The Book Thief

Një fakt i vogël.

Ti do të vdesësh.

Pavarësisht përpjekjeve, askush nuk jeton përgjithmonë.

Më vjen keq që po tregohem kaq i hapur.

Këshilla ime është që kur të vijë koha, të mos të të zërë paniku.

Nuk të ndihmon shumë.

Them se duhet të prezantohem siç duhet.

Por gjithsesi herët ose vonë do të më takosh.

Sigurisht, që jo para kohës tënde.

E bëj atë një politikë për të shmangur jetesën.

Epo, përveç se ndonjëherë.

Një herë, shumë kohë më parë...

...nuk rezistova dot.

Ishte interesante.

Saktësisht nuk e di se ç'ndodhi me Lizëll Memingerin.

Por ajo tërhoqi vëmendjen time.

Mami.

Dhe kishte rëndësi për mua.

Do që të thuash disa fjalë?

Lamtumirë, i dashuri im.

HAJDUTJA E LIBRAVE

GJERMANI, SHKURT 1938

Ajo do të të mbante nëse do të mundej. Dhe ti e di këtë, apo jo?

Mbërritëm. Eja, Lizëll.

Tako prindërit e tu të rinj.

Eja.

Hans Huberman. -Heinrish.

Heinrish.

Ku është djali? -Vdiq.

Çdo të thuash? -Rrugës kur po vinim.

E varrosën pranë binarëve.

Na premtuan dy fëmijë me dy ndihma familjare.

Roza, s'mund t'ia hedhësh fajin fëmijës që vdiq. -Jo, ia hedh mamasë së tij...

...që i ka zvarritur në gjithë vendin pa i ushqyer dhe pa i larë.

Përpiqej të shpëtonte veten. -E pe vajzën?

E palarë.

Të gjitha ato që kanë thënë për komunistët është e vërtetë. Të pisët dhe budallenj.

Thërras sa të më dojë qejfi.

Eja.

Hajde.

Si e ka hallin ajo?

Madhëria Juaj!

Ç'shikoni, qurrashë!

Kjo është "Rruga e Parajsës". Shtëpia jote e re.

Oo, i dashuruar?! Vazhdojmë ndeshjen?

Të lutem, hyr.

Forca, merre.

Ç'duhet të thuash?

Na kanë dhënë një memece.

Shko lart.

Ku është?

Ai atje.

Është për ty.

Hans?!

Po, e dashur?

Mirëmëngjesi, Madhëria Juaj.

Mos i bjer më asaj.

Ç'duhet të thuash?

Faleminderit. -Fliska?

Dëgjomë këtu. Që tani e tutje më thirr "mami", në rregull?

Thuaje.

Mami. -Mirë.

Dhe atë derrin përtac atje...

...thirre "babi", kuptove? -Babi.

Kush të jetë?

Kush është?

Rudi Shtanjer, zonja Huberman. -Çfarë do?

Më tha mamaja që keni një vajzë tani.

E ç'të duhet ty? -Erdha që ta çoj në shkollë.

Ç'kanë këta njerëz që futin hundët në punët e të tjerëve?

'Tjeta, Rudi. -Ç'kemi.

Dhe ç'të bën të mendosh se je mjaftueshëm i mirë për vajzën time?

Rudi.

Edhe pak dhe mbush 12 vjeç.

Lizëll, haje supën dhe shko vishu.

Rri aty, ti qelbanik i vogël.

Nxito, Lizëll.

Të pëlqen të vraposh?

Me bast që të mund?

Askush s'më mund mua në gara.

S'para flet shumë, hë?

Ç'ishte kjo? Një e pështyrë për "po" dhe dy për "jo"?

Gëzohem që po e kuptojmë njëri-tjetrin.

Në të vërtetë mami nuk më tha që të vija të të merrja.

Thjesht, mendova se ke nevojë për disa miq.

Shumë faleminderit. -Rudi!

Çfarë po bën? -Asgjë, babi. -Shko në shkollë, pra.

Eja.

Dhe ti je?

Vajza e re e zonjës Huberman.

S'të thashë ty, Shtanjer.

Fol, vajzë.

Lizëll Meminger.

Merr shkumësin dhe shkruaje në dërrasë.

Forca, vajzë. S'kemi kohë gjithë ditën.

Shkruaje.

Pushoni.

Pushoni.

Kthehu në vend.

Pushoni.

Idiote! Idiote! Idiote!

Hej, idiote! Di të lexosh?

Forca. Lexo një fjalë. Lexo diçka.

Idiote.

Po e vret atë.

Vë bast që nuk ishte sherri yt i parë.

Francin nuk e kishin rrahur kaq keq qëkur urinoi në drekën e Tomi Mylerit.

Nuk ishte dhe aq i zgjuar. -Ai është më budallai në shkollë.

Por rruhet.

E mban mend si të shkosh në shtëpi?

Vetëm se s'di të lexoj nuk më bën të jem idiote.

Mirë. Atëherë, po të ndjek.

Mund të bashkohesh me skuadrën tonë të futbollit, e di?

Boll u përpoqe të më bësh shoqen tënde sepse nuk do rri gjatë këtu.

E pse jo?

Po ja mbath. Prandaj.

Për ku? -S'ka ç'të duhet.

Mirë, ma thuaj ku. -Pse?

Që të vij me ty.

Nuk po kupton. E kam seriozisht.

Duhet të gjej nënën time.

Zonjën Huberman? -Jo, idiot. Nënën time të vërtetë.

Bukur. Dua ta takoj atë.

Ç'po bën tani? -Do bëjmë garë.

Me bast me një puthje që të mund. -E pse dua të të puth ty?

Nuk e di. S'ka rëndësi ajo. Unë kam për të fituar.

Deri në fund të rrugës.

Po nëse fitoj unë?

Nuk të duhet të më puthësh. -Asnjëherë?

Ç'rëndësi ka kjo. Nuk do rrish, apo jo?

Hej, hileqare!

Bëre me hile. -Edhe?

Të munda. -Jo.

Dolëm barazim. -Kjo do të thotë që e fitoj puthjen.

Ta harrosh puthjen.

Oh, Zot. Ajo ka për të të vrarë.

Kush?

Nëse mendon se do të jem dorë lëshuar me ty e ke shumë gabim. Më dëgjove?

Erdha për të të thënë "natën e mirë".

Ç'është kjo?

E jotja është?

Pse një vajzë kaq e mirë si ti lexon diçka të tillë?

Je e sigurt se është e jotja? -Nuk ka qenë e imja më parë.

E kishte vëllai im. -E kuptoj.

Vëllai yt...

...quhej Pitër Shtraus?

E di se çfarë shkruan?

Do që ta mësosh?

Edhe unë s'di të lexoj shumë mirë.

Duhet të ndihmojmë njëri-tjetrin.

Mirë?

Bëjmë mirë të fillojmë.

"Manuali i varrmihësit."

Ngrini flamuj të kuq për përpjekjen e Gjermanisë...

...duam të hapim rrugën drejt lirisë...

Për përpjekjen e Gjermanisë...

...duam të hapim rrugën drejt lirisë.

Nuk bëjmë pakte vëllezërish...

...me çifutët apo me jo-gjermanët...

...sepse manipulojnë lirinë...

...e gjermanëve.

KRISTALNASHT-SHTUTGART, NËNTOR 1938

Hape. Hape të thashë.

Valter.

Dëgjo, më tha që të merrja vetëm një.

Merr Maksin. -Jo, nënë.

Merr atë! Ik!

Nuk iki pa ty. -Po, do të ikësh.

Për shpirt të babait që do e bësh. -Nuk ka kohë për heroizma, Maks.

Një ose asnjë. Eja.

Dokumentet janë brenda.

Nuk kontrollojnë mirë, por edhe e bëjnë ndoshta.

Shko gjeje.

Më fal.

Kur më në fund u takova me shpirtin e Maks Vandenbergut...

...ishte momenti më torturues ndonjëherë.

Që po linte nënën e tij.

Ishte i pushtuar nga ajo ndjenjë e tmerrshme...

...për faktin se do të jetonte.

Xhesi Ouens është njeriu më i shpejtë në tokë. -Hej, kini kujdes ju të dy.

Çfarë po bën, babi?

Po punoj, si gjithmonë.

Kujtoja se do e lyeje jo ta kruaje.

Epo, biznesi i kruajtjes po rritet, Rudi.

Çfarë t'i bëjmë. -Llogaritar.

Jam krenare për ty. Ajo është e zgjuar, Rudi. -Po, zotëri.

Çfarë është një llogaritar? -Diçka që s'do të të duhet kurrë.

"Të urojmë...

...sukses...

...me...

...karrierën tënde...

...në biznesin...

E varrimeve.

Biznesin e varrimeve.

Ja dole. Libri yt i parë. Përgëzime.

Premtomë diçka, Lizëll.

Nëse vdes shpejt, sigurohu që të më varrosin mirë.

Në rregull? -Po.

Mos e kalo kapitullin gjashtë.

Mund të fillojmë përsëri?