Frozen II

Άννα. Έλσα.

Ετοιμαστείτε για ύπνο.

Ωχ. Η πριγκίπισσα παγιδεύτηκε στο ξόρκι του τελώνιου.

Γρήγορα, Έλσα! Φτιάξε έναν πρίγκιπα! Έναν ωραίο!

Ωχ, όχι! Και ο πρίγκιπας παγιδεύτηκε.

Ποιος νοιάζεται για τον κίνδυνο όταν υπάρχει η αγάπη;

Άννα, μπλιαχ.

Ένα φιλί δεν θα σώσει το δάσος.

Οι χαμένες νεράιδες φωνάζουν.

Τι ήχο βγάζουν οι καμηλοπαρδάλεις;

Άσ' το. Ξυπνούν τη βασίλισσα των νεράιδων...

που λύνει το ξόρκι και τους σώζει όλους!

Και όλοι παντρεύονται!

Τι παίζετε;

Μαγεμένο Δάσος.

Τέτοιο μαγεμένο δάσος δεν έχω ξαναδεί.

Έχεις δει μαγεμένο δάσος;

Ορίστε;

Έχω δει. Μια φορά.

Και γιατί δεν μας το έχεις πει;

Θα μπορούσα να σας το πω τώρα αν...

-Εντάξει, τώρα. -Πες μας τώρα.

Είσαι σίγουρος γι' αυτό;

Είναι καιρός να μάθουν.

Να φτιάξουμε μεγάλο χιονάνθρωπο.

Αν ηρεμήσουν και ακούσουν.

Πολύ μακριά...

όσο βόρεια μπορεί κανείς να πάει...

ήταν ένα πολύ παλιό και πολύ μαγεμένο δάσος.

Όμως η μαγεία του δεν ήταν εκείνη των τελώνιων και των χαμένων νεράιδων.

Προστατευόταν από τα πιο ισχυρά πνεύματα όλων...

εκείνων του αέρα...

της φωτιάς...

του νερού...

και της γης.

Ήταν όμως και το σπίτι των μυστηριωδών Νορθάλντρα.

Οι Νορθάλντρα ήταν μαγικοί σαν εμένα;

Όχι, Έλσα. Δεν ήταν μαγικοί.

Απλά εκμεταλλεύονταν τα δώρα του δάσους.

Οι τρόποι τους διέφεραν πολύ από τους δικούς μας...

παρ' όλα αυτά μας υποσχέθηκαν φιλία.

Ο παππούς σας, ο βασιλιάς Ρούναρντ, τους κατασκεύασε ένα γιγάντιο φράγμα...

για να δυναμώσει τα νερά τους.

Ήταν ένα δώρο ειρήνης.

Πολύ μεγάλο δώρο ειρήνης.

Αισθάνθηκα μεγάλη τιμή όταν πήγα στο δάσος για να το γιορτάσω.

Ψηλά το κεφάλι, Άγκναρ.

Δεν ήμουν προετοιμασμένος γι' αυτό που θα συνέβαινε.

Χαλαρώσαμε την επαγρύπνησή μας.

Ήμασταν γοητευμένοι.

Τα νιώθαμε όλα...

πολύ μαγικά.

Όμως κάτι δεν πήγε καλά.

Μας επιτέθηκαν.

Στάσου πίσω μου.

Ήταν μια θηριώδης μάχη.

Ο παππούς σας...

Πατέρα!

...χάθηκε.

Η μάχη εξόργισε τα πνεύματα.

Προσοχή!

Έστρεψαν τη μαγεία τους εναντίον όλων μας.

Άκουσα μια φωνή...

και κάποιος με έσωσε.

Μου είπαν ότι μετά τα πνεύματα εξαφανίστηκαν.

Και μια πανίσχυρη ομίχλη κάλυψε το δάσος.

Τους απέκλεισε όλους.

Εκείνη τη νύχτα γύρισα στην Αρεντέλα βασιλιάς.

Μπαμπά, αυτό ήταν έπος.

Όποιος κι αν σ' έσωσε, τον αγαπάω.

Μακάρι να 'ξερα ποιος ήταν.

Τι έγιναν τα πνεύματα;

Τι είναι στο δάσος τώρα;

Δεν ξέρω.

Η ομίχλη υπάρχει ακόμα.

Κανείς δεν μπορεί να μπει.

Κι από τότε κανείς δεν βγήκε.

Είμαστε ασφαλείς.

Ναι.

Όμως το δάσος μπορεί να ξυπνήσει πάλι.

Πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για τον κίνδυνο που μπορεί να φέρει.

Τι λέτε, να πούμε καληνύχτα στον πατέρα σας;

Μα έχω πολλές ερωτήσεις ακόμα.

Άσ' τες για μια άλλη νύχτα, Άννα.

Ξέρεις ότι δεν έχω τόση υπομονή.

Γιατί μας επιτέθηκαν οι Νορθάλντρα;

Αφού τους δώσαμε δώρα!

Πιστεύεις ότι το δάσος θα ξυπνήσει πάλι;

Μόνο ο Ατοχάλαν ξέρει.

Οκτα-ποιος-τι;

Όταν ήμουν μικρή...

η μητέρα μου τραγουδούσε για έναν ξεχωριστό ποταμό που τον λέγαν Ατοχάλαν...

και φύλαγε όλες τις απαντήσεις για το παρελθόν.

Για τον προορισμό μας στη ζωή.

Θα μας το τραγουδήσεις; Σε παρακαλώ;

Εντάξει.

Ελάτε αγκαλίτσα.

Βολευτείτε.

Εκεί που ο βοριάς

Τη θάλασσα αγγίζει

Είναι ένα ποτάμι

Που μνήμες πολλές φεγγίζει

Κοιμήσου, αγάπη μου, ύπνο γλυκό

Τα βρίσκεις όλα στο ποτάμι αυτό

Στα νερά του

Βαθιά και χωρίς ψέμα

Είναι οι απαντήσεις

Κι ένας δρόμος για σένα

Μέσα στον ήχο του όταν βρεθείς

Μην πας μακριά αλλιώς θα πνιγείς

Σ' αυτούς που ακούν θα τραγουδήσει

Στο τραγούδι του όλη η μαγεία κυλά

Αντέχεις αυτό που σε φοβίζει;

Μπορείς να αντέξεις Αυτό που το ποτάμι φυλά;

ΨΥΧΡΑ ΚΙ ΑΝΑΠΟΔΑ II

Εκεί που ο βοριάς

Τη θάλασσα αγγίζει

Είναι μια μητέρα

Γεμάτη μνήμη

Έλα, αγάπη μου, το σπίτι αδημονεί

Όταν χαμένα είναι όλα

Τότε θα βρεθεί το καθετί

Μεγαλειότατη.

Σας περιμένουν.

Με συγχωρείς.

Έρχομαι.

Το ακούς αυτό;

Τι;

Δεν έχει σημασία.

Απολαμβάνεις το κρύο χώμα, Όλαφ;

Ζω ένα όνειρο, Άννα.

Μακάρι να κρατούσε για πάντα.

Η αλλαγή μας περιγελά με την ομορφιά της.

Τι είπες;

Συγχώρησέ με. Η ωριμότητα με κάνει ποιητή.

Εσύ που είσαι πιο μεγάλη και σοφή...

πες μου, σε ανησυχεί η ιδέα ότι...

τίποτα δεν είναι μόνιμο;

Όχι.

Αλήθεια;

Ανυπομονώ να γεράσω όσο εσύ...

για να μην ανησυχώ για σημαντικά πράγματα.

Δεν εννοώ αυτό.

Δεν ανησυχώ γιατί...

έχω εσένα, την Έλσα, τον Κρίστοφ και τον Σβεν...

και η πύλη είναι ορθάνοιχτη...

και δεν είμαι πια μόνη.

Ναι, ο αέρας φυσά πιο παγωμένος

Ο καιρός περνάει επομένως

Και τα σύννεφα προχωρούν Με το αεράκι του φθινοπώρου

Λίπασμα έγινε η κολοκύθα

Κοκκίνισε το φύλλο που είχα

Γι' αυτό βασίζομαι σε βάσεις γερές

Ναι, κάποια πράγματα δεν αλλάζουν

Το χέρι σου στο δικό μου κρατώ

Κάποια πράγματα μένουν ίδια

Να χωρίσουμε ποτέ δεν θα φοβηθώ

Σαν πέτρινος τοίχος που δεν πέφτει

Κάποια πράγματα είναι αληθινά!

Κάποια πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ

Όπως τώρα που σε κρατάω αγκαλιά

Τα φύλλα έγιναν πορτοκαλί

Σβεν, νιώθω πως το μέλλον μας καλεί

Μου λες δηλαδή πως απόψε Θα κάνεις πρόταση για γάμο;

Ναι, αλλά δεν ξέρω Να τα κανονίζω όλα αυτά

Να βγάζω δαχτυλίδι και να καίνε κεριά

Καλύτερα ν' αφήσεις εμένα Τα ρομαντικά να κάνω!

Κάποια πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ

Η αγάπη μου για κείνη είναι φωτιά

Κάποια πράγματα μένουν τα ίδια

Με τους ταράνδους τα πάω πιο καλά

Αν όμως αρραβωνιαστώ

Και αφοσιωθώ

Θα ξέρω τι να πω και τι να κάνω

Έτσι;

Κάποια πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ

Σβεν, σ' εσένα πέφτουν όλα πάνω

Οι άνεμοι γυρίζουν

Μήπως γι' αυτό ακούω κάτι να με καλεί;

Πλησιάζει κάτι;

Μου φαίνεται πως δεν μ' αρέσει η αλλαγή

Αυτές οι μέρες αξίζουν

Δεν πρέπει να χάνονται στον αέρα

Δεν μπορώ να φυλάξω τη στιγμή

Όμως μπορώ ν' αδράξω τη μέρα!

Ο αέρας φυσά πιο παγωμένος

Ο καιρός περνάει επομένως

Τώρα να χαρούμε τα καλά

Τώρα που ο ουρανός χρυσίζει

Πάντα θα ζούμε σε βασίλειο αγαθών

Αυτό είναι για το καλό των πολλών!

Και η σημαία της Αρεντέλας Πάντα θα κυματίζει

Η σημαία μας πάντα θα κυματίζει!

Η σημαία μας πάντα θα κυματίζει Η σημαία μας πάντα θα κυματίζει

Κάποια πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ

Γυρίζεις το κεφάλι και ο χρόνος πετάει

Κάποια πράγματα μένουν τα ίδια

Και το μέλλον δεν ξέρουμε πού πάει

Καλά να είμαστε, παιδιά Περασμένα ας είναι τα παλιά

Ο χρόνος τρέχει, είναι αλήθεια