Secret Window

Secret Window (2004) - Ocr fps 23.976, runtime 1:35:55

กลับรถ

กลับรถ

กลับรถแล้วไปเสียจากที่นี่

เดี๋ยวนี้เลย

อย่ากลับไปนะ

อย่ากลับไปที่นั่นอีก

"โรงแรม"

เฮ้! เฮ้!

นี่มันอะไรกันล่ะ?

"6 เดือนผ่านไป"

คุณแอบก็อปนิยายผม

ว่าไง?

ขอโทษนะ นี่ผมเอ่อ...

- ผมไม่รู้จักคุณ - ไม่เป็นไร

ผมรู้จักคุณก็แล้วกัน คุณเรนี่ นั่นล่ะที่สำคัญ

คุณแอบก็อปนิยายผม

คุณเข้าใจผิดแล้ว ผมไม่เคยอ่านบทร่างของใคร

คุณอ่านนิยายผมแล้วลอกเอาไปเขียน

ผมรับประกันได้ว่า...

คุณกล้ารับประกัน แต่ผมไม่ต้องอยากฟังนี่หว่า

ถ้าคุณอยากร้องทุกข์ล่ะก็...

- โทรหาเอเย่นต์ผมที่นิวยอร์ค - นี่เป็นเรื่องระหว่างคุณกับผม...

คนนอกไม่เกี่ยว คุณกับผมเท่านั้น

เอาละ ฟังนะคุณ...คุณอะไรก็ช่าง

ผมไม่อยากถูกกล่าวหา ว่าขโมยผลงานใคร...

ถ้านั่นเป็นคำกล่าวหาของคุณ ชีโก้ เข้าบ้าน

คุณไม่พอใจก็ช่างคุณ แต่คุณขโมยงานผมจริงๆ

คุณแอบก็อปนิยายผม

- ไปได้แล้ว ผมไม่มีเรื่องคุยด้วย - ไปน่ะไปแน่

เรามีเรื่องต้องคุยกันอีกเยอะ

ผมไม่เอาต้นฉบับคุณหรอก

ทำเป็นไขสือก็ไม่รอดหรอก คุณเรนี่

เรื่องนี้ยังไม่จบง่ายๆ

ผมว่ามันจบแล้วนะ

"ฤดูไถหว่าน"

จอห์น ชูตเตอร์

ชื่อแกไม่คุ้นเลยว่ะ

นิยายแกฉันก็ไม่เคยอ่าน

เอาละ...

ฝันถึงไหนแล้วนะ

ฉันเปิดรับความคิดเห็น

ถ้าแกไม่กัดเธอ ฉันจะฆ่าเธอซะเลย

"4 วันหลังจากที่จอร์จแน่ใจแล้วว่า..."

"เมียมีชู้ เขาก็เผชิญกับ..."

นิยายเสี่ยวๆ

เสี่ยวเรียกพี่

นายรู้ว่าต้องทำยังไง

ก็ทำซะสิ

อย่าเขียนนิยายเสี่ยวๆ

โรคเสี่ยวหายเป็นปลิดทิ้ง

ฉันเจอต้นฉบับคุณในถังขยะ คุณเรนี่

คิดว่าคุณคงต้องใช้ เลยเอามาคืนที่โต๊ะ

ครับ ผมเห็นแล้ว คุณนายการ์วีย์

ทอดด์ ดาวนีย์คิดว่า ผู้หญิงที่ขโมยความรักเรา...

เมื่อความรักคือทุกสิ่งของเรา ก็ไม่ต่างจากหญิงแพศยา

เขาจึงตัดสินใจฆ่าเธอ

เขาจะฝังศพเธอไว้ในมุมลึก...

ที่ซึ่งบ้านและโรงนามาบรรจบกัน

เขาจะฝังศพเธอไว้ในสวน

สวนที่เธอรักยิ่งกว่าที่รักเขา

บ้าจริง

ดีนะ ได้ยินเสียงคุณฉันตกใจแทบแย่

มาฉันเช็ดเอง หน้าที่ฉันนี่คะ

ขอโทษจริงๆครับคุณนายการ์วีย์

ฉันจัดการเอง ไปทำงานต่อเถอะนะคะ

- ไม่ใช่นิยายผม - ฉันนึกว่าของคุณ

เปล่า ดูชื่อสิ จอห์น ชูตเตอร์ ไม่ใช่ผม

ฉันนึกว่าเป็น...

นามปากกาหรือนามแฝงน่ะซี

ไม่ๆ ผมไม่เคยใช้นามปากกา

นั่นซีนะ คุณจะใช้ชื่อปลอมทำไมล่ะ?

เปล่า ผมหมายถึงว่านี่นิยายคนอื่นเขา

อ๋อ งั้นก็โอเคค่ะ

"คนทุกคนมีเรื่องเล่า"

"หน้าต่างแห่งความลับ"

"ผู้หญิงที่ขโมยความรักเรา เมื่อความรักคือทุกสิ่งของเรา"

"ก็ไม่ต่างจากหญิงแพศยา"

นั่นคือความเห็นของทอมมี่ ฮาเวอร์ล็อก

เขาตัดสินใจฆ่าเธอ

เขารู้ว่าจะฝังศพเธอไว้ที่ไหน

สวนเล็กๆที่เธอจัดไว้ในมุม...

ที่ซึ่งส่วนเดิมและส่วนใหม่ของบ้าน มาบรรจบกัน

เขาจะฝังเธอไว้ในสวนที่เธอรัก ยิ่งกว่าที่รักเขา

ไปเปิดท้ายขายของคงสนุกดี

จะได้โละของเก่าๆบ้าง ดูสิ โทรมเนอะ

เขาทิ้งเอาไว้ทำไมนะ?

โอ้โห มีหน้าต่างด้วย

มันเป็นหน้าต่างแห่งความลับ

เหมาะเลยล่ะเนี่ย

ฉันจะทำตรงนั้นเป็นสวน

หน้าต่างแห่งความลับที่มองลงไป เห็นสวนแห่งความลับ

บ้าจริง

ฉันเปล่าก็อปนะพวก

อะไร?

คุณเรนี่

ฉันทำงานเสร็จแล้ว

เหรอครับ เร็วจัง งั้นก็...

- คราวหน้าเจอกันครับ - คุณเรนี่...

ฉันอยากจะบอกกับคุณว่า

ผู้หญิงบางคนไม่รู้คุณค่าสิ่งที่อยู่ในมือ

ได้คนดีมาอยู่กับตัวแล้วก็ไม่ซึ้งถึงคุณค่า

ค่ะ แค่นั้นแหละ

ฉันจะไม่พูดมากอีกแล้ว

คุณเรนี่

ฉันทำอะไรให้ทานดีมั้ย

ไม่ ผมกินแล้ว เพิ่งกิน

ถ้าเกิดหิวอีก ผมทำเองได้

คุณเป็นคนดี คุณเรนี่

คุณก็ดีครับ คุณนายการ์วีย์

เรื่องส่วนตัวผมคุณไม่เกี่ยว ขอบคุณ

โธ่เอ๊ย หมอนฉัน

เข้ามาจุ้นจ้านเรื่องส่วนตัวคนอื่น

ฉันไม่ได้ก็อปนิยายใคร

คิดว่าไม่นะ

- ฮัลโหล - ฮัลโหล มอร์ต

- คุณเป็นไรมั้ย - ไม่

- ทำไมต้องเป็นด้วยล่ะ - ไม่รู้สิ

คุณตัวคนเดียว เป็นอะไรไปก็คงไม่มีใครรู้

- ผมไงรู้ - ใช่

เจ้าหมาน้อยของฉันเป็นไง พาชีโก้ไปผ่าต้อรึยัง

คุณโทรมามีอะไร เอมี่

ฉันรู้สึกสังหรณ์ใจอีกแล้ว

ฉันรู้คุณคงว่าไร้สาระ คุณไม่เชื่อ...

แต่ฉันเชื่อนะ

ฉันทำแซนด์วิชอยู่ สังหรณ์ใจว่าคุณต้องมีเรื่อง

ฉันพยายามห้ามตัวเองอยู่นาน

จนทนไม่ไหวก็โทรมานี่ล่ะ

ผมไม่มีอะไรบอก นอกจากผมสบายดี

ไม่มีอะไรแปลกๆเกิดขึ้นเลยเหรอ

คุณจำ "หน้าต่างแห่งความลับ" ได้มั้ย

อะไรนะ?

นิยายของผม ผู้หญิงที่มีสวนเล็กๆ...

แล้วก็ถูกสามีตีด้วยพลั่ว

- เรื่องนั้นฉันไม่ค่อยปลื้ม - ขอบคุณนะที่บอก

เรื่องมันแรงน่ะ คุณว่ามั้ย

ผมอยากฟังคุณจิกกัดงานผมอีกจริงๆนะ

นิยายคุณทำไมเหรอ มอร์ต

คุณว่าเป็นไปได้มั้ยที่ผมจะ...

ได้รับอิทธิพลมาจากใครหรืออะไร กระทั่งเอามาเขียน?

นอกจากแจ็ค แดเนียลส์น่ะเหรอ

ผมขี้เมาผมรู้ ผมถึงต้องถามคุณไง

ไม่รู้สิ

ตอนเขียนเรื่องนั้นคุณเพี้ยนๆ เขียนกลางคืนด้วยมั้ง

- คุณหมายความว่าไง "ได้รับอิทธิพล"? - ไม่รู้สิ

อ่านเรื่องของคนอื่นน่ะเหรอ

ฟังนะ ลืมมันเถอะ

มอร์ต คุณสาบานแล้วว่าจะไม่ทำอีก

ได้โปรดลืมมันซะ ลืมมันซะ

เท็ดเป็นไง

สบายดี

ผมคิดๆอยู่ว่า ผมกับเขา น่าจะไปเมากันบ้าง...

เราใช้อะไรๆร่วมกันหลายอย่าง

- ฉันต้องวางสายล่ะนะ - ก็เหมือนกัน

- เขาอยู่มั้ย - ไม่

เราไม่ได้อยู่ด้วยกัน

ว้าว...

ผมคงโกหกถ้าบอกว่า ผมไม่ได้เต้นแร้งเต้นกาดีใจ

เปล่า มอร์ต

ฉันหมายถึงตอนนี้เราไม่ได้อยู่ด้วยกัน

เดี๋ยวเขาก็มา เขาไม่ค่อยมาหรอก ส่วนใหญ่ฉันเป็นฝ่ายไปบ้านเขา

นั่นไงรายละเอียดน่ารู้ ขอบคุณที่บอก

อย่าถามถึงเขา เราจะคุยกันลื่นกว่า

คุณน่าจะชวนเขามาบ้านเราบ่อยๆ

บ้านเราสวย ผมรักบ้านนั้นนะ ผมถึงได้ซื้อ

แค่นี้นะ มอร์ต

สวัสดี เอมี่

บ้า บ้า บ้า บ้า โง่เอ๊ย ไอ้โง่

- อ่านแล้วยัง? - อ่านแล้ว

นึกอะไรออกแล้วใช่มั้ย

อ๋อ แน่นอนอยู่แล้ว

คุณเขียนไว้เมื่อไหร่

นึกแล้วคุณต้องถาม

จะได้รู้ว่าใครลอกใครไง

เขียนเรื่องเดียวกัน มันก็ต้องถามว่าใครเขียนก่อน

- คุณว่าจริงมั้ย - ก็จริงน่ะสิ

ผมถึงได้ถ่อสังขารจากมิสซิสซิปปี้มาถึงนี่

ผมเขียนไว้ 7 ปีก่อน ปี 1997

คุณลอกไปได้ไง

นั่นล่ะที่ผมอยากรู้ชะมัด

นักเขียนหน้าเงินอย่างคุณ...

เดินทางไปเมืองเล็กๆในมิสซิสซิปปี้...

และขโมยเรื่องของผมไปได้ไง

- จบกัน - จบกัน?

จบกัน? หมายความว่าไง จบกัน?

คุณบอกคุณเขียนปี 97 ผมเขียนปลายปี 94

ตีพิมพ์ครั้งแรก ลงนิตยสารเดือนมิถุนา 95

เข้าใจเล่นนะ แต่ผมเขียนก่อนคุณ 2 ปี

คนที่โดนละเมิดลิขสิทธิ์ก็คือผม

โกหก!

- ผมเปล่า - พิสูจน์สิ

ผมไม่จำเป็นต้องพิสูจน์กับคุณ

ไปอ่านแอลเลอรี่ ควีนส์ มิสเทอรี่ ฉบับ มิ.ย.95 ซิ

- ผมจะไปหาอ่านได้ไง - ผมไม่เกี่ยวว่ะ

ผมต้องแล่นไปบ้านคุณ ที่ริเวอร์เดล นิวยอร์ค...

แล้วถามเอมี่เมียคุณรึเปล่านะ?

ผมอ่านเจอที่ปกหนังสือคุณ

นั่นบ้านเธอ ไม่ใช่บ้านผม

คุณหมายความว่าไง

ก็คิดว่าไงล่ะ ไอ้เซ่อ ผมกำลังจะหย่าเมีย