Francofonia

Zijn we zover?

Ja, hallo.

Ja, goedendag.

Hou het kort, alsjeblieft.

Misschien moet u naar de haven gaan.

Naar Rotterdam, natuurlijk.

Nee, ik heb al heel lang geen brief

of telefoontje van hem gehad.

Misschien is zijn schip ergens

op de Atlantische oceaan.

Het is kapitein Dirk.

Nee, je weet wel, Dirk.

Ja.

Verzenden musea tegenwoordig

echt alles met containerschepen?

Goed, het beste.

Nee, we zijn nog met de opnames bezig.

Ja, ik zie je nog. Dag.

Ja, hallo.

Wanneer gaat het orkest opnemen?

Ja, in Amsterdam.

De strijkers?

Vraag het aan de componist.

Goed, het beste.

Aleksandr? Aleksandr!

Zet jij je computer eindelijk eens aan?

Hallo, Dirk.

Ik zat te wachten tot je eindelijk contact opnam.

Ik zie je niet. Ik heb geen beeld.

Laten we zonder beeld praten.

Ik had niet meer verwacht je nog te spreken.

Het weer is hier slecht.

Waar zit je nu?

Thuis, ik ben net terug uit Europa.

Wat zouden we zonder Europa moeten?

Is je film af?

Ja, mijn werk is bijna klaar.

Maar ik denk niet

dat de film een succes wordt.

Ik heb me omringd met boeken

en praat in mezelf.

Je klinkt als een zeeman.

Wij praten ook in onszelf.

Ik wil niet over het verleden praten.

Laten we alleen over het heden praten.

Dirk?

De verbinding is verbroken.

Ik kon hem niet meer vragen waar hij was.

Op welke oceaan.

Waarom kijkt hij zo naar me?

Alsof hij wist wat ons te wachten stond.

Nu gaat hij het ons vertellen.

Want wie anders?

Anton Pavlovitsj...

Zeg jij ook al dat hij blijft zwijgen.

Nee, hij is in slaap gevallen.

Hij slaapt en slaapt...

Hij is in diepe slaap en zal niet snel ontwaken.

Hij is ook in slaap gevallen.

In de moeilijkste periode... Meneer Tsjechov! Anton Pavlovitsj!

Meneer Tsjechov, wakker worden.

Het is de ochtendstond van de eeuw, de ochtendstond van de 20e eeuw.

Bij wie kan ik terecht?

Wie is er?

Aha, daar zijn de mensen.

Wat een gezichten, wat een zielen.

Engelen... kinderen.

Maar kinderen zijn altijd hardvochtig.

Vooral als hun ouders slapen.

En zo begon dus de 20e eeuw: de vaders vielen in slaap.

Daar is ze weer.

Zodra ik me hier laat zien, begin jij me te achtervolgen.

We achtervolgen elkaar.

Mijn lieve geest, vertel ons, wat ligt er voor ons in het verschiet?

Vrijheid, gelijkheid, broederschap...

Vrijheid, gelijkheid, broederschap.

Mijn lieve Marianne, ik ben niet in de stemming voor een geintje.

Verbinding met het schip. Dirk?

Ik kan jou goed zien, jij mij ook?

Ja, ik kan je zien.

Het is lang geleden dat je reageerde.

We maakten ons zorgen over hoe het ging.

We hebben tijd verspild met het laden in Rotterdam.

Iets belangrijks in de containers... Dingen uit een groot museum.

Ik had ze liever niet meegenomen.

In februari is de zee altijd ruw. Als ik had geweten...

Kijk wat er gebeurt, nu we nog verbinding hebben.

Het zal niet lang duren omdat we de kust achter ons laten.

Misschien verliezen we containers.

Het was een vergissing om die van het museum mee te nemen.

Het is niet menselijk om kunst over de oceaan mee te slepen.

Dirk?

De verbinding is weer verbroken. De zee...

De oceaan.

Ik kijk hiernaar en denk aan Tsjechov:

'Op een hoge zee, steeg de ene golf boven de volgende uit...

en ze kenden geen enkel medelijden.'

Natuurkrachten van de zee en van de geschiedenis...

zijn zonder gevoel of mededogen.

Wat heeft de oceaan voor nut voor mij?

Laat het z'n eigen leven leiden naast ons.

Waarom moeten wij deze natuurkrachten kennen?

Uiteindelijk hebben we allemaal onze steden...

onze lucht, onze warme en gezellige appartementen.

Leven, schoonheid...

Een volk wordt omgeven door een oceaan...

terwijl een mens zijn oceaan in zich draagt.

Ik heb de laatste tijd veel over deze stad nagedacht.

Het Louvre is hier in de buurt.

Waar is het Louvre? Ik kan het niet zien.

Aleksandr, we zijn klaar.

Aleksandr.

We zijn klaar.

Draait de camera al?

Vooruit dan.

Zelfs in de gelukkigste stad kan er een ramp gebeuren.

In de zomer van 1940...

vielen vijandige troepen Parijs binnen.

Dat was op 14 juni.

De stad was leeg. Ja, leeg.

De regering vertrok naar het zuiden...

en verklaarde het prachtige Parijs een 'open stad'.

De Fransen zijn allemaal filmmakers die ongeacht de situatie films maken.

Hier hebben we de nieuwe eigenaar.

Hij komt z'n nieuwste aanwinsten inspecteren.

Is alles, zoals het hoort, in goede conditie?

Maar waar zijn de onderdanen?

Nieuwe onderdanen: het naburige volk.

Een leeg Parijs.

Hij die kon, vluchtte.

Hij die kon, gaf zich over, verstopte zich.

Anderen kwamen om terwijl ze hevig verzet boden.

Oké, goed.

De toren staat waar hij thuishoort.

Alles is goed en gaat zoals het moet.

Aha, een rechte lijn.

Een rechte.

Maar waar is het Louvre?

O, daar is het Louvre.

Wat fijn. Het heeft me altijd gefascineerd. Daar hoort het ook.

Geweldige architectuur.

Het Louvre, het Louvre.

Kan het zijn...

dat dit museum meer waard is dan heel Frankrijk?

Wie heeft er behoefte aan Frankrijk zonder het Louvre?

Of aan Rusland zonder de Hermitage?

Wie zouden we zijn zonder musea?

Het lijkt soms of het musea niet interesseert wat er om hen heen gebeurt...

zolang ze maar met rust worden gelaten.

Musea kunnen ook het ongepaste gedrag van macht verhullen...

en dat van mensen.

Bij mijn eerste bezoek aan het Louvre...

werd ik verrast door deze gezichten.

Dat zijn de mensen... de mensen.

De mensen zoals ik ze zou willen zien.

Begripvol naar mij toe. Ze zijn van hun eigen tijd...

en ik herken ze.

Waarom?

De Fransen...

zijn een Europees volk.

Ik vraag me af wat er van de Europese cultuur zou zijn geworden...

als de portretkunst niet was opgekomen.

Om de een of andere reden kregen Europeanen de behoefte...

om mensen te portretteren, hun gezichten te schilderen...

Met krachtig fluitje laat hij het verboden licht doven.

Waarom is deze vorm zo belangrijk voor Europeanen...

terwijl andere mensen, zoals moslims, die behoefte helemaal niet hebben?

Wie zou ik zijn geweest...

als ik nooit de ogen had gezien van de mensen die voor mij hadden geleefd?

Naar beneden. Niet naar beneden. - Ga naar beneden.

Stil, kleine bruut. We verstaan elkaar niet meer.

In Europa is Europa overal aanwezig.

We zitten tegenover elkaar...

en ons lot is hetzelfde.

Waarom wil kunst...

ons niet vooruitziendheid bijbrengen?

Heb jij geen zakdoek?

Dit is een alarm. - Inderdaad. Dus?

Dus het Duitse leger is Parijs binnengevallen.

Ja, 1940. Zomer...

Zomer. Het leger kruipt voorwaarts.

Het kruipt zonder al te veel haast.

Parijs is nu een open stad.

Toch wist iemand dat het zo zou gaan.

Hoeveel zullen er nog komen? Ja, het zijn buren. We kennen ze...

maar hadden ze niet verwacht. We hadden ze niet uitgenodigd.

Er is een wapenstilstand tussen Duitsland en Frankrijk getekend.

Maar hoe zal de overwinnaar zich gedragen als hij de leiding neemt...

over het centrum van de wereldcultuur.

Duitsland is een complexe indringer met vele gezichten.

De Fransen moeten wennen aan een machtige en diplomatieke vijand.

Het leger vestigt zich meteen in Parijs.

De troepen zijn voorzichtig, maar vol vertrouwen.

Ja, ze waren getraind, maar ze hadden niet zo'n makkelijke overwinning verwacht.

Op zijn manier probeert het Duitse leger het Parijse leven op gang te brengen.

Hier begint een rechtbank z'n werk...

Niet alle jonge Franse burgers accepteren de nieuwe wetten.

Waarom speel je niet iets nu je toch in Parijs bent?

Het publiek is dankbaar.

Vele duizenden Franse burgers...