Forrest Gump

Halló. Ég heiti Forrest. Forrest Gump.

Viltu súkkulaðimola?

Ég gæti borðað meira en milljón af þeim.

Mamma var vön að segja að lífið væri eins og konfektkassi.

Maður vissi aldrei hvaða mola maður fengi.

Þetta hljóta að vera þægilegir skór.

Þú gætir örugglega gengið allan daginn án þess að finna nokkuð.

— Ég vildi að ég ætti svona skó. — Ég kenni til í fótunum.

Mamma var vön að segja

að maður gæti þekkt fólkið á skónum sem það gengi í.

Hvert það væri að fara, hvar það hefði verið.

Ég hef átt marga skó.

Ég er viss um að ef ég hugsa mig vandlega um

þá get ég munað eftir fyrstu skónum mínum.

Mamma sagði að þeir tækju mig hvert sem væri.

Hún sagði að þeir væru töfraskórnir mínir.

Allt í lagi, Forrest, þú mátt opna augun núna.

Gakktu aðeins um fyrir mig.

Hvernig eru þeir?

Fæturnir hans eru sterkir, frú Gump, eins sterkir og ég hef séð þá.

En bakið hans er eins snúið og stjórnmálamaður.

En við ætlum að rétta úr honum, er það ekki, Forrest?

Þegar ég var barn nefndi mamma mig eftir hetjunni úr Þrælastríðinu,

Nathan Bedford Forrest herforingja.

Hún sagði að við værum einhvern veginn skyld honum.

Hann stofnaði þennan klúbb kallaðan Ku Klux Klan.

Þeir klæddu sig allir í kufla og lök

og létu eins og hópur af draugum eða vofum eða eitthvað.

Þeir klæddu jafnvel hestana sína í lök og riðu um.

Allavega, þannig fékk ég nafnið mitt, Forrest Gump.

Mamma sagði að Forrest nafnið væri til að minna mig á að stundum

framkvæmum við öll hluti sem hafa enga merkingu.

Í þessa átt. Haltu þér.

Allt í lagi. Á hvað eruð þið að glápa?

Hafið þið ekki séð lítinn dreng með spelkur á fótunum áður?

Þú skalt aldrei láta neinn segja þér að þeir séu betri en þú, Forrest.

Ef guð vildi hafa alla eins,

hefði hann gefið okkur öllum spelkur á fæturna.

Mamma fann alltaf leið til að útskýra hlutina svo ég gæti skilið þá.

Við bjuggum um hálfan kílómetra frá þjóðvegi 17,

tæpan kílómetra frá bænum Greenbow í Alabama.

Í Greenbow sýslu.

Fjölskyldan hafði átt húsið síðan langa—langa—langafi hennar

hafði komið yfir hafið fyrir um þúsund árum síðan.

Þar sem við vorum bara tvö og við höfðum öll þessi tómu herbergi,

ákvað mamma að leigja þau út, aðallega fólki sem átti leið hjá,

eins og frá Mobile, Montgomery, slíkum stöðum.

Þannig fengum við mamma pening. Mamma var mjög klár kona.

Mundu það sem ég sagði þér, Forrest.

Þú ert ekkert öðruvísi en allir aðrir.

Heyrðir þú hvað ég sagði, Forrest? Þú ert alveg eins og allir aðrir.

Þú ert ekkert öðruvísi.

Pilturinn þinn er öðruvísi. Greindarvísitala hans er 75.

Nú, við erum öll ólík, herra Hancock.

Hún vildi að ég fengi góða menntun,

svo hún fór með mig í Greenbow héraðsskólann.

Ég hitti skólastjórann og allt.

Mig langar að sýna þér dálítið, frú Gump.

Sjáðu, þetta er eðlilegt. Forrest er hérna.

Til að ganga í ríkisskóla krefst ríkið í minnsta lagi 80 í greind.

Frú Gump, hann verður að fara í sérskóla.

— Það verður allt í lagi með hann. — Hvað þýðir að vera eðlilegur?

Hann er kannski aðeins seinn til, en drengurinn minn Forrest

skal fá sömu tækifæri og allir aðrir.

Hann fer ekki í einhvern sérskóla til að læra að sóla hjólbarða.

Við erum að tala um fimm lítil stig hérna.

Eitthvað hlýtur að vera hægt að gera.

Við erum framsækinn skóli.

Við viljum ekki að neinn verði út undan.

Er herra Gump til staðar, frú Gump?

Hann er í leyfi.

Mömmu þinni er svo sannarlega annt um skólagöngu þína vinur.

Þú segir ekki mikið, er það?

"Að lokum varð hann að reyna. Það virtist auðvelt, en...

"Ó, hvað gerðist. Fyrst urðu þeir..."

— Mamma, hvað þýðir leyfi? — Leyfi?

Þangað sem pabbi fór?

Leyfi er þegar þú ferð eitthvað... og kemur aldrei til baka.

Allavega, það mátti segja að við mamma værum ein.

En okkur var sama. Húsið okkar var aldrei tómt.

Fólk var alltaf að koma og fara.

— Matur! Kvöldmatur allir saman! — Þetta lítur vel út.

Stundum gistu svo margir hjá okkur

að öll herbergi voru full af ferðalöngum, þú veist,

fólki sem bjó í ferðatöskum og hattöskjum og sýnishornatöskum.

Forrest Gump, kvöldmatur! Forrest?

Einu sinni gisti hjá okkur ungur maður og hann var með gítartösku.

Forrest ég sagði þér að vera ekki að ónáða þennan indæla unga mann.

Nei það er allt í lagi frú.

Ég var að sýna honum eitt og annað á gítarinn.

Allt í lagi. Kvöldmaturinn er til ef þið viljið borða.

Já það hljómar vel. Þakka þér fyrir frú.

Heyrðu, sýndu mér þetta skrýtna göngulag þitt. Hægðu aðeins á þér.

Mér líkaði gítarinn. Hann hljómaði vel.

Ég byrjaði að hreyfa mig eftir tónlistinni, sveiflandi mjöðmunum.

Eitt kvöld, fórum við mamma að versla,

og við gengum framhjá húsgagna— og tækjabúð Bensons og veistu hvað?

Þetta er ekki fyrir börn að horfa á.

Árum seinna, þessi myndarlegi ungi maður sem þeir kölluðu Kónginn,

nú, hann söng of mörg lög.

Fékk hjartaáfall eða eitthvað.

Það hlýtur að vera erfitt að vera kóngur.

Það er skrýtið hvernig maður man suma hluti en aðra ekki.

— Þú gerir þitt besta Forrest. — Svo sannarlega mamma.

Ég man mjög vel eftir rútuferðinni á leið í skólann í fyrsta sinn.

Ætlarðu að koma með?

Mamma sagði mér að fá aldrei far með ókunnugum.

Þetta er skólarútan.

— Ég heiti Forrest, Forrest Gump. — Ég heiti Dorothy Harris.

Jæja, nú erum við ekki ókunnug lengur.

Þetta sæti er frátekið.

Frátekið.

Þú getur ekki setið hérna.

Veistu, það er skrýtið hvers ungur maður minnist,

því ég minnist þess ekki að hafa fæðst,

ég man ekki hvað ég fékk á fyrstu jólunum mínum,

og ég veit ekki hvenær ég fór í mína fyrstu skógarferð,

en ég man eftir því þegar ég heyrði í fyrsta sinn

þá ljúfustu rödd í öllum heiminum.

Þú getur setið hér ef þú vilt.

Ég hafði aldrei séð neitt eins fallegt í mínu lífi.

Hún var eins og engill.

Jæja, ætlar þú að setjast eða ekki?

Hvað er að fótunum þínum?

Alls ekkert, þakka þér fyrir. Mínir fætur eru fínir og frábærir.

Ég bara settist hjá henni í þessari skólarútu

og við áttum samræður alla leið í skólann.

Bakið á mér er bogið eins og spurningarmerki.

Fyrir utan mömmu, talaði enginn við mig eða spurði spurninga.

Ertu vitlaus eða hvað?

Mamma segir, "Heimskur er hvað heimskur gerir."

— Ég heiti Jenny. — Ég heiti Forrest, Forrest Gump.

Frá þessum degi vorum við alltaf saman.

Ég og Jenny vorum eins og gulrætur og baunir.

Hún kenndi mér að klifra.

Komdu Forrest, þú getur þetta.

Ég sýndi henni hvernig ætti að dingla.

Hún hjálpaði mér að lesa, og ég kenndi henni að sveifla sér.

Stundum sátum við bara úti og biðum eftir stjörnunum.

— Mamma fer að hafa áhyggjur. — Vertu aðeins lengur.

Af einhverri ástæðu vildi Jenny aldrei fara heim.

Allt í lagi Jenny, ég skal vera lengur.

Hún var minn sérstaki vinur.

Minn eini vinur.

Mamma var vön að segja mér að kraftaverk gerðust á hverjum degi.

Sumir trúa því ekki, en þau gerast.

Heyrðu, heimskingi!

Ertu þroskaheftur, eða bara mjög heimskur?

— Sjáið, ég er Forrest Halti. — Hlauptu í burtu Forrest.

Hlauptu Forrest! Hlauptu í burtu! Fljótur!

— Náum í hjólin! — Náum honum! Komið!

Varaðu þig heimskingi! Við erum að koma!

Hlauptu Forrest, hlauptu! Hlauptu Forrest!

Komdu til baka!

Hlauptu Forrest! Hlauptu!

Þú myndir ekki trúa því ef ég segði þér það,

en ég get hlaupið eins hratt og vindurinn blæs.

Frá þessum degi, ef ég þurfti að fara eitthvað, þá hljóp ég.

Þessi piltur er algjört hlaupafífl.

Manstu að ég sagði þér að Jenny virtist aldrei vilja fara heim?

Hún bjó í húsi sem var eins gamalt og Alabama.

Mamma hennar hafði farið til himna þegar hún var fimm ára,

og pabbi hennar var einhvers konar bóndi.

Jenny?

Hann var mjög ástríkur maður.

Hann var alltaf að kyssa og snerta hana og systur hennar.

Og einu sinni var Jenny ekki í rútunni til að fara í skólann.

Jenny, af hverju komstu ekki í skólann í dag?

Pabbi er að fá sér blund.

Komdu!

Jenny, hvert hljópstu? Það er eins gott að þú komir aftur stelpa!

Hvar ertu?

Jenny! Jenny hvar ertu?

Biddu með mér Forrest. Biddu með mér.

Kæri guð gerðu mig að fugli svo ég geti flogið langt, langt í burtu.

Kæri guð gerðu mig að fugli svo ég geti flogið langt...

Mamma var vön að segja að guð væri dularfullur.

Hann breytti Jenny ekki í fugl þennan dag.

Í staðinn lét hann lögregluna segja

að Jenny þyrfti ekki að búa í þessu húsi lengur.

Hún átti að búa hjá ömmu sinni á Creekmore Avenue,

sem gerði mig glaðan því hún var svo nálægt.

Sumar nætur læddist Jenny út og kom yfir til mín,

bara því hún sagðist vera hrædd. Hrædd við hvað, veit ég ekki.

Ég held það hafi verið við hund ömmu sinnar. Hann var grimmur hundur.

Allavega, við Jenny vorum bestu vinir í gegnum allan framhaldsskólann.

— Heyrðu bjáni! — Hættið þessu!

Hlauptu Forrest, hlauptu!

— Heyrðir þú ekki til mín bjáni? — Hlauptu Forrest!

Förum í bílinn! Svona! Hann er að sleppa! Áfram!

Hlauptu Forrest! Hlauptu!

Hlauptu Forrest!

Ég var vanur að hlaupa þangað sem ég þurfti að fara.

Mér datt aldrei í hug að það myndi leiða mig neitt.

Hver í fjandanum er þetta?

Þetta er Forrest Gump þjálfi. Bara bæjarfíflið.

Og trúir þú því? Ég fékk að fara í háskóla líka.

— Forrest áfram! Hlauptu! — Allt í lagi!

— Hlauptu! — Hlauptu þú heimski tíkarsonur!

Hlauptu fíflið þitt, hlauptu! Áfram! Hlauptu!