι ζωντανή.

Οπότε μπορείς να σβήσεις αυτήν την ερώτηση από τη λίστα σου.

Ναι.

-Αντίο. -Εντάξει.

Απόδοση Διαλόγων | TvJunkia Team |

Grimes - MaF - D’Pas - Jade - DonLuke Tolenia - Aquamarine - johnakis - Tina

Επιμέλεια Διαλόγων | Jade - Tolenia |

Βρείτε μας στο Facebook Τα TvJunkια! (Tv Series - Ξένες Σειρές)

Πρέπει να μιλήσουμε.

Season 1 - Episode 6 | Βοοκ 74 |

Όταν ήμουν απλώς ένα αγοράκι

Ρώτησα τον πατέρα μου, τι θα γίνω

«Θα γίνω όμορφος;» «Θα γίνω πλούσιος;»

Ορίστε τι μου είπε

«Ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει»

«Ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει»

«Το μέλλον δεν είναι δικό μας, να το δούμε»

«Ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει»

«Ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει»

Τώρα έχω δικά μου παιδιά

Ρωτούν τον πατέρα τους, τι θα γίνουν

«Θα γίνω όμορφος;» «Θα γίνω πλούσιος;»

Τους λέω με τρυφερότητα

«Ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει»

«Ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει»

«Το μέλλον δεν είναι δικό μας, να το δούμε»

«Ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει»

«Ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει»

«Ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει»

-Είσαι εντάξει; -Ναι. Είναι...

Δυσκολεύομαι πολύ να το χωνέψω, υποθέτω.

Θέλω να πω, μιλάμε για τη Σάρα.

Ήταν πάντα τόσο καλόκαρδη, τόσο ευγενική.

-Πώς το 'χει πάρει η μαμά σου; -Βαριά.

Ξέρεις, τη Σάρα την είχε...

σαν την κόρη που δεν είχε.

Σκεφτόμουν αυτό που είπες τις προάλλες.

-Ότι οι θέσεις στη σκακιέρα εξαντλούνται. -Ήμουν αναστατωμένος.

Δεν ήσουν λάθος όμως.

Κάτι αλλάζει εδώ πέρα. Είναι σαν...

Σαν κάτι να μας ξεφεύγει.

Εκείνη τη νύχτα το φυλαχτό απέδωσε στο τροχόσπιτο...

-όπως ακριβώς και στα σπίτια. -Και;

Και σκεφτόμουν ότι ο μόνος λόγος που δεν έχουμε προχωρήσει περαιτέρω στο δάσος...

είναι γιατί δεν ξέρουμε αν τα φυλαχτά θα μας προστατέψουν όπως και στην πόλη.

Οπότε...

συγκέντρωσα κάποιες προμήθειες. Θα πάρω το φυλαχτό...

και θα πάω στο δάσος να δω αν...

Καλέ. Κένι. Τι...

Μη σηκώνεσαι και φεύγεις, όταν σου μιλάω.

-Θα πας μόνος σου; -Ναι.

-Και πόσο μακριά θα πας; -Όσο μακριά με βγάλει.

Θα το κάνω για να βρω διέξοδο.

Τον δρόμο για το σπίτι. Αυτό δεν θέλουμε; Να γυρίσουμε πίσω;

Ειλικρινά;

Δεν πιστεύω ότι έχει νόημα πλέον.

Αλλά αν εσύ καίγεσαι τόσο πολύ να πεθάνεις...

να πας να το κάνεις.

Εντάξει;

Τα μάζεψα όλα. Είναι έτοιμα για αποθήκευση.

Έγινε.

Με τι έχεις καταπιαστεί;

Δες.

Δεν έχει σύρμα μέσα.

-Τι; -Στο καλώδιο.

Όταν θέλεις να ενώσεις σύρματα, πρέπει να αφαιρέσεις την επίστρωση,

αλλά δεν υπάρχει σύρμα. Αυτό είναι...

Ουσιαστικά, δεν είναι ηλεκτρικό καλώδιο. Και το βύσμα;

Κοίτα, κοίτα.

Οι έξοδοι;

Τίποτα δεν βγάζει νόημα. Οι λάμπες δεν θα έπρεπε να δουλεύουν.

Γεια σας.

Εσύ, τύπε του λούνα παρκ, χρειάζομαι βοήθεια.

-Δεν χτυπάς; -Θέλεις να βγάλω και τα παπούτσια;

-Πρόσεξες τα καλώδια; Τελείως κουλό. -Είσαι ο μαλάκας που θα μας σκότωνε.

Λοιπόν, καταρχάς, δεν οδηγούσα.

Δεύτερον, ο καλύτερός μου φίλος, που ξέρω από παιδί, πέθανε.

Δεν έχει απλώς βαβά στο πόδι. Ας πούμε ότι είμαστε πάτσι.

Οπότε, θέλετε να ξεκατινιαστούμε;

Ή θέλετε να πάτε σπίτι;

Γιατί έχω μια ιδέα.

Ήξερες πως δεν υπάρχει ούτε μία Βίβλος στην πόλη;

Στη βιβλιοθήκη του εστιατορίου υπάρχουν ένα σωρό...

μυθιστορήματα τυχαίων συγγραφέων, αλλά...

ούτε ένα αντίτυπο του πιο διάσημου βιβλίου του κόσμου.

Φαντάζομαι πως αναρωτιέσαι γιατί βρίσκεσαι εδώ.

Έκανες κάποια ακατονόμαστα πράγματα.

Και βάσει των κανόνων της πόλης, θα έπρεπε να είσαι στο Κουτί.

Ο Νέιθαν μού είπε για τις φωνές.

Είναι όλα καλά.

Σάρα...

αν σου έλεγα...

ότι παρά τα φριχτά πράγματα που έκανες...

μπορείς ακόμη να βοηθήσεις τους ανθρώπους της πόλης;

Μπορείς ακόμη να κάνεις κάτι καλό.

Νομίζω ότι στον Νέιθαν θα άρεσε αυτό.

Ναι;

Ωραία.

Ωραία είναι αυτά, έτσι;

-Έχετε καλό μάτι, δεσποινίς Μάθιους. -Έτσι τα βρήκα.

Πώς;

Τοποθετημένα έτσι.