Paper Lives (Kağıttan Hayatlar)

ΤΟ NETFLIX ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ

ΣΕ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΜΕ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΚΛΑΙΝΕ, ΤΟ ΓΕΛΙΟ ΕΙΝΑΙ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ.

ΓΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΜΕΓΑΛΩΝΟΥΝ ΜΟΝΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ…

-Καλώς ήρθατε. -Ευχαριστούμε.

-Ευχαριστώ. -Καλή διασκέδαση.

-Κύριε Γιασίν! Ένα λεπτάκι; -Μια φωτογραφία με τη γυναίκα σας.

-Σας παρακαλώ. -Περιμένετε μια στιγμή;

Ευχαριστώ πολύ. Άλλη μία, σας παρακαλώ;

Καλώς ήρθατε, κυρία Ασλί. Μια φωτογραφία;

Κορίτσια, πάμε μια βόλτα;

-Άντε τσακίσου από δω! -Δρόμο!

Έλα, αγόρι μου! Κουνήσου!

Πάμε, αγόρι μου!

Έλεος, ρε τρελάρα. Κουνήσου, αγόρι μου!

Μη με κοιτάς, φύγε.

Αδερφέ!

Αδερφέ;

Μεχμέτ;

Πάλι πήγες να μάζεψες χαρτί;

Αθλούμαι έτσι. Παίρνω και καθαρό αέρα.

Σκουριάζω όταν κάθομαι.

Για ποιον λόγο; Μαζεύουμε κι εμείς χαρτί. Εσύ μην κουράζεσαι.

-Ξεπατώνεσαι! -Ζαλίστηκα.

Φυσικά. Είναι σκέτη αυτοκτονία αυτό που κάνεις.

Καλά είμαι.

Τέλειωσαν τα φάρμακα. Ο γιατρός είπε να μη σκύβεις.

Έλα.

Ναι; Μπαρμπα-Ταχσίν;

Βοηθήστε μας! Κάντε άκρη!

-Φύγετε από τη μέση! Βοηθήστε μας! -Άκρη…

-Βοήθεια! Δεν υπάρχει νοσοκόμα εδώ; -Να πάρετε νούμερο.

-Πού; Τι; -Από το μηχάνημα δίπλα στην πόρτα.

Ζητάω βοήθεια και μου λες να πάρω νούμερο.

Είσαι τελείως αθεόφοβος;

Κάνε κουράγιο. Μπορείς;

Κάτσε ίσια, εντάξει;

Βοηθήστε μας!

Βοήθησε τον γιο μου. Βοήθεια!

-Δεν μπορεί ν' αναπνεύσει. -Φέρτε φορείο!

-Πρόσεχε. -Πίσω. Πώς είναι ο ασθενής;

-Έχει σφυγμό. -Ανοιχτή η αναπνευστική οδός.

Έχει βραδυκαρδία και ανισοκορία.

-Πέφτουν οι παλμοί. -Στην κόκκινη ζώνη.

-Πίστεψέ με, μωρό μου, θα γίνεις καλά! -Άνοιγμα αγγειακής πρόσβασης.

-Κάντε τεστ αίματος για αλλεργίες. -Αμέσως!

Παιδί μου…

Γιε μου…

Θα γίνεις καλά, σου το υπόσχομαι.

Όλα θα φτιάξουν.

ΑΡΙΘΜΟΣ - ΓΚΙΣΕ

Εισπνοή.

Εκπνοή.

Εισπνοή.

Εκπνοή.

Ντύσου.

Περιμένεις μόσχευμα νεφρού.

Κάνε υπομονή μέχρι να βρεθεί κατάλληλος δωρητής.

Θα κάνεις αιμοκάθαρση.

Κλείσε ραντεβού. Δες και τον νεφρολόγο σου.

Δεν αντέχω άλλο, γιατρέ.

Μπαρμπα-Ταχσίν!

Μπες μέσα.

Η ξαφνική αποψινή νεροποντή πλήττει ακόμα την Κωνσταντινούπολη.

Σήμανε κίτρινος συναγερμός.

Βλέπετε πλάνα από την νεροποντή. Η Μετεωρολογική Υπηρεσία…

Είδες το παιδί, Γκόνζι;

-Τι του συνέβη; -Δεν ξέρω, αδερφέ.

Λοιπόν, τι είπε ο γιατρός;

Τα ίδια, θείε Ταχσίν. Περιμένω νεφρό.

-Και τα λεφτά; -Έχω μαζέψει πολλά.

Λίγα μένουν.

Αν βρουν νεφρό, όλα τα άλλα θα είναι εύκολα.

Ακριβώς.

Δεν ξαπλώνεις, αδερφέ;

-Γιατί είπες ότι δεν βρομάω; -Δεν βρομάς, λέμε!

Γάμα μας! Του 'πεσε η μύτη του γιατρού απ' την μπόχα.

Εγώ, πάντως, δεν μυρίζω κάτι.

Ήδη νιώθεις καλύτερα.

Ο γιατρός τού έδωσε μορφίνη. Σύντομα θα την ακούσει.

Πάντα ακουσμένος δεν είναι;

Να βρούμε εφημερεύον φαρμακείο για να πάρουμε τα φάρμακα.

-Κανένα πρόβλημα. -Ευχαριστώ.

-Πότε θα πάτε στο χαμάμ; -Μεθαύριο. Γιατί;

Σαν βόθρος βρομάτε και οι δύο.

Έχει δίκιο, ζέχνουμε απίστευτα.

Κι οι δρόμοι είναι…

Θείε, άσ' το. Αν δεν σε πειράζει.

Έτσι.

Θεέ μου…

Το σκληρό μου πεπρωμένο Δεν το αποδέχομαι

Μες στην αγωνία να τρέμω Δεν το δέχομαι

Της μοίρας τα ατοπήματα Της ζωής τα χτυπήματα

Τα απανωτά προβλήματα

Δεν τα αποδέχομαι

Τον έρωτα τον μισοτελειωμένο

Το χαμόγελο το δανεισμένο

Τον θάνατο τον βεβιασμένο

Δεν τα δέχομαι

Κούκλε! Θες να περάσεις καλά;

Τι έγινε;

Γκολ!

Τι είναι;

Καλά είμαι, Γκόνζι.

Δεν θα έρθω σήμερα.

Πλάκα κάνω.

Θα είμαι εκεί σε πέντε λεπτά. Τρώω πρωινό κι έφυγα.

Εντάξει, τα λέμε.

Καλημέρα, Χατζέρ.

Πλέξε, έρχεται ο χειμώνας.

-Καλή όρεξη, παιδιά. -Ευχαριστούμε.

-Καλή σου μέρα. -Επίσης.

-Χασάν, καλές δουλειές. -Να 'σαι καλά.

-Μεχμέτ! -Τι είναι;

Έχεις πέντε λίρες;

Βρε ζήτουλες, μου την είχατε στημένη;

Όχι δα, αδερφέ.

Θέλετε λεφτά για ν' αγοράσετε κόλλα, έτσι; Τσακάλια.

Δεν είναι αλήθεια. Ψωμί θα πάρουμε.

-Μαλακίες. Λες να μη σας ξέρω; -Μάρτυράς μου ο Θεός.

Άσ' τον Θεό, μικρέ. Σας έχει τιμωρήσει ήδη αρκετά.

Εδώ δες.

Ρε παιδιά…

Θα με καταστρέψετε εσείς. Ορίστε.

Έτσι και σας δω να σνιφάρετε κόλλα, τη βάψατε.

Δρόμο τώρα.

Τι ωραία! Τους είπα να…

-Πώς τα πας, Μεχμέτ; -Καλά, εσείς;

Ήμασταν για ψωνιστήρι. Φάγαμε και κάτι μπουρέκια.

Έχουμε κι άλλα, θέλεις;

-Θα τα δώσω στα παιδιά. -Εντάξει.

-Έχεις τσιγάρα, Μεχμέτ; -Έχω, ναι.

-Να κάνω τράκα; -Περίμενε.

-Ορίστε. Πάρε κι άλλα. -Ευχαριστώ.

Προσπαθώ να το κόψω. Δεν παίρνω πια πακέτο.

-Ωραία. -Περίμενε.

-Ευχαριστώ, αγάπη μου. -Τα λέμε.

Να προσέχεις.

Τσαγλά, ευχαριστώ για τα μπουρέκια.

Προσοχή!

-Τι κάνετε εσείς; -Πού ήσουν;

Ήρθε. Νομίζαμε ότι δεν θα ερχόσουν.

-Ήρθα. -Όλα καλά.

Πάμε.

Πρόσεχε.

Ορίστε.

-Τι κάνεις, Ψύλλε; -Καλά είμαι.

-Πάρε λίγο μπουρέκι. -Ευχαριστώ.

Να προσέχεις τους μπάτσους, μη σε ξαναπιάσουν.

-Ωραία. Καλύτερα σε βλέπω, αφεντικό. -Νόμιζα ότι θα πεθάνω χθες το βράδυ.

-Ευχαριστώ, Γκόνζι. -Τίποτα.

Αλλά μην αναβάλλεις την επίσκεψη στον γιατρό.

-Μπουρέκι; -Θα πάρω λίγο.

-Φάτε πριν τη δουλειά. -Ορίστε.

-Πάρτε. -Ευχαριστούμε, αδερφέ.

-Ορίστε, πάρτε όσο θέλετε. -Σιγά σιγά, θα πνιγείς.

Καλή τύχη σήμερα.

Ευχαριστώ.

Άκου. Μη βγεις να μαζέψεις χαρτί επειδή έχει καλό καιρό.

Σκέψου τον μπαρμπα-Ταχσίν. Ανησυχεί πολύ για σένα.

Φτάνει, Γκόνζι. Εδώ είμαι, δεν πάω πουθενά.

Απλώς λέω. Λίγο έλειψε να πεθάνεις χθες.

Καλά.

Δεν είναι πρόβλημα ο θάνατος.

Και τα όνειρά μας;

Τόσα έχουμε. Θα μείνουν όνειρα.

-Δεν θυμάσαι, βρε μαστούρη; -Τι να θυμάμαι;

Έλεος…

Ορίστε.

Δεν βγάζω τα γράμματά σου.

Στα τελευταία γενέθλιά σου δεν κάναμε λίστα

με όσα θέλουμε να κάνουμε πριν πεθάνουμε;

-Και την έχεις κρατήσει; -Φυσικά.

Πώς σου ήρθε να την ξεθάψεις τώρα;

Δεν είναι η κατάλληλη στιγμή;

Αν δεν βρω νεφρό, θα πάω στα θυμαράκια.

Και θα μας περιμένεις εκεί.

-Σωστά. -Σταμάτα.

Αλήθεια είναι. Να δούμε τη λίστα;

Εντάξει.

-Ωραία. Τι γράφει εδώ; -Κάτσε, θα σου πω.

Ένα.

"Να βρω τη μάνα μου".

Δύο…

-Τι λέει; -Ούτε εσύ δεν τα βγάζεις.

-Περίμενε. Λέει "Να μπω σε καμπριολέ". -Τόσο καιρό σου λέω να σε πάω μια βόλτα.

-Άντε γαμήσου! -Εσύ!

Φέρε το τσιγάρο! Και μείνε στην περιοχή σου.

-Σε τρώει ο κώλος σου για μπελάδες. -Με τέτοιον κώλο, λογικό!

Εγώ σε προειδοποίησα, πάντως. Βλάκα.

ΝΑ ΒΡΩ ΤΗ ΜΑΝΑ ΜΟΥ - ΝΑ ΜΠΩ ΣΕ ΚΑΜΠΡΙΟΛΕ ΝΑ ΜΕΙΝΩ ΣΕ ΠΟΛΥΤΕΛΕΣ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ

Διακόσια, τριακόσια, τετρακόσια, πεντακόσια, πεντακόσια πενήντα, εξακόσια…

Χίλια.

Ογδόντα τρία κιλά χαρτόνι.

Εντάξει.

Σαράντα πέντε κιλά.

Ορίστε.

Τι, ρε μαλάκα;

-Άσε κάτω αυτά τα μπουκάλια! -Να κοιτάτε τη δουλειά σας.

Φίλε…

-Πήγαινε πίσω στα λημέρια σου. -Τι είπες;