GoodFellas

“ภาพยนตร์เรื่องนี้สร้างจากเรื่องจริง”

“นิวยอร์ค 1970”

เสียงอะไรวะ

จิมมี่?

- อะไร - ฉันชนอะไรเหรอ

เสียงอะไรน่ะ

ยางแตกรึเปล่า

เปล่า

อะไรวะ จอดดูก่อนดีกว่า

มันยังไม่ตาย ไอ้สารเลวเอ๊ย

ตายซะเถอะ ไอ้เวร

ผมอยากเข้าแก๊งเจ้าพ่อ ตั้งแต่จำความได้

“คนดี

“คนดีเหยียบฟ้า”

สำหรับผม...

เข้าแก๊งเจ้าพ่อดีกว่าเป็น ปธน.ซะอีก

“นิวยอร์คตะวันออก, บรู๊คลิน 1955”

“นิวยอร์คตะวันออก, บรู๊คลิน 1955” ผมเริ่มด้วยการไปรับจ้าง

ที่คิวแท็กซี่หลังโรงเรียนเลิก

อยากเป็นสมาชิกในแก๊งนั้น

ผมรู้ว่ามันเหมาะกับผม

มันจะทำให้ผมกลายเป็นคนสำคัญ เหนือคนอื่นในละแวกบ้าน

พวกเขาไม่เหมือนใคร อยากทำอะไรก็ทำ

จอดรถซ้อนคันหน้าดับเพลิง ก็ไม่โดนใบสั่ง

ตอนหน้าร้อน เล่นไพ่ทั้งคืน...

ก็ไม่เคยมีใครเรียกตำรวจจับ

โทนี่ สแตคส์ เป็นไงบ้าง

ทัดดี้ ซิเซโร่

นายเป็นลูกคานาร์ซี่ใช่มั้ย

- เป็นไงบ้าง - ดี

ทัดดี้

ทัดดี้คุมคิวแท็กซี่ ร้านเบลล่า วิสต้า พิซเซเรีย

และที่อื่นๆ ให้พอล พี่ชาย ซึ่งเป็นเจ้านายของทุกคนในละแวกนั้น

พอลลี่เป็นคนทำอะไรช้า

อาจเป็นเพราะ เขาไม่ต้องทำอะไรให้ใคร

- แกผิด - แกเป็นคนเริ่ม

ฉันเริ่มเหรอ? แกแหละผิด

ตอนแรกพ่อแม่ดีใจ ที่ผมหางานทำใกล้บ้านได้

พ่อผมซึ่งเป็นชาวไอริช ทำงานตั้งแต่ 11 ขวบ

เขาถึงชอบที่ผมหางานทำได้

พ่อชอบพูดว่าเด็กอเมริกัน มักถูกตามใจจนเสียนิสัย

ไปนะ พ่อ

เฮนรี่ ข้ามถนนระวังล่ะ

เอานมมาด้วยนะ

แม่ชอบใจที่ซิเซโร่...

มาจากซิซิลีเหมือนกับแม่

แม่บอกว่าสมหวังดังอธิษฐานไว้

ผมเป็นเด็กที่โชคดีที่สุดในโลก

ไปไหนก็ได้ ทำอะไรก็ได้

รู้จักคนไปทั่ว และทุกคนก็รู้จักผม

พอพวกเจ้าพ่อมา ทัดดี้โยนกุญแจรถให้

ผมก็เอารถไปจอด

ดูสิ หัวผมยังไม่ทันพ้นพวงมาลัยเลย

ก็ได้จอดคาดิลแล็คแล้ว

แต่ไม่นานนัก...

พ่อแม่ก็เปลี่ยนใจเรื่องงานของผม

พ่อมองว่ามันควรเป็นงานชั่วคราว

แต่สำหรับผม มันเป็นงานประจำ

ที่ผมอยากทำไปตลอด

คนอย่างพ่อไม่มีวันเข้าใจ ว่าผมเป็นส่วนหนึ่งของขบวนการ

ที่คนในนั้นเห็นผมเป็นผู้ใหญ่คนหนึ่ง

ผมเรียนรู้วิธีหาเงินได้ทุกวัน

1 เหรียญจากตรงนี้ อีก 1 เหรียญจากตรงนั้น

ชีวิตแสนบรรเจิด

วันนี้ที่โรงเรียนเป็นไงบ้าง

พ่อผมขี้ฉุนชะมัด

หงุดหงิดที่รายได้ย่ำแย่...

หงุดหงิดที่น้องผมต้องนั่งเก้าอี้เข็น

หงุดหงิดที่เรา 7 คน อัดกันอยู่ในบ้านเท่ารูหนู

ไหนบอกเรื่องนี้หน่อยซิ

นี่จดหมายจากโรงเรียน

บอกว่าแกขาดเรียนไปหลายเดือน

หลายเดือน!

ไอ้เด็กขี้เกียจ!

อยากโตขึ้นเป็นไอ้กุ๊ยข้างถนนเหรอ

พ่อโกรธที่ผมยังคงไป ป้วนเปี้ยนอยู่ที่คิวแท็กซี่

เพราะรู้ว่าที่นั่นมันเป็นยังไง

วันดีคืนดีก็ฟาดผมซะทีนึง แต่ผมไม่สนหรอก

ผมมองว่า...

การโดนฟาดเป็นเรื่องธรรมดา ใครๆ ก็ต้องเคยโดน

- ผมทำงานให้ไม่ได้แล้ว - แปลว่าอะไร ไม่ได้ งานก็ยุ่งน่ะสิ

พ่อบอกจะฆ่าผม ดูสิ

ตามฉันมา

- คนนั้นใช่มั้ย - ไม่ใช่

- คนนั้นล่ะ - ไม่

- คนนั้นแหละ - เอาตัวมา

โทษที

- ไอ้เซ่อ - มานี่เลย ไอ้สารเลว

รู้จักเด็กคนนี้มั้ย

รู้จักบ้านเขาใช่มั้ย

แกส่งจดหมายบ้านเขา?

ต่อไปนี้จดหมายจากโรงเรียน ส่งที่นี่

เข้าใจ?

ถ้าเอาไปส่งที่บ้านเขาอีก

เราจะจับแกยัดใส่เตาอบ

จากนั้น ไม่มีจดหมายจากโรงเรียน มาอีกเลย

แล้วก็...ไม่มีจดหมายจากใครทั้งนั้นด้วย

จนหลายอาทิตย์ผ่านไป แม่ผมจึงไปร้องเรียนที่ไปรษณีย์

ถึงขั้นนี้แล้วจะให้ผมกลับไปโรงเรียน

ตีหน้าซื่อว่าเป็นพลเมืองดีได้ไง

พอลลี่เกลียดโทรศัพท์ ถึงขั้นไม่ยอมติดที่บ้าน

มิคกี้โทรมา อยากให้ฉันโทรกลับ?

ก็ได้ โทรก็โทร

เขาใช้วิธีพูดโทรศัพท์สองทอด

และจะโทรกลับจากเครื่องนอกบ้านเสมอ

มีเหรียญห้ามั้ย ให้เขาไปโทรศัพท์

วันทั้งวัน ต้องมีคนมากมาย คอยดูแลเรื่องโทรศัพท์ให้พอลลี่

พอลลี่ไม่ค่อยพูด

นอกจากสหภาพแรงงานมีปัญหามา หรือถกในโต๊ะพนัน

พวกหัวแถวเท่านั้น ถึงจะเข้ามาหารือกับพอลลี่ได้

แบบตัวต่อตัว พอลลี่เกลียดการประชุม

เขาไม่อยากให้ใครได้ยินเรื่องที่เขาพูด

และไม่อยากให้ใครได้ยินเรื่องที่เขาได้ฟัง

มีคนหลายร้อยที่ต้องแบ่งรายได้ให้พอลลี่

เหมือนประเทศราชที่ต้องส่งบรรณาการ ทั้งๆ ที่อยู่ในอเมริกาเหมือนกัน

พอลลี่ป้องกันพวกเขาจากการถูกคุกคาม

เป็นเรื่องที่เอฟบีไอไม่อาจเข้าใจ

สิ่งที่พอลลี่และกลุ่มมาเฟียทำก็คือ...

คุ้มครองคนที่ไปหาตำรวจไม่ได้

เหมือนเป็นกรมตำรวจของพวกเจ้าพ่อ

ผู้คนมองผมเปลี่ยนไป พวกเขารู้ว่าผมอยู่กับผู้ยิ่งใหญ่

ที่ร้านเบเกอรี่ ผมไม่ต้องเข้าคิวซื้อขนมปังแล้ว

พอเจ้าของร้านเห็นผม...

ก็ทิ้งให้คนอื่นยืนคอยกันสลอน

รีบมาบริการผมก่อน

เพื่อนบ้านไม่กล้าจอดรถขวางหน้าบ้าน

ทั้งๆ ที่บ้านเราไม่มีรถสักคัน

แค่อายุ 13 ผมหาเงินได้มากกว่าคนแถวบ้านทุกคน

มีเงินซะจนใช้เท่าไหร่ก็ไม่หมด

แม่ไปซื้อของก็มีคนช่วยถือมาส่งถึงบ้าน

ทำไมรู้มั้ย

ด้วยความเคารพไง

หวัดดี แม่ เป็นไงบ้าง

- รองเท้าผมสวยมั้ย - ตายแล้ว

เหมือนพวกแก๊งมาเฟียเลย

ผมถูกยิง ช่วยด้วย

เฮนรี่ ปิดประตู

เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นคนถูกยิง

ห้ามเอาเข้ามาในนี้นะ

จำได้ว่ารู้สึกสมเพชคนถูกยิง...

แต่ก็รู้ว่าทัดดี้คงพูดถูก

พอลลี่ไม่อยากให้ใครมาตายในนี้แน่

ไอ้เด็กโง่ แค่นี้ใช้ผ้ากันเปื้อนตั้ง 8 ผืน

ต้องสอนให้มันรู้จักโหดซะแล้ว

นี่คือยุครุ่งเรืองของพวกเจ้าพ่อ

อำนาจของพวกเขาปกคลุมอยู่ทุกหนแห่ง

ก่อนพวกอะพาเลชิน และก่อนที่เครซี่ โจ

จะเปิดศึกช่วงชิงความเป็นใหญ่

ผมรู้สึกว่าได้พบโลก

ก็ตอนที่พบจิมมี่ คอนเวย์ครั้งแรกนี่เอง

ตอนนั้นเขาอายุไม่เกิน 28-29

แต่ชื่อเสียงเขาเป็นตำนานไปแล้ว

แค่เดินเข้ามาในบ่อน ก็มีเสียงต้อนรับกันอื้ออึง

เขาทิปคนเปิดประตู 100 เหรียญ

ยัดอีก 100 ให้คนแจกไพ่ และเด็กรอบโต๊ะ

คนชงเหล้าได้ 100 เพราะมีน้ำแข็งรออยู่

คนไอริชมานี่เพื่อฉกเงิน จากพวกอิตาเลี่ยนอย่างนายไง

- เหล้าหน่อยมั้ย - เอาซีแกรมเซเว่นกับเซเว่นอัพ

- นี่เจ้าหนูเฮนรี่ - หวัดดี

เอามาเรื่อยๆ นะ

ทุกคนในเมืองกลัวจิมมี่

ก็เขาติดคุกครั้งแรกอายุ 11

พออายุ 16 ก็ฆ่าคนแล้ว

จิมมี่ไม่คิดมากเรื่องฆ่าคน มันเป็นแค่ธุรกิจ

แต่ที่เขาชอบทำจริงๆ...

ก็คือการปล้น

จริงๆ แล้ว เขาสนุกกับมันน่ะ

เหมือนเวลาดูหนังที่เขาจะคอยเชียร์ ให้ผู้ร้ายชนะยังไงยังงั้น

ส่งกระเป๋าตังค์มา

แกอาจรู้ว่าเราเป็นใคร แต่เราก็รู้ว่าแกเป็นใคร เข้าใจมั้ย

เขาเป็นนักปล้นที่สุดยอดคนหนึ่งทีเดียว

ปล้นรถขนเหล้า บุหรี่ ใบมีดโกนและกุ้งมังกร

กุ้งมังกรดีที่สุด ขายต่อได้ทันที

การปล้นส่วนใหญ่แสนง่ายดาย พวกเขายอมยกให้ง่ายๆ ไม่มีปัญหา

เขาได้รับฉายาว่า สุภาพบุรุษจิมมี่

ช่วยเธอขนไป

คนขับรถชอบเขา มักกระซิบบอก

ว่าเที่ยวไหนมีของดีมา แล้วทุกคนก็ได้ส่วนแบ่ง

ขอบใจ วันหลังจะมาเอาที่เหลือ

ได้เลย แล้วเจอกัน

เฮนรี่ มานี่

มารู้จักทอมมี่ไว้

แกจะต้องทำงานร่วมกัน

ช่วยเขานะ

มีอะไรดีๆ มั้ยจิมมี่

ถ้าตำรวจส่งกำลังมาขัดขวาง เขาทำไง

ก็เอามาเป็นหุ้นส่วนซะเลย

ร้องเรียนไป มีใครฟังเหรอ

พอลมอล 1 กล่อง

- เอาอะไรครับ - ลัคกี้ 2 กล่อง

เอาอะไรพี่

- พอลมอลหนึ่ง - เอ้า พอลมอลหนึ่ง

- ทำอะไรเนี่ย - ไม่เห็นเป็นไรเลย

- แม่อนุญาตให้มาเหรอ - เอากี่กล่องครับพี่

- บุหรี่เยอะแยะเอามาจากไหน - เอาตัวไป

- ใจเย็นพี่ - ไม่เย็นด้วยหรอก

- พี่ไม่เข้าใจ - แกสิไม่เข้าใจ ร้านปิดแล้ว

- เฮนรี่โดนจับ - ที่ไหน

ข้างโรงงาน กำลังขายบุหรี่

คดีระหว่างรัฐนิวยอร์คกับเฮนรี่ ฮิลล์