Masculin Féminin (Masculin féminin)

15 bijzonderheden

nooit twee

gezamenlijke blikken

geen spoor

van leven, stilte

leegte

warmte

het licht dimt

nergens tegen de achtergrond van dit verhaal

eindeloos

is het verhaal van de monotonie

is het verhaal van het werk

van elke dag

anoniem is die jongen uit Marseille

zijn verhaal gaat de hele dag door

zijn verhaal met anderen

het leven delen

zonder

alleen te kunnen zijn

geen sporen nergens

Een chocolademelk, graag.

Ben jij niet Madeleine Zimer? - Ja, ken je me dan?

Ik heb je hier wel eens gezien. - O ja, dat kan wel.

Een vriend van me, Robert Poucard, kent iemand die jij ook kent.

Een zekere Dumas. - O ja, Marcel.

De deur.

Die Dumas zou misschien werk voor me hebben.

Bij de krant? - Werkt hij bij een krant, dan?

Als het Marcel Dumas is wel.

Werk je daar zelf ook? - Eerst wel, voor de foto's.

Maar nu probeer ik een plaat op te nemen.

Hoezo, zoek je werk? - Ik ben net afgezwaaid.

Was het leuk in dienst?

16 maanden zonder comfort, geld, liefde en ontspanning...

weg uit het moderne leven.

Je bent overgeleverd aan het gezag.

Een tijd waarin een jonge Fransman nauwelijks vrijheid heeft.

Nauwelijks vrijheid...

tegenover de autoriteiten, want hij heeft geen toegang tot de cultuur.

Misschien wordt het een gehoorzaam leven...

want leger en industrie passen heel goed bij elkaar.

De logica van het geld bij die van de orde.

Dat lijkt me inderdaad niet leuk. En nu doe je niks.

Niet echt, maar ik wil verandering in m'n leven.

Ik werk vaak onder slechte omstandigheden.

Zoals nu, bij Naftachemie. - Wat is dat?

Dat grote, witte gebouw vlak bij Citroën.

Ik heb daar leuke lui ontmoet. In Parijs is de arbeidersklasse wel oké.

Ze houden van praten, iets te veel zelfs. Dat doet de partij geen goed.

Er zijn veel arbeiders, maar weinig politiek actieve.

Ook door de arbeidsomstandigheden.

Er zijn geen pauzes meer, want dan maakt de baas geen winst.

Een arbeider deelt z'n eigen tijd niet in.

Z'n leven bestaat uit werken, eten, slapen en weer werken.

Ik heb er genoeg van.

Marcel komt zo. Hoe heette die vriend van je ook weer?

Robert Poucard. Bedankt.

Slet. - Ik laat me niet langer beledigen.

Kan ik er wat aan doen dat je er niet tegen kunt?

Je bent een slet die niet weet wat ze wil.

Laat Patrick los. Ik neem hem. Laat hem los.

Zoek maar een andere dienstmeid. - De deur.

De deur.

Alles goed? - Nee.

Wat is er dan? - Ik zeg gewoon 'nee' tot tien uur.

Een espresso, graag.

Het is al vijf over tien. - Dan is het zo goed.

Nog nachtdienst? - Heb je de krant niet gelezen?

We staken. Dit keer verliest de regering, hoop ik.

Oproep van de CGT? - Je hebt ook de Force Ouvrière.

En wat zeggen die smeerlappen? Ach ja, net als die katholieken.

O ja, teken dit even.

Wij zijn geschokt door de arrestatie en isolatiehechtenis...

van acht kunstenaars en schrijvers uit Rio de Janeiro.

Zij verschilden alleen van mening met de officiële politiek.

Dit is een aanval op de vrijheid van meningsuiting die Brazilië kent.

We eisen de vrijlating van de gevangenen.

Vorige week was het nog Madrid. Wat zal het volgende week zijn?

Athene, Bagdad, Lissabon.

Hoeveel verdien je nu? - Zestig.

Daarvoor hoef je de revolutie niet vaarwel te zeggen.

Heb je nou al gevraagd naar die kamer?

Dat wilde ik je net zeggen. Ik doe het niet.

Slaap je nog altijd in je auto?

Ja, ik woon nog in Soissons.

Gisteren of eergisteren riep ik nog naar je op Place de Clichy.

Zag je me?

Ja, maar ik was met m'n nicht.

Gaat het een beetje? - Ach, het is moeilijk.

En heb jij dat meisje nog teruggezien? - Wie, Madeleine?

Daar ben ik niet mee bezig.

Dus je hebt niet echt wat te neuken.

Het Palais des Sports? - Andere kant van Parijs, meneer.

Het Palais des Sports? - Andere kant van Parijs, meneer.

Wat doe jij? - Ik verplaats mezelf in hem.

En? - En niks, gewoon.

Hoezo? - Ze zeggen dat je iemand dan begrijpt.

Dat klopt dus niet.

Ik zal je wat laten zien.

Mag ik wat suiker, juffrouw?

Dank u wel.

Niet slecht.

Haar borsten? - Ja.

Ik ga het ook proberen.

Mag ik wat suiker, juffrouw?

Dank u wel.

En? - Geweldig.

Ik ga. - Tot vrijdag.

Beloofd.

Parijs, vandaag de dag. Waarvan dromen jonge meisjes?

Maar welke meisjes?

De controleuses bij Simca die door het werk geen tijd voor de liefde hebben?

Of de kapsters of manicures van de Champs Elysées...

die op hun 18e al de hoer spelen in hotels aan de Rechteroever?

Of de scholieren van St. Germain die alleen Bergson en Sartre kennen...

omdat hun ouders ze in hun burgerlijke huizen opsluiten?

De gemiddelde Française bestaat niet.

Alles goed? - Ja, hoor.

Marcel zei dat het wel goed ging. - Ja, dat weet ik.

Komen jullie eruit, met het geld? - Dinsdag, zei hij.

Vandaag is het toch de 23e? - Ja, hoezo?

Wat is er dan, de 23e?

Dan zouden we uitgaan, zei je. - Dat heb ik nooit gezegd.

Dat heb ik nooit gezegd.

Wat ben jij een liegbeest, zeg.

Dat ben ik niet.

Hoezo, haha? - Lieg je niet in het dagelijks leven?

Nooit? - Soms vast wel...

maar meestal niet vaak. - En waarom?

Tegen jou lieg ik wel eens, ja. - Waarom tegen mij wel?

Vind je me geen leuke jongen? - Dat is het niet.

Vind je m'n neus te groot? - Nee, helemaal niet.

Daar ben ik blij om.

Waarom wil je vanavond met me uit?

Daarom. Ik vind je er leuk uitzien, heel lief.

Is er niets anders wat je bevalt aan mij?

Jawel, alles. - Wat dan?

Je haar, je ogen, je neus, je mond, je handen, je...

Betekent 'uitgaan' voor jou met me naar bed gaan?

Geef eens eerlijk antwoord.

Geef antwoord.

Hoe oud ben je? - Ik ben 21.

En je ouders, bestaan die nog? - Jazeker.

Zie je ze vaak? - Ja, af en toe.

Ga je vaak met meisjes uit? - Ja, af en toe.

Ik zou graag met je naar bed gaan.

En jij? - Nooit over nagedacht.

Maar nu ik het je vraag?

Waarom zei je dat we de 23e zouden uitgaan?

Dat was een leugen.

Waarom heb je gelogen? Ik geloofde het. - Ja, dat was niet zo aardig.

Ga je wel eens met meisjes uit? - Ja, dat zei ik al.

Met wat voor meisjes? - Meisjes die ik leuk vind.

Meisjes zoals ik? - Ja.

Ben je ooit naar de hoeren geweest? - Dat is wel eens gebeurd.

Maar ik hou er niet van. Dat is triest en kil.

Dat vroeg ik niet. - Ik zei het gewoon.

Waarom zeg je me dat? - Gewoon, om te laten zien wat ik denk.

Wat doe jij 's avonds als je alleen bent?

Wat ga je vanavond doen? - Vanavond ga ik foto's uitzoeken.

Voor de krant. - Echt waar?

Wat voor foto's? - Modefoto's die we hebben gemaakt.

Je zei dat je platen maakte en niet meer in de mode zat.

Je kan toch allebei doen.

Ik bekijk nog steeds modefoto's en rangschik ze.

Foto's van jezelf? - Nee.

Ga je vanavond uit met een jongen?

Ik heb je laatst gezien met 'n jongen, zo'n lange. Heel lang.

Ja, die kwam ik toevallig tegen.

Niet waar. - Wel waar.

Ik geloof het niet.

Waar ben je met hem geweest? - Gewoon, in een café.

Waarover hebben jullie het gehad? - Over m'n plaat.

Als ik met je uitga, ben je dan bang dat ik je wil versieren?

Wil je daarom niet met me uit? - Misschien is dat het wel.

Waarom ben je bang dat ik je wil versieren?

Ik vind je er heel leuk uitzien. - Je maakt me verlegen.

Je hebt mooie borsten.

Echt waar. Dat speelt wel mee, hoor.

Kijk me eens aan.

Wat denk je wanneer je me aankijkt?

Kijk me aan. - Niks.

Hoezo, niks? Je denkt altijd iets. Als je me zo aankijkt.

Ik kijk je aan. - Maar wat denk je nu?

Wat beschouw jij als het centrum van de wereld?

We hebben nooit gepraat en je stelt meteen grote vragen.

Ik vind het een normale vraag. - Klopt.

Geef eens antwoord. - De liefde, denk ik.

Gek, ik zou 'ik' gezegd hebben.

Vind je dat vreemd?

Vind jij jezelf niet het centrum van de wereld?

Op een bepaalde manier wel, ja. - Hoe dan?

Gewoon: leven, zien met je eigen ogen, spreken met je eigen mond.

Denken met je eigen hoofd.

Denk je dat je alleen kunt leven? Altijd alleen?

Nee, dat lijkt me niet mogelijk.

Zo kun je niet leven, zonder liefde. Dat lijkt me onmogelijk.

Kijk me eens aan.

Als ik zeg dat ik misschien ooit van je hou, ben je dan blij?

Natuurlijk.