The Welcome Table

Pojechałem zobaczyć piękne miasto

Tak, pojechałem

Chcę zobaczyć

To piękne miasto

Pewnego dnia

Kiedyś chcę usiąść

Przy stole powitalnym

Przy stole powitalnym

Chcę przy nim usiąść

Przy stole powitalnym

Widzę piękne miasto

Pewnego dnia

Kiedyś też

Będę śpiewać niestrudzenie

Chcę śpiewać niestrudzenie

Śpiewać niestrudzenie

Chcę śpiewać niestrudzenie

Usiąść przy stole powitalnym

STÓŁ POWITALNY

Pewnego pięknego dnia

Pewnego dnia

Ludzie zawsze migrowali.

W pogoni za nieuchwytnym domem na horyzoncie.

Po czym poznać, że jesteśmy mile widziani?

Że jesteśmy w domu?

Gdzie jest dom?

Dom określa, kim jesteśmy

i co lubimy.

Kogo kochamy.

Co jemy.

Co mówimy.

W jakim języku.

Poznajemy go po tym, jak słońce ogrzewa naszą skórę.

Po miejscu, gdzie świeci księżyc.

Po układzie gwiazd.

Nikt nie chce opuszczać ojczystej ziemi.

Zapachów, dźwięków.

Uśmiechów, tego, co znajome,

do czego przywykł.

Wszystko to jest częścią nas.

Ale czasem

nie ma wyboru.

Trzeba ją opuścić.

Niestety, każdy z nas

musiał to zrobić.

Każdy z nas, nawet nieświadomie, migrował.

Na zupełnie inną planetę.

Gdzie klimat uległ zmianie.

Planetę nieprzystosowaną dla ludzi do życia.

Wszyscy tam zmierzamy,

czy tego chcemy, czy nie.

Przez zmianę klimatu

możemy nigdy nie wrócić do domu.

Wszystko, co było uznane za pewne,

zniknie.

Nad zmianą klimatu nie da się już zapanować.

Przewiduje się,

że jedna na trzy osoby na planecie straci w jej wyniku dom.

Miliardy ludzi.

Przed nami największa masowa migracja w historii.

Rządzący wiedzą, że tak będzie,

ale nie tworzą punktów medycznych ani ośrodków dla imigrantów.

Zamiast tego budują mury i ośrodki detencyjne uchodźców.

Im sytuacja jest gorsza i im bardziej ludzie chcą migrować,

tym głośniejsze stają się głosy domagające się muru.

Boże, błogosław Amerykę.

Mam nadzieję, że znajdzie pieniądze na budowę muru.

Jest potrzebny.

Sprawa jest poważna, chodzi o kraj!

Jak zatrzymać 15 000 ludzi

maszerujących w stronę granicy?

- Nie da się. - Zastrzelić ich!

Rządy na całym świecie inwestują w ochronę granic

i więzienia.

Mur jest symbolem rasizmu,

militaryzacji,

nacjonalizmu,

faszyzmu.

Ta strona jest nasza, a ta wasza.

ODZYSKAJMY AMERYKĘ

Dokąd się udać, gdy trzeba migrować?

Co będzie tam na nas czekać?

Czy ktoś nas przyjmie?

Przyjmiemy tych, którzy staną w naszych drzwiach?

Mur to symbol nienawiści.

Co jest jego przeciwieństwem?

Zapraszamy do stołu.

Nie mamy obrusu,

ale każda z naszych historii to nić, z której tkamy gobelin.

Ludzie przy tym stole pokonali szmat drogi, by tu dotrzeć.

Ludzie z każdego kontynentu, migranci klimatyczni,

spotykają się tu po raz pierwszy,

by zapytać,

gdzie teraz jest ich dom.

Usiądź z nami i posłuchaj naszych historii.

Zaczniemy od rodziny , której raj zniszczył pożar.

Jestem Ali.

Moje życie było wspaniałe.

Nasz dom był wyjątkowym miejscem.

Gdy wybuchł pożar, drogi były zakorkowane, wszyscy utknęli,

włącznie ze strażakami.

W radio leci

piosenka Bee Gees.

Wybuchła butla z gazem,

leciała ta piosenka.

W końcu strażacy

kazali nam wysiąść z aut i biec do najbliższego parkingu,

bo ogień był już blisko.

PARADISE, KALIFORNIA 2018 ROK

To tutaj.

To był mój głośnik JBL PRX Dual 15.

Zajmuję się nagłaśnianiem imprez.

Jestem też DJ-em.

Nie było komunikatów ostrzegawczych.

- Żadnych? - Żadnych.

Żadnych alertów.

Usłyszeliśmy eksplozje.

Jedna po drugiej.

Zbiorniki z propanem wybuchały jeden za drugim.

Zrozumiałem, że ogień jest niecałe dwa kilometry od nas.

Tak.

Zadzonię.

Tam było widać ogień.

Niebo było pomarańczowe.

Jak szybko się przemieszczał? Osiemset boisk na minutę?

Osiemdziesiąt.

Błyskawicznie.

Tutaj znajdowała się nasza sypialnia.

To tu się urodziła.

Dom był pierwszym, co poznała.

Rozglądałam się i zastanawiałam, co zabrać.

Próbowałam

nas wszystkich spakować

mając na rękach głodne, płaczące dziecko.

Droga, na której utknęliśmy biegnie między tymi drzewami.

Wjechaliśmy na nią i niecałe dwa kilometry od domu

stanęliśmy w korku.

Siedząc w aucie myślałam:

"To nie może się tak skończyć.

Niemożliwe.

Dziecko jest takie małe.

Nie zginiemy tu. Jest z nami tyle dzieci.

Tak nie może być".

Ali, Jason i ich rodzina mieli szczęście.

Zginęło 85 osób.

Całe Paradise spłonęło.

W wyniku zmiany klimatu na planecie jest bardziej sucho i gorąco.

Zwykły pożar zmienia się w klimatyczne piekło.

Zwiastun zagłady.

Spalone i stopione butelki dla dzieci.

- Opony. - Deski rozdzielcze.

Blaty kuchenne, mikrofalówki.

Telewizory.

- Anteny satelitarne, - Tenisówki.

Plastikowe pojemniki po rukoli.

Aparaty, ubrania.

Ogień oszczędził tylko parkingi.

Można oddać sklepowy wózek,

ale sklep przestał istnieć.

W pewnym momencie policjant wyciągał wszystkich z aut i mówił,

że mamy uciekać na piechotę.

Wszyscy zaczęli biec.

Kazano nam iść na parking.

Był pełen ewakuowanych ludzi.

Coś strasznego.

Ogień otaczał nas ze wszystkich stron.

Deszcz iskier.

W końcu oczyszczono drogę ucieczki.

"Jeśli nadal macie auto, jedźcie", powiedzieli.

"Nie zbaczajcie z kursu,

nie narażajcie innych".

Nawdychaliście się dymu?

Tak, nie było dla nas masek.

Moi chłopcy zasłaniali usta

kawałkami materiału.

Gdy później je prałem,

były czarne.

Wszędzie stoją przyczepy,

na podwórkach też.

Ludzie w nich mieszkają.

Liczba przesiedlonych

sięga 22 000.

To współcześni uchodźcy.

Uchodźcy klimatyczni

mieszkający w przyczepach przy drodze.

Czy taka czeka nas przyszłość?

Amerykański sen umiera na naszych oczach.

Od morza do morza, zagrożenie jest wszędzie.

Gdzie będziemy bezpieczni?

Bezpieczne miejsce nie istnieje.

Gdzie nie spojrzeć

pożary, powodzie, ekstremalne warunki pogodowe.

Struktura stabilności zaczęła się pruć,

widać nici.

Amerykańskie miasta upadają szybciej, niż da się je odbudować.

Serce,

wypełnione jak wysypisko

Praca, co powoli zabija

Wieczne sińce

BOULDER W KOLORADO 2021 ROK