De blauwe familie

Hallo. Hallo. Hoi! Zo...

Hoi hoi. Hallo. Goeiedag. Hoe is het?

Oké...

Spannend. Ja.

Het is niet meer zo dat ik mensen zou adviseren om naar de politie te gaan.

Ik begin bij mijn eigen gezin. Mijn zoon is 18.

En ik heb het vorig jaar verboden.

Ja. Ik heb het echt verboden.

Echt. Je doet het niet.

Zolang ik in leven ben ga je niet naar de politie.

Als ik zie, alle verdriet, alle ellende...

en de trauma's die ik heb overgehouden daaraan...

de slapeloze nachten inmiddels...

Mijn naam is besmeurd, mijn carriere is besmeurd, mijn eigen werk absoluut niet.

Dat mogen ze wensen natuurlijk, maar ik ben absoluut niet uitgewerkt.

En ik laat me er ook niet uitwerken.

Zeer zeker niet, absoluut niet.

Ik ben gewoon goed in mijn werk. Ik ben gewoon goed in wat ik doe.

En het kritisch zijn mag geen reden zijn om jou weg te werken.

Enkele maanden ben ik thuis, ook vanwege de situatie.

En eh, dat is niet mijn ding.

Ik ben in hart en nieren politieman.

Al 36 jaar aan het werk.

En dit valt me zwaar.

Ja. En ik zit ook hier...

omdat ik er niet meer in geloof...

dat er echt wat gaat veranderen.

En dat komt omdat, toen ik bij de politie begon in '92...

er een klasje was met mensen met een migratieachtergrond.

Met het idee: Nu gaan we er werk van maken.

Dat is 30 jaar geleden.

En ik denk dat er nog EEN of twee werken bij de politie daarvan.

En de rest is echt pijnlijk weggegaan.

En in die 25, 30 jaar, heb ik gewoon...

ja, heb ik gewoon echt weinig vooruitgang gezien.

Hai! Hallo. Hallo. Kom erin.

Hallo. Ga maar naar binnen. Dank je wel voor het brengen. Alsjeblieft!

Goedemorgen. Hai.

Kijk, dank je wel.

Waar mag ik gaan zitten?

Hier?

Het begon natuurlijk toen ik net bij de politie kwam.

Daar begon ik eigenlijk al een beetje de sfeer te proeven.

We waren eigenlijk toen net aangenomen.

En ik was toen eigenlijk geplaatst in een klas...

die eigenlijk voor 80 dan wel 90 procent bestond...

met collega's met een dubbele nationaliteit.

En uiteindelijk... Wij waren de 1033-B02.

En na twee weken werden wij niet meer de B02 genoemd...

maar toen werden wij al heel snel de allochtonenklas genoemd.

En daarna weet ik nog heel goed dat we drie maanden later...

toen werden we gestationeerd aan een bureau.

In mijn geval was dat in Rijswijk.

En eh, we gingen met zes collega's...

wederom met een dubbele nationaliteit, werden we daar geplaatst.

En we moesten ons voorstellen, tijdens de briefing.

Na de briefing moesten wij ons voorstellen.

We hebben ons voorgesteld en toen begon het al meteen met die gekke grappen van:

'O, met boeven vang je blijkbaar boeven.'

Dus dat is een voorstelronde.

Dus aangenaam kennismaken

Ze hebben meteen al laten zien van: Dit is wat we zijn...

dit is hoe we over jullie denken.

En: welkom.

Maar achter een grap zit ook wat.

Daar schuilt ook heel wat.

Kijk, tuurlijk, je hebt collega's die echt een grap maken...

met gewoon de intentie van een grap.

En er zijn ook gewoon collega's, daar moeten we ook eerlijk in zijn...

die gewoon keihard racistisch zijn.

En die gewoon eigenlijk hun racisme alleen middels een grap kunnen ventileren.

Binnen een jaar was ik nationaal nieuws.

Want toen werd ik uit de auto getrokken...

door mijn eigen collega's, en er werd een foto van mij opgehangen...

op de politieschool: 'Imagine our monkey in a cage'.

Stel je voor: onze aap in een kooi.

Dat was mijn eerste politiejaar.

Dus ik had een indrukwekkende vuurdoop.

En we zijn nu 26 jaar later...

en eigenlijk komt nu door, ja...

dat echte nadrukkelijke uitsluitingsgevoel...

nou het is geen gevoel, het zijn gewoon feiten die ik ervaar.

Het komt nu echt naar buiten bij mij.

En dat is, voor iemand die ooit in de krant heeft geschreven:

'Ik laat niemand mijn politie... mijn jongensdroom afpakken'...

Nou, ik heb hem al weggegeven.

Hallo! Hallo!

Hoi! Welkom! Dank je wel!

Hoi, kom binnen.

Kom maar naar binnen.

Zo, wat mooi hier.

Mijn eerste beoordeling bij de politie was een onvoldoende.

En daar stonden ook leugens in! Dus...

ik kreeg een beoordeling, maar niet van mijn chef, maar van mijn coach.

En alle punten, op EEN na, waren onvoldoende.

Dat ik dacht: He?!

Alleen uiterlijke verzorging was voldoende...

voor de rest was alles onvoldoende.

Werktempo was te laag, loyaliteit was er niet...

Heel gek, he, want dan ben je 19...

en op de middelbare school was ik altijd een van de beste!

Op school, in sport.

En mensen vonden me altijd aardig.

Dus in EEN keer had ik gewoon zwart op wit van:

Je deugt niet.

Dus toen ik vroeg van: He...

waar baseer je dit op? Is dit een grapje of zo?

'Ja, dat is gewoon het beeld dat ik van je heb.' Beeld?!

Wat is er gebeurd dat ik nu zo'n onvoldoende krijg?

Wat is er gebeurd? Wat heb ik gedaan?!

Dan wil ik er nog van leren.

Maar, ja, 'gewoon het beeld dat ik van jou heb'.

Ik zeg: Werktempo is laag. Waar blijkt dat uit?

'Ja, dat is gewoon het beeld dat ik van je heb.'

In eerste instantie...

ging ik dus minder doen, omdat ik dacht: Ik wil geen fouten maken.

Alles wat ik doe is kennelijk niet goed, dus ik doe maar zo min mogelijk.

Ik wil niet opvallen meer. Ik werd stiller.

Weet je, ik veranderde daar heel erg door.

Ik ben toen in een andere ploeg gaan werken.

Ik heb mijn best gedaan. Ik was voor de rest wel mijzelf.

Maar dat was gewoon een hele andere ploeg met hele andere mensen...

en die waardeerden mij heel erg zoals ik was.

En toen kreeg ik van hun een goede beoordeling.

Er was een vrouwelijke collega, daar heb ik echt jaren mee samengewerkt.

Die werd toen verkracht door een collega.

Ze was blijkbaar bij die collega thuis geweest en die collega ken ik zelf ook.

En die collega staat er natuurlijk ook wel bekend om dat hij wel...

continu achter de vrouwen aan zit en dat hij...

hij staat er wel bekend om.

Dus zij is blijkbaar bij hem thuis geweest en uiteindelijk was ze verkracht.

Ik had dat gehoord.

Ook via via en ook van haar, natuurlijk.

En je ziet wat voor verdriet het bij haar heeft gedaan.

En hoe het echt een leven kapot kan maken.

Dan denk je bij jezelf: Hoe kan dat zo zijn...

dat zulke dingen gewoon binnen de politie gebeuren?

In mijn emotie had ik toen gezegd:

Als ik die collega tegenkom...

dan krijgt hij echt een pak slaag van mij.

Had ik niet moeten zeggen.

Dom, had ik niet moeten doen, had ik niet moeten zeggen.

Dat was in de emotie, in mijn volle emotie.

Ik had het niet moeten zeggen.

En uiteindelijk, elke consequentie die daar uit voortvloeit...

die accepteer ik ook.

Stel ze zeggen tegen mij: Je krijgt 'n disciplinaire straf of ontslag...

wat daar ook echt uit voort zal vloeien, ik zal het accepteren.

Want het is heel simpel:

Wie zijn billen brandt moet op de blaren zitten.

Wat gebeurde er toen... Twee dagen later werd ik toen uitgenodigd op het hoofdbureau.

Ik moest daar naartoe komen.

Ik was daar aangekomen en ik zie daar mijn leidinggevende...

mijn ploegchef stond daar.

En hij zegt: Bilal, zo meteen moet je naar boven toe.

Hij zegt: Er staat een collega op jou te wachten...

die wil met jou praten.

Dus ik dacht: Ik ga gewoon naar boven, ik ga die kamer in en ik ga zitten.

Die collega komt binnen.

Uiteindelijk zegt hij: 'Dag Bilal, ik ben puntje, puntje, puntje.

Ik ben van eergerelateerd geweld.'

Ik stond zo te kijken. Ik dacht: Eergerelateerd geweld?

En dat voelde al meteen niet goed.

Ik dacht van: Oké, bijzonder.

En toen gingen we zitten.

En uiteindelijk, hij pakt gewoon een opnameapparatuur.

Die legt hij op tafel.

Hij zegt: Ik ga dit gesprek opnemen.

Dat vond ik ook heel apart, heel bijzonder.

Ik zeg tegen hem in het gesprek: Dit lijkt meer op een verhoor.

'Wat is je afkomst?'

Ik zeg: Ik ben Marokkaan. 'Oké.'

Hij zegt: Wat is je religie?

Ik zeg: Ik ben moslim.

Hij zegt: Je ouders, zijn die ook moslim?

Ik zeg: Ja, mijn ouders zijn ook moslim.

'Wat voor kleding dragen jouw zusjes?

Dragen ze westerse kleding, dragen ze traditionele islamitische kleding?

Jouw familie, hoe kijkt jouw familie tegen Nederlanders aan?'

Echt, serieus, het waren vragen waarvan je zegt: Dit is werkelijk waar belachelijk.

Maar dat was voor mij wel een schoolvoorbeeld van islamfobie.

Dat was voor mij een schoolvoorbeeld dat je niet...

gelijk wordt behandeld als de rest. Absoluut niet.

En op dat moment, ik zat daar...

en ze hebben mij zo'n gevoel gegeven alsof ik letterlijk een terrorist was.

Letterlijk een terrorist. En ik voelde me ook gewoon 'n terrorist...

die of net een aanslag had gepleegd...

of elk moment een aanslag kon plegen.

Ik dacht bij mezelf: Belachelijk.

Waarom gaan jullie zo met diversiteit om?

Vooral als je moslim bent, he, dan staat er helemaal een bepaalde lading op.

Dat is echt werkelijk waar gewoon belachelijk.

Ik heb de gekste dingen meegemaakt op straat. De wreedste dingen, de hardste dingen, de mooiste dingen.

Maar ik heb ook genoeg meegemaakt binnen de politie.

En ik denk dat ik die nog vervelender vond dan eh...

dan dingen die ik buiten de politie heb meegemaakt.

Nou, kijk, als je politieman bent...

je komt lijken tegen, je komt mishandelde mensen tegen...

je komt de verschrikkelijkste dingen tegen.

Maar je werkplek...