Richard Pryor: Here and Now

Richard Pryor fær mig til að gráta úr hlátri.

Ég dái skopskyn hans.

Það einfalda í lífinu. Hann getur gert allt fyndið.

Hann hittir í mark.

Það er nú einu sinni þess vegna sem ég er hér. Vegna fólksins.

Þetta er ekki búið til á skrifstofu umboðsmanns.

Segðu öllum í heiminum að koma og sjá Richard Pryor.

Maðurinn er engum líkur.

Hann er besti grínisti sem ég hef séð.

Hann er bestur allra.

Ég hef aldrei séð hann sjálfan en ég fæ að sjá hann í kvöld.

Ég ætla að hlæja þar til mig verkjar.

Hann er lifandi. Sprelllifandi, þú skilur.

Þau vona að mér gangi vel.

Ég finn það.

Ég dáist að hugrekki hans.

-Hann er listamaður. -Eins og að vera í gleðskap.

Og hann er að segja sannleikann.

Mér líkar allt við Richard Pryor.

Mér líkar ekki bara við hann. Ég elska hann.

Hann er sá allra besti.

Ég held að hann sé besti uppistandari 9. áratugarins.

Hvað get ég sagt? Hann er sá besti stranda á milli.

Richard er það.

Richard Pryor!

Eitthvað innra með mér þráir að tjá síg.

Ég breytist gífurlega. Það hlýtur að vera vinnan.

-Hvers konar kjaftæði er þetta? -Kvittaðu.

Hvað er þetta?

Ég veit ekki hvað þú ert að láta mig skrifa undir.

Hver fjandinn stendur hér?

Kampavínslisti? Ég ætla ekki að borga neitt fjandans kampavín.

Hérna, taktu þetta, góði, og troddu því upp í boruna á þér.

Ég kvitta ekki fyrir þetta.

Ég er gamall, þú skilur. Ég veit eitt og annað.

Ég skrifa ekki undir nokkurn skapaðan hlut núna!

Ég er að reyna að vinna mér inn peninga, drengur!

Ég er að púla.

Allt þetta fólk er komið...

Veistu á hvað þú minnir mig?

Þekkirðu... litla Skrögg?

Ertu skyldur honum?

Þú ert frændi hans, ekki satt?

Ég man eftir þér þegar þú varst barn.

Þú og Sarah Thompson...

Já, það varst þú.

Þú, Sarah Thompson og Sonny Poole, voruð í bíl á ruslahaugunum.

Þið höfðuð klætt hana úr buxunum.

Ekki satt? Ég man að þið voruð að ríða hvor öðrum.

Það var ég sem sagði ykkur að gera þetta ekki. Manstu það?

Ég lét ykkur láta stúlkuna í friði af því að hún var ung og falleg.

Og hún var indæl. Brjóstin ilmuðu eins og nellikur.

-Hvað heitirðu, góði? -Joe.

-Hvað? -Joe.

Joe?

Ekki annað?

Kemurðu alla leið hingað

og heitir ekki annað en Joe?

Fjandinn sjálfur.

"Til Joe."

Ég hélt að þú hlytir að heita Kunta Kinte eða eitthvað.

Það er míkil guðsgjöf að geta hlegið.

Ég man að þegar ég var tvítugur gat ég riðið allan daginn.

Stutt í einu. En allan daginn.

"Afsakaðu." Úbbs! "Takk fyrir."

"Fyrirgefðu. Afsakaðu, ungfrú."

Og ég er allsgáður síðan ég hætti að nota fíkniefni.

Það er fjandi vel af sér víkið.

Ég er hættur að drekka. Hef ekki snert dóp í fimm mánuði.

Það er alveg satt. Hef ekki snert það.

Fólkið sem klappar þekkti mig þegar ég neytti fíkniefna.

Mikið erum við ánægð.

Ég er vel settur.

FERSKUR Á SVIÐI RICHARD PRYOR

ÁSAMT GESTI JULIA OG FÉLAGAR

Ja, hérna.

Vá!

Við viljum Richard! Við viljum Richard!

Við viljum Richard! Við viljum Richard!

Við viljum Richard! Við viljum Richard!

Við viljum Richard! Við viljum Richard!

Við viljum Richard! Við viljum Richard!

Dömur mínar og herrar, tvö fallegustu orðin

hvað uppipstand varðar. Richard Pryor.

Halló!

Halló!

Gott kvöld.

Hvernig hafið þið það?

Velkomin.

Gott að þið gátuð komið.

Já!

Af hverju er fólk á ganginum?

Fólk hefur svindlað sér inn og stolið sæltunum ykkar.

Hvað er á seyði?

Sæl, hvíta manneskja.

Þessi maður er með átta drykki.

Sestu á rassgatið.

Þið vitið hvað hefur gerst. Þið fóruð út, ljósin voru slökkt

og þið fóruð fram til að kaupa eitthvað

og nú munið þið ekki hvar þið sátuð.

Ég sé að fólkið kemur svona inn.

Willl

Hvað segirðu gott?

Hvernig hefurðu það?

Ég er ánægður að vera hér í New Orleans. Ég er það.

Þetta er fallegt leikhús.

Hvað? Þakka þér fyrir.

-Þú lítur vel út! -Þakka þér fyrir, ljúfan.

Eruð þið í kappdrykkju?

Já, auðvitað.

Ég elska þig líka. Elska þig á móti. Ég er að bíða eftir...

Vitið þið, þetta er...

Steinhaltu kjafti!

Stundum vill fólk bara að ég klæmist við það.

Ef ég geri það er það ánægt.

"Já, talaðu við mig eins og konu."

En þetta leikhús er sérstakt.

Er maðurinn að taka aðgöngumiðana? Hvað er hann að taka?

Hvern fjandann ertu með í hendinni, systir?

Ó, þau eru að útbýta þessu.

Því er þetta fólk að koma hingað og það eru engin sæti?

Það eru tvö sæti þarna. Þau eru laus. Fáið ykkur sæti.

Já, þarna. Sestu, bjáni.

Hæ.

Halló.

Hæ.

Þú settist í rétta sætið af því að ef sýningin er ekki skemmtileg

tek ég hann út og pissa.

Svo...

þetta er kallað garðasvæðið.

Já.

Ekkert mál.

Svo ég...

Við erum með myndavélar og svoleiðis en þið vitið það.

Þetta er starf okkar. Þetta eru kvikmyndirnar.

Ég kom í gærkvöldi og...

Það verður allt að vera samkvæmt lýsingunni.

Ég kom í gærkvöldi og ég var í gullfallegum fötum.

Ég lét stjórnandann fá þau og hann sagðist myndi lita þau fyrir mig

til að þau pössuðu við lýsinguna. Ég skal sýna ykkur dálítið.

Þetta er... bíðum við.

Já!

Svona litu þau út þegar ég fékk þau til baka.

Mikið fjandi varð ég reiður.

Ég sá þetta, þið skiljið, og spurði: "Hvað kom fyrir jakkann minn?"

Þau voru mjög háttvís,

Jim Brown færði mér fötin

og ég gat ekki ráðist á hann.

Ég leit á jakkann og sagði: "Ó, þetta er fallegt, Jim."

"Alveg eins og ég vil hafa jakkann."

Svo fór hann og þá baktalaði ég hann.

Bölvaður, svarti rumurinn. Sjáið hvernig hann fór með jakkann.

Hann eyðilagði hann.

En hann var þarna í herberginu hjá mér

og ég vildi ekki gera hann reiðan.

Löppin á honum er jafn stór og ég.

"Heyrðu, Jim, þetta er flott."

"Ég hlakka til að fara í þetta í kvöld."

Ég verð ekki í þessum fjanda.

Til fjandans, jakki.

Þetta er leikmyndin. Þetta er ekki raunverulegt.

Það geta verið einhverjir túristar hérna sem hugsa með sér:

"Heyrðu, þarna er Bourbon Street."

"Þetta er eins og húsið mitt."

Þetta var allt gert upp. Líkist það ekki Hollywood?

Þessir gaurar eru færir.

Þeir hafa skapað blekkingu.

Mér líkar vel hvernig þeir hafa gert þetta.

Skapað. Hlustið á mig.

Þessi skratti er eitthvað ruglaður.

Svona ætti að vera til þegar maður fer fullur að heiman.

Þá setur maður þetta upp fyrir framan húsið.

Ekki satt? Svo kemur maður heim...

"Heyrðu, elskan? Fjárinn."

"Hvað er þetta, tík?"

En svona er hugmyndin sem fólk hefur um New Orleans, ekki satt?

Þetta Bourbon Street.

Eins og New Orleans sé ekki annað.

Ef þú ert ekki í franska hverfinu ertu ekki neitt.

En það er hellingur af öðru hérna.

Komdu sæll, herra.

Það er eins og hann sé að mana einhvern að setjast í sætið sitt.

Sjáið hann.

Þú vissir að það væri enginn í sætinu þínu, ekki satt?

New Orleans er samt furðulegur staður.

Það er ómögulegt að sjá hvað fólk er hérna.

Nei, þið lítið út eins og hvítt fólk en eruð samt svört.

Svo...

Og svarta fólkið talar undarlega og allt.

Þið skiljið, maður talar við það og...

"Hvað viltu? Komdu aftur. Komdu, líst þér ekki á mig?"

Og stelpurnar segja. "Viltu í alvöru sofa hjá mér?"

Fjandinn hafi það, þetta er furðulegt.

Í Norðurríkjunum veit hvíta fólkið nefnilega ekki hvað það á að gera.

"Þú ert öðruvísi en við."

"Þú hlýtur að vera frá Brasilíu."

En vitið þið hvað?

Hérna skemmtir fólk sér langbest.

Það fer í skrúðgöngur og brestur í dans af engu tilefni.

Ekki satt? Menn fara bara út í sólskinið.