The Uninvited

ผมรักคุณ,

และ ผมก็มีถุงยาง

แมท ฉันไม่ควรอยู่ที่นี่ \ เถอะน่า แอนนา

ไม่ ไม่ \ เถอะน่า สนุกนะ

ฉันไม่ควรอยู่จริงๆ

แอนนา เถอะนะ

ฉันอยู่ในปาร์ตี้

แต่สิ่งที่ฉันต้องการคือ กลับบ้าน

เฮ้ เธอจะไปไหนหนะ แอนนา ?

อย่าไปที่บ้าน

และฉันก็ได้ยินเสียงกระดิ่งของแม่

ฉันไปหาแม่

ตั้งแต่แม่ป่วย\ เราก็ให้แม่มาอยู่ที่บ้านริมน้ำ

แม่ต้องการอย่างนั้น

แม่อยู่อย่าโดดเดี่ยว

แม่ไม่ได้ต้องการอยู่คนเดียว

แอนนา

ฉันรีบวิ่งขึ้นบ้านไปหาพ่อ

มีบางอย่างผิดปกติ

ฉันรู้สึกไม่ปลอดภัย

เหมือนมีปีศาจอยู่ในบ้าน

ยังไงก็ตาม ฝันของเธอเหล่านี้มันดูเหมือนจะ

เกี่ยวกับการพยายามออกจากป่าแล้วมุ่งหน้ากลับบ้าน

ใช่แล้ว

และเมื่อฉันไปที่นั่น เหมือนกับว่า แม่พยายามจะบอกอะไรบางอย่าง

แต่ฉันไม่เข้าใจว่าอะไร แม่ต้องการจะบอกอะไร

เอาหล่ะ เรามาพูดเรื่อง เด็กผู้หญิงผมแดง

ตอนนี้เรามีรายละเอียดใหม่ กระบอกน้ำ

ทำไมเธอคิดว่ากำลังถือมันอยู่

ฉันไม่รู้

ฉันจำไม่ได้จริงๆ

บางทีเธอกำลังพยายามจะดับไฟ

เมื่อตอนที่แม่ของฉันป่วยครั้งแรก แม่บอกว่าเธอจะอยู่ที่นั่นตลอดเวลา

อาจจะเป็นในรูปของแมวจรจัด หรือเป็นเพียงเสียงของสายลม

แต่นั่นจะเป็นแม่เสมอ เธอจะคอยปกป้องเราตลอด คุณรู้มั้ย

แต่

ในคืนที่ไฟไหม้ ฉันไม่สามารถปกป้องแม่ได้

เธอเป็นคนเก่ง

ถ้าฉันเก่งจริง ทำไมถึงจำไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นคืนนั้น

เอาหล่ะ ฉันคิดว่า

เราสามารถอยู่ได้ด้วยความทรงจำ แต่บางครั้งเราก็อยู่ได้ด้วยการลืม

เธอเสียแม่ไปในเหตุการณ์ที่น่าสลดนั้น

ชีวิตเธอต้องเปลี่ยนไปเพียงเพราะวาล์วเชื้อเพลิงเสีย

มันอาจจะไม่ใช่เรื่องแย่ที่จะลืมมัน

- แล้วเรื่องความฝันล่ะคะ? - มันเป็นความฝัน

เธอจะคิดออกเอง นั่นคือวิธีที่มันทำงาน

มันเป็นกระบวนการ แอนนา

นานเท่าไหร่แล้ว? สิบเดือน? เธอเกือบจะสำเร็จแล้ว

แต่เธอไม่น่าจะมาอยู่ในสถานที่แบบนี้

- คุณคิดว่าฉันพร้อมที่จะออกไปได้แล้วหรือคะ? - เธอต้องการอะไรจากฉันอีกรึไง?

กลับบ้าน จูบหนุ่มๆ แล้วรับมือกับปัญหา

ทำเรื่องที่ค้างคาให้เสร็จ

สวัสดี

สักครู่คะ

แอนนา กลับบ้านแล้วหรอ

ฉันก็อยู่คนเดียวสิ

ฉันต้องไปจริงๆ

เลือดคงออกมากใช่มั๊ย แอนนา

เธอคิดว่าพวกเขารักษาเธอได้จริงๆหรอ?

มาเถอะที่รัก ปล่อยให้เธอเก็บของไป

เราบอกแล้วใช่มั้ยว่าอย่ามาเดินเตร็ดเตร่แถวนี้น่ะ

พวกเขารักษาฉันไม่ได้

แล้วฉันจะเล่าเรื่องให้ใครฟัง?

พ่อมีเซอไพรซ์

-ดูใน่ช่องเก็บของสิ -อย่าบอกนะว่าเป็นซีสเบอเกอร์

ก็ไม่เชิง

-พ่อเขียนเสร็จแล้ว -ใช่เปิดดูสิ

-ขอบคุณค่ะพ่อ -ไม่เป็นไร

มันดีไหมคะ?

เอ่อ ไม่รู้สิ แต่พ่อว่าลูกคงบอกพ่อได้

พ่อมีบางอย่างที่ดีๆ มาด้วย

น่ากินมากเลยขอบคุณค่ะ

อื้อ เรเชลทำเองเลยนะ

เธออยากจะมาด้วยวันนี้ แต่พ่อบอกเธอว่าพ่ออยากจะมารับลูกคนเดียว

เธอเป็นคนดี แอนนา จริงๆ นะ

พ่อไม่รู้ว่าพ่อจะทำได้ยังไง...

- พ่อ หนูเชื่อพ่อค่ะ -...ถ้าไม่มีเธอ

อเล็กซ์

แอนนา เธอกลับมาแล้ว

เธอมาเร็วนะ ฉันอยากจะกอดเธอแต่ว่า.. ยินดีต้อนรับกลับบ้าน

เธอดูดีนี่ แต่ผอมไปหน่อยนะ

ฉันว่าน่าจะใช้เวลาอยู่ที่นี่

อย่างแรกเลยทำน้ำหนักให้เธอ

ฉันเริ่มต้นทำให้เขาไปแล้ว

ใช่ เธอทำอาหารทั้งวันเลย

- ทำ... โอ้ คุณทำอะไรอยู่เหรอ? - บีฟ สโตรกาโนฟ ของโปรดของเธอ

ตอนนี้บ้านมีแต่สาวๆแล้วพ่อนักเขียน

พ่อเธอเล่าเรื่องไอเดียของฉันให้ฟังรึยัง -ยังค่ะ

เรื่องงานปาร์ตี้

เราคิดว่าจะจัดงาน "ต้อนรับกลับบ้านนะ แอนนา" ให้เธอ

โอเค ดีค่ะ

ทุกคนต่างถามถึงลูกกันทั้งนั้น

- เรายังมีเวลาตลอดหน้าร้อน ไม่ต้องรีบร้อน - ไม่ค่ะ

โอเค งั้นหนูไปว่ายน้ำก่อนนะคะ

ฉันทำมันพัง

แอนนา

เหมือนไม่เคยเกิดขึ้นเลยใช่มั๊ย?

อเล็กซ์ ฉันคิดถึงเธอมาก

แล้วเธอคิดว่าไง?

รู้มั้ย พ่อปรับปรุงมันช่วงวันหยุด

เพราะงั้นมันถึงเสร็จตอนที่เธอกลับมาพอดี

ยินดีต้อนรับสู่โรงพยาบาลบ้าแห่งใหม่

อาหารดีกว่า ผู้คนก็บ้ากว่า

- เธอย้ายเข้ามาเมื่อไหร่? - ทายสิ

ตอนแรก เธอช่วยเรื่องการตรวจสอบอุบัติเหตุ

ต่อมา เธอช่วยเรื่องงานศพ

ตอนนี้ เธอก็มาช่วยพ่อ สามครั้งต่อคืน

ไม่ว่ายังไง

เฮ้ ต้องขอบใจเธอนะ

ขอบใจอะไร?

- ทิ้งฉันให้อยู่คนเดียว - อเล็กซ์!

รู้มั้ย ฉันติดแหง่กกับพวกเขาสองคนที่นี่

ในขณะที่เธอไปรักษาอาการบ้าของเธอ

อเล็กซ์ เธอไม่รู้หรอกว่าเกิดอะไรขึ้นในนั้น

เธอก็เป็นแม่ของฉันเหมือนกันนะ

รู้มั้ย อย่างน้อยเธอก็น่าจะเขียนตอบฉันบ้าง

เธอพูดเรื่องอะไรน่ะ?

เพลย์ลิสที่ฉันทำให้ จดหมายที่ฉันเขียน

ฉันไม่ได้รับอะไรทั้งนั้น อเล็กซ์ ฉันสาบาน

บางทีดร.ซิลเบอร์ลิง อาจจะไม่ต้องการให้ฉันเห็นมัน

ไม่ นั่นไม่ใช่ดร.ซิลเบอร์ลิง

โอ้ ให้ตายเถอะพ่อ!

หนูหมายความว่า ทำไมพ่อถึงไม่ส่งจดหมายของหนู?

นั่นจดหมายหนูนะ พ่อ

อะไร? พ่อกลัวว่าหนูจะบอกเธอ เรื่องแฟนคนใหม่ของพ่อน่ะเหรอ?

ใช่มั้ยล่ะ? เรื่องความลับสกปรกๆ ของพ่อน่ะ?

มันเป็นความผิดของพ่อที่ให้เธอเข้ามาอยู่ที่นี่

ชาวบ้านทั่วทั้งเมืองต่างก็พูดกันถึงเรื่องนี้

น่าขยะแขยง

- อเล็กซ์ นั่นเธอจะไปไหน? - ยังกับจะมีใครสน

โดนจับจนได้

มานี่สิ ตอนนี้เธอกอดฉันได้นะ ฉันสะอาด

ฟังนะ แอนนา ฉันรู้ว่ามันเป็นเรื่องปกติ

ที่เธอจะต้องเกลียดแฟนใหม่ของพ่อ

แต่ฉันก็หวังไว้ลึกๆ ว่าเราจะสามารถเริ่มต้นกันได้ใหม่

และทำให้มันดำเนินต่อไป

- ได้ค่ะ - เยี่ยม

- มีบางอย่างแปลกไป - โอ้ ใช่ ฉันทาสีใหม่

จริงๆ แล้วฉันชอบวอลเปเปอร์ทั้งหมดในบ้านหลังนี้นะ

แต่ห้องครัวต้องการอะไรที่มันสว่างขึ้นมาหน่อย

เคยมีบางอย่างอยู่ตรงนี้

- เหรอจ๊ะ? - ค่ะ กระดานดำ?

โอ้ ใช่ กระดานดำ

มันต้องอยู่บนห้องใต้หลังคารวมกับของเก่าชิ้นอื่นๆ

ฉันคิดว่ามันไม่จำเป็นสำหรับเราอีกต่อไป

เอ่อ ว่าไงจ๊ะ? อยากจะช่วยฉันจัดโต๊ะอาหารมั้ย?

ไม่ค่ะ ตอนนี้หนูยังไม่หิว

อเล็กซ์?

เธอกำลังทำอะไรน่ะ?

หรือว่านั่นเป็นสิ่งที่เธอ กำลังสนุกสนาน

- ฉันไม่รู้ - โอเค

เธอเมานี่?

ก็ฉันไปปาร์ตี้มาแล้วก็มีเครื่องดื่มมาเสริฟ

-เธอไปเอามันมาจากไหน? -ข้างบน

เธอทำอะไรกับมันเนี่ย?

-ไม่รู้สิมันอยู่ห้องใต้หลังคา... -มันอยู่ที่มันควรจะอยู่แ้ล้ว

-ฉันเกลียดกระดิ่งนั่น -ทำไมหล่ะ?

มันทำให้ฉันได้นึกถึงแม่นะ

เราต้องการมันอเล็กซ์

เป็นสิ่งที่แม่เรียกเวลาต้องการอะไรหลังจากที่เธอป่วย

แอนนา รู้ตัวได้แล้ว.เรเชลเป็นคนซื้อมันมา

เธอพูดเรื่องอะไร?

เธอซื้อมันมาจากร้านขายสัตว์เลี้ยง

แล้วเอามันมาผูกข้อมือแม่

รู้มั๊ยว่าทำไม?

เพื่อให้เธอสามารถได้ยินเวลาแม่มา ตอนเธอกำลังอยู่บนตัวพ่อ

-เธอกุมันขึ้นมา -ฉันจะทำไปทำไม

เพื่อเอาพ่อคืนมา

เชื่อฉัน แอนนา ฉันหมดหวังที่จะได้พ่อคืนแล้ว

รู้มั๊ย ถึงฉันจะเมา แต่ฉันก็รู้ความจริงนะ

อยากกินเบอร์ริโตจัง

ทีหลังใช้ค้อนปอนด์จะดีกว่านะ

- ขอโทษค่ะ - ฉันว่ามันก็ดีแล้ว

จริงๆ แล้ว ห้องครัวเราต้องการของตกแต่งนิดหน่อยน่ะ

งั้นเหรอ?

- ฉันจะออกไปข้างนอก - เยี่ยม

รู้มั้ย แอนนา ฉันจำได้เมื่อตอนครั้งแรกที่ฉัน มาที่นี่เพื่อดูแลแม่เธอ

เมื่อฉันเข้ามาอยู่ในบ้าน

อเล็กซ์ก็ทำสิ่งที่ร้ายกาจ

ไม่เคารพพ่อของเธอ

แต่เธอนั้นต่างออกไป

เธอเรียบร้อย รู้มั้ย? สุภาพ เป็นสุภาพสตรีโดยสมบูรณ์

ฉันจำได้ว่า

''น้ำนิ่งไหลลึก เธอเข้มแข็งมาก''

เมื่อตอนฉันอายุเท่าเธอ

ฉันต้องเจอกับอุปสรรคหลายอย่างเหมือนเธอ และฉันเรียนรู้ที่จะเข้มแข็ง

เป็นผู้หญิงที่ไม่มีใครสนใจ

ฉันดีใจที่เธอกลับมา

หวังว่าทุกอย่างเป็นไปได้ดี เธอจะได้อยู่ที่นี่

ขอบคุณค่ะ ฉันก็ตั้งใจอย่างนั้น

นี่เห็นหน้าของเธอ รึเปล่า

อย่างกับว่าเธอไปขโมย ครัวบาร์บี้ของหล่อนมางั้นแหล่ะ

ฉันหลับตาเหวี่ยงค้อนซะด้วยซ้ำ

นั่นมัน เจ๋งไปเลย

มันเป็นกระดานดำของเรา มันควรจะอยู่ตรงนั้น

จำได้มั้ยว่าแม่มักจะเขียนข้อความทิ้งไว้?

ตารางฝึกซ้อมฟุตบอล

โอ้ แต่ลายมือแม่มันห่วยแตกมากเลย

เกี่ยวก้อยสัญญา?

ฉันตัวซีดจริงๆ เหรอ?