Dimples

Έϊ, έϊ! Όμορφα, όμορφα!

Αυτή η παράσταση με συγκίνησε!

Εγώ, θα συνεισφέρω ένα δολλάριο.

Έε, κύριοι; Ναι.

Αυτό είναι ...ωραίο.

Σας ευχαριστώ. Σας ευχαριστώ.

Σας ευχαριστώ. Σας ευχαριστώ.

Ελάτε, παιδιά!

Βοήθεια! Βοήθεια! Βοήθεια! Με έκλεψαν! Με έκλεψαν! Βοήθεια!

- Με έκλεψαν! Βοήθεια! Βοήθεια! - Ο καθηγητής το έκανε πάλι.

Ελάτε, παιδιά. Πρέπει να συναντήσουμε τον καθηγητή.

Όχι εγώ. Εσείς μπορεί να καταλήξετε στην φυλακή, αλλά όχι εγώ.

Δεν θα πάμε στην φυλακή. Θα πάμε στην πλατεία Ουάσιγκτον.

- Τι συμβαίνει; Τι τρέχει; - Είναι ο καθηγητής.

- Άρπαξε πάλι ένα πορτοφόλι. - Πάρ' το πίσω!

Δεν μπορείς να προσβάλεις έτσι, τον παππού μου!

- Πάρ' το πίσω! - Εντάξει.

Νομίζεις ότι ο καθηγητής θα έπαιρνε κάτι που δεν του ανήκει;

Αυτό ακριβώς, είναι το πρόβλημα με τον καθηγητή!

Δεν φαίνεται να ξέρει τι ανήκει σ' αυτόν και τι όχι.

Ο καθηγητής είναι ένας από τους πιο τιμίους ανθρώπους στον κόσμο.

Και εκτός αυτού, έχει διορθωθεί.

Aα, οι μαθητές μου.

- Καθηγητά! - Ναι, τι είναι, μικρέ μου υάκινθε;

Πες τους, ότι δεν πήρες τίποτα από αυτόν τον άνθρωπο.

Τι εννοείς; Ότι έκλεψα; Μα, ποιος είπε κάτι τέτοιο;

- Εμείς! - Ω, εσείς.

Λοιπόν, τώρα σας ρωτώ, αυτή είναι η ευγνωμοσύνη...

μετά από ό,τι έχω κάνει για σας;

- Ντροπή σας. - Βλέπετε;

Ναι. Πράγματι, μόλις έμαθα για ένα πάρτι στο βόρειο τμήμα της πόλεως...

όπου, αν βιαστούμε, μπορούμε να μαζέψουμε καμιά δεκάρα, παίζοντας για τους καλεσμένους.

Ελάτε.

- Έλα. - Λοιπόν, ίσως είναι τίμιος,

αλλά αν ξανασυμβεί...

Ελάτε, παιδιά. Καθήστε!

Κοκκαλιάρη, θα μπορούσες να καθήσεις εδώ;

Δεν είναι χαριτωμένα; Eιδικά το μικρό.

Tα καπέλα! Δεν βλέπετε ότι είστε σε ένα κομψό σπίτι;

Δεν θα ήταν διασκεδαστικό να παίξουν στην γαμήλια δεξίωση μας;

Θα τα ντύναμε και...

Άλεν, δεν ακούς.

Εε; Ω, ο γάμος μας. Ναι, ναι. Φυσικά.

- Άλεν. - Τι;

Άσε, δεν πειράζει.

Ελάτε, παιδιά. Εναρμονισθείτε.

Σταμάτα να σκουπίζεσαι. Να, πάρε αυτό.

Ένα λυπηρό πράγμα θα πω. Tο αποδοκιμάζω τελείως.

Σταμάτα να μουρμουρίζεις, Τζάσπερ.

Δεν καταλαβαίνω γιατί ο ανηψιός σου, έφερε αυτά τα μικρά, βρωμερά αλητάκια εδώ.

Θα κλέψουν τα δακτυλίδια σου, αν μπορούσαν να τους βάλουν χέρι.

Θα σε ευχαριστήσω, που δεν τα παίρνεις προσωπικά, Τζάσπερ.

Μας λήστεψαν. Όλες τις γούνες μας, τα πάντα.

Ένας κλέφτης μπήκε και έκλεψε τα πάντα!

- Τι σας έλεγα; Το ξαναέκανε. - Δεν το έκανε.

- Το ξέρω ότι δεν το έκανε! - Πάλι τα ίδια, φεύγω! Ελάτε.

Δεν το έκανε! Δεν το έκανε!

Αστυνομία! Αστυνομία!

Αστυνομία! Αστυνομία!

Πιάστηκα!

- Κάποιος μπήκε από το παράθυρο. - Τι;

Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι αυτά τα αλητάκια είναι μέρος του σχεδίου.

Που εστάλησαν για να αποσπάσουν την προσοχή μας από τον κλέφτη.

- Θα σταματήσεις να μουρμουράς; - 'Επιασαν ένα από αυτά.

- Αφήστε με ήσυχη. Δεν έκανα τίποτα. - Θα σε πάμε μέσα.

- Δεν ξέρω τίποτα γι' αυτό. - Αυτό το πιάσαμε στα κάγκελα.

Ελπίζω να μην τραυματισθήκατε στην καταδίωξη.

Μα, όχι, κυρία μου... ούτε γρατζουνιά.

Έλα εδώ, αγαπητή μου. Μην φοβάσαι. Εσύ και ο Τζάσπερ...

Πήγαινε αυτούς τους γενναίους αστυνομικούς, πάνω...

και δώσε μια περιγραφή των αντικειμένων που εκλάπησαν.

Μετέφερε την συγνώμη μου, στους καλεσμένους μου και βεβαίωσε τους ότι θα αντικαταστήσω τα πάντα.

- Αλλά δεν θα πάει αυτό εδώ, στην φυλακή; - Ω, μην είσαι ηλίθιος.

Έλα, αγαπητή μου.

Δεν έκανα τίποτα. Αλήθεια, δεν έκανα.

- Είμαι πολύ μικρή. - Είσαι;

- Δεν θα με αφήσετε να φύγω; - Που θα πήγαινες;

- Σπίτι. - Που είναι το σπίτι;

- Με τον καθηγητή. - Tον καθαγητή;

- Ποιος είναι ο καθηγητής; - Ω, δεν τον ξέρετε;

Μα, όλοι ξέρουν τον καθηγητή.

Είναι ένας κομψός κύριος και ένας "αριστοκράτης".

- Αυτό είναι κέϊκ; - Πιστεύω ότι το βρήκες.

Βάλε μόνη σου, καλή μου.

- Έϊ, καθηγητά, περίμενε ένα λεπτό! - Τι είναι;

Καθηγητά, την έπιασαν! Η αστυνομία. Την έπιασαν!

- Ποιον έπιασαν; Έπιασαν την Ντιμπλς; - Ναι, κύριε!

Ω, εε... Εδώ, εε...

Ο καθηγητής είναι πολύ αυστηρός με τους μαθητές του.

Τους παρακολουθεί πολύ στενά, ώστε αυτοί να μην κάνουν τίποτα κακό.

Και τους επιπλήττει αν είναι άτακτοι.

Αλλά τραγουδώντας και παίζοντας στον δρόμο; Δεν είναι κάπως παράξενο...

για έναν καθηγητή μουσικής να το επιτρέπει αυτό;

Αα, αυτό είναι μόνο πρακτική.

Αν εξασκούνται στο σπίτι, οι γείτονες πετούν μπουκάλια από τα παράθυρα.

Τι σου αρέσει περισσότερο; Η σοκολάτα ή η βανίλια;

Μου αρέσει η σοκολάτα και η βανίλια.

Εύχομαι να ήταν εδώ ο καθηγητής. Του αρέσει το κέϊκ βανίλια.

Βοήθεια! Σταμάτα κλέφτη! Βοήθεια! Σταμάτα κλέφτη!

Ω, ξέφυγε. Ο κλέφτης ξέφυγε.

- Κτυπήσατε, κύριε; - Ω, ήταν ένας μεγάλος άνδρας.

Πολύ μεγάλος για μένα. Δεν είμαι τόσο νέος, όσο ήμουν κάποτε.

- Τι συμβαίνει εκεί κάτω; - Αυτός ο κύριος, παραλίγο να πιάσει τον κλέφτη.

- Πήρε τα πάντα σχεδόν πίσω. - Υπέροχα!

Δεν θα μπείτε, κύριε; Θα 'ηθελα να σας δω.

Ω, σας ευχαριστώ, κυρία. Με μεγάλη μου χαρά.

Λοιπόν, δεν έκανα τίποτα πέρα από το καθήκον μου σαν πολίτης.

Aα, σαν το σπίτι της παιδικής μου ηλικίας.

Ντιμπλς, αγαπητή μου.

- Είσαι μια χαρά. - Το ήξερα ότι θα έλθεις.

- Είναι ο καθηγητής. - Aα, μεγάλη μου χαρά.

Βλέπετε; Αν κάτι έχει κλαπεί, πάντα να στέλνετε τον καθηγητή...

και, συνήθως, τα παίρνετε πίσω.

Εε, ναι. Λοιπόν, τα παραλέει.

Μου προσφέρατε πολύτιμη υπηρεσία, κύριε. Δεν βρίσκω λόγια, να σας ευχαριστήσω.

Ω, κυρία μου. Εγώ, εε, περνούσα...

μπροστά από την, εε... κατοικία σας...

όταν ο ένοχος εμφανίστηκε από τους θάμνους.

Τον άρπαξα και πάλεψα μαζί του,

αλλά ήταν νέος και εγώ δεν είμαι ο Ευστάθιος Άπλμπι που ήμουν...

όταν κωπηλατούσα με το πλήρωμα του Γέϊλ, για την νίκη.

Αν δεν σας έφερνε σε αμηχανία, θα ήθελα να δεχθείτε κάτι μικρό.

Ω, όχι, όχι, κυρία μου. Σας ευχαριστώ. Όχι για μένα.

Κάθε Αμερικάνος θα είχε κάνει το ίδιο.

Αλλά, βέβαια, αν θα θέλατε να, εε...

δώσετε κάτι λίγο στο παιδί...

- Ω, όχι. - Eε, όχι.

Μόνο ένα μικρό αναμνηστικό. 100 δολλάρια ή...

Ίσως 75.

Είναι κάτι που θα ήθελες πιο πολύ, αγαπητή μου;

Λοιπόν, υπάρχει ένα πράγμα.

- Ναι. - Τι είναι, αγαπητή μου;

Αν δεν πειράζει,

θα ήθελα άλλο ένα μικρό κομμάτι από το κέϊκ σοκολάτας.

- Βέβαια, παιδί μου! - Ω, αγαπητή μου.

Πόσο μεγάλο κομμάτι θέλεις; Ένα μεγάλο κομμάτι ή ένα πολύ μεγάλο κομμάτι;

Δώστε της όλο το κέϊκ μερικά από τα μπισκότα.

Ορίστε, αγαπητή μου.

Τώρα πες μου, που μένεις;

- Στην παράγκα, στην οδό Κερασιάς. - Στην παράγκα;

Ένα είδος κατασκηνώσεως... Η κρίση, βλέπετε.

Ω, ναι. Καληνύχτα, καλή μου.

- Θα έλθεις σύντομα να με ξαναδείς; - Ναι, κυρία.

Θα το ήθελα. Έχετε πάντα κέϊκ σοκολάτα;

Θα έχω, κάθε φορά που θα έρχεσαι να με δεις.

Λοιπόν, έλα, μικρό μου τριανταφυλλάκι.

Πέρασε η ώρα του ύπνου μας, ξέρεις.

Στο επανιδείν.

- Σίσερο! - Ναι, κύριε.

Ναι, δεν κοιμόμουν. Απλά είχα αναπαύσει τα μάτια μου.

Λοιπόν, αυτό μόλις και μετά βίας, ένας κύριος το περιμένει από ένα κύριο κυρίου.

Ωραίο τρόπο διάλεξες για να καλωσορίσεις τον αφέντη σου, μετά από τις συναλλαγές της ημέρας.

Έπρεπε να υπάρχει έντονη φωτιά, καυτό παντς.

Ναι, σίγουρα θα ήταν ωραία.

- Αλλά... - Δεν ήμουν ποτέ, χωρίς τον σκούφο μου.

Ποτέ δεν ήξερα ότι είχατε, αλλά το μόνο καπέλο, κύριε...

Υποφέρω με την διαρκή ασυνειδησία σου!

Παραβλέπω την αδιάφορη δραστηριότητα σου, στο ίδρυμα μου!

Αλλά κανείς δεν μπορεί να παραμένει στην υπηρεσία μου...

και να μιλά υποτιμητικά για τον ρουχισμό του Άπλμπι.

Είμαι γνωστός, ως ο δάνδης της οδού Κερασιάς.

Όσο για σένα, Σίσερο, έβγαλα το συμπέρασμα...

ότι αυτό το διαμέρισμα δεν μας χωρά και τους δύο.

Εε, ίσως μπορούμε να πάρουμε ένα μεγαλύτερο διαμέρισμα...

Χάσου από τα μάτια μου! Απολύεσαι!

Αν δεν μπορώ να κάνω κάτι γι' αυτό.

Τίποτα! Τίποτα! Απολύτως τίποτα, Σίσερο. Οι δρόμοι μας χωρίζουν.

Όχι, τώρα τι ώρα θέλετε να είμαι πίσω το πρωί;

Ω, θα έλεγα 7:45, Σίσερο, ως συνήθως.

Εντάξει. Ελπίζω να βρείτε τον σκούφο σας.

- Καθηγητά. - Τι είναι, μηλαράκι μου;

- Γιατί πήρες αυτό το ρολόϊ; - Ρολόϊ;

Ποιο ρολόϊ λες, γλυκειά μου;

Δεν θυμάμαι κανένα ρολόϊ.

Αυτό που έβαλες μέσα στο καπέλο σου. Σε είδα.

Μα, βέβαια όχι.

Έπρεπε να ξέρεις ότι δεν θα έπαιρνα ένα μικρό ρολόϊ σαν κι αυτό.

Εννοώ, δεν θα έπαιρνα κανένα ρολόϊ, μεγάλο ή μικρό.

Στο κάτω-κάτω, αγαπημένο μου παιδί, είμαι μουσικός, όχι κλέφτης.

Εντάξει, καθηγητά.

Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι...

αυτή είναι μία σύμπτωση που με φέρνει σε αμηχανία...

και αμφιβολία.

Δεν θα καταδίκαζα ένα σκύλο από μια τυχαία μαρτυρία.

Είναι το ίδιο, έτσι και αλλιώς.

Παραδέχομαι ότι, πότε πότε, μπαίνω στον πειρασμό...

να πάρω μερικά αντικείμενα που δεν μου ανήκουν.

Αλλά, από την άλλη, είναι πολύ πιθανόν...

να αφήνω κάτι πίσω που είναι δικό μου.

Άφησα το καπέλο μου στης κυρίας Ντρου, έτσι;

Ω, όχι. Το έχω εδώ.

Λοιπόν...

Θα ήθελες να σου κάνω καναδυό καλέσματα πουλιών;

Ίσως ο αιγοθήλης στο λυκοφως σε βοηθήσει να κοιμηθείς;

Όχι!

Γιατί παιδί μου, γύρισες πίσω τόσο σύντομα και τόσο νωρίς;

- Το έφερα πίσω. - Τι έφερες πίσω;

- Το ρολόϊ-κούκο σας. - Γιατί;

Τι στο καλό, κάνεις με αυτό;

Εγώ, εγώ... Λοιπόν, το έκλεψα χθες το βράδυ.