Hell's Paradise (地獄楽)

🐈 SubNeko

‫هیچی نمی‌بینم، اما...

‫می‌تونم حسش کنم. ‫اون کوتوله افتاده تو دردسر.

‫اون موقع تونستم تائوش رو حس کنم...

‫چون خون، دیدِ یکی از چشم هام رو تار کرده بود.

‫چون نمی‌تونستم ببینم، به حواسم تکیه کردم.

‫یکیش رو درآوردم. اون یکی هم تاره.

‫خب... هیچ کوفتی نمی‌بینم.

‫اما الان خیلی واضح حسش می‌کنم.

‫تو واقعاً زن معرکه‌ای هستی.

‫ازت ممنونم.

‫تازه داره جالب می‌شه!

‫بهشت جهنمیان

‫ گلی کمرنگ، بی‌صدا شکفت در این حوالی

‫ نه با سرخیِ آتشین، که با سوسویِ زلالی

‫ عمریست ایستاده‌ام، پایم اسیرِ گذشته است

‫ گر بندِ این دوگانگی از پایم گسسته است،

‫ آیا کنارِ این گل، مجالی برای شکفتنم هست؟

‫ آینده می‌چکد ز میانِ انگشتانِ دست

‫ تاوانِ کدامین گناه است این دردِ بی‌امان؟

‫ پیوسته خنجر می‌زنم بر قلب و جان

‫ و در حسرتِ یک دلخوشیِ ساده، دو دلم

‫ می‌خواهم اکنون پای در این نقطه نهم

‫ آن گل به صد وقار شکفت و شد عیان

‫ همین برای شادی‌ام بس بود در این جهان

‫ تنها امیدم، محافظت ز یک برگ و بار بود

‫ در آرزوی قدرت، دلم بی‌قرار بود

‫ همان نقطه ضعفی که طرد کردم، دوباره برداشتم

‫ رهایی ز دوگانگی را دگر محال پنداشتم

‫ در دلِ همین تضاد است که خود را یافتم

‫ چون ریشه‌ای که در خاک، محکم شکافتم

‫ یا چون رقصِ برگی، زودگذر در مسیرِ باد

‫ آرام رها می‌شوم تا شکوفا شوم شاد

‫بهشت جهنمیان

‫گل داوودی و هلو

‫تو دنیایی که جنگی توش نیست، فتح کردنش با شمشیر یه رویای احمقانه‌ست.

‫اما این جلودارم نشد.

‫دنبال این بودم که سریع‌ترین، بُرنده‌ترین و قوی‌ترین شمشیرزن بشم.

‫فقط یه چیز می‌خواستم.

‫این که هر جنگجوی قدرتمندی رو از دم تیغ بگذرونم...

‫و با حک کردن اسمم تو تاریخ، تا ابد زنده بمونم.

‫پیرمرد، تو چطوری این‌قدر قوی هستی؟

‫تو که از من لاغرتر و کندتری، پس چطوری؟

‫تتسونوسکه، تو خیلی طمع‌کاری.

‫چون جوونی، می‌خوای همه‌چیزو داشته باشی.

‫کلفت‌تر، سفت‌تر، داغ‌تر، سریع‌تر.

‫تمرکزت رو از دست دادی.

‫هر چیزی که آدم می‌خوره، لزوماً جذب بدنش نمیشه.

‫زیاد بخوری، همه‌ش دفع میشه.

‫تا وقتی جوونی مشکلی نیست، اما وقتی پا به سن گذاشتی باید کمش کنی.

‫هر چی که می‌تونی رو دور بنداز و به چیزی که باقی می‌مونه خوب نگاه کن.

‫همه‌چیز رو توی اون پیدا می‌کنی.

‫عمیق‌تر شو.

‫بچرخونش، باز هم همون‌طوریه.

‫هیچ‌وقت نمی‌فهمم چی بلغور می‌کنی.

‫برنج ساکاتایا

‫اون موقع، حرف‌های استادم رو نمی‌فهمیدم.

‫ای حرومی!

‫تقاص این کارتو پس میدی!

‫حالت خوبه؟

‫برای همین کل کشور رو سفر کردم.

‫اما الان می‌فهمم.

‫هر چی بیشتر جمع کنی، دیدنِ خودت سخت‌تر میشه.

‫هر چی کمتر داشته باشی...

‫بهتر می‌تونی ببینی.

‫تو منو از قبل هم قوی‌تر کردی.

‫واو!

‫اما...

‫این چیزا منو نمی‌کشه!

‫پس تمام عمرم این کارو انجام میدم!

‫تا ابد!

‫برای همیشه!

‫و هی تیکه‌تیکه‌ت می‌کنم!

‫چقدر رمانتیک!

‫اون مصممه.

‫اما اگه این مبارزه فرسایشی بشه...

‫می‌بازیم.

‫حتی اگه بتونه تائوش رو ببینه، بدون استفاده از عنصر متضاد نمی‌تونه بکشتش

‫چوب

‫آتش

‫خاک

‫فلز

‫آب

‫عنصر تائو فا، چوبه.

‫عنصر فلز من می‌تونه بکشتش،

‫اما من نمی‌تونم اون‌قدر خوب از تائو استفاده کنم که موثر باشه.

‫اگه زیاد لفتش بدیم، گانتتسوسای از خون‌ریزی می‌میره.

‫باید چه غلطی کنیم؟

‫بازیابی، جریانیه که از جریان تو پشتیبانی می‌کنه.

‫عنصر متضاد، جریانیه که متوقفش می‌کنه.

‫داری چه غلطی می‌کنی؟ بکش کنار، کوتوله‌مون!

‫تو این فازایی؟

‫تضاد عنصر تنسن‌ها رو می‌کشه ‫چون جلوی بازسازی تاندن‌شون رو می‌گیره!

‫به عبارت دیگه،

‫اگه دقیقاً همون لحظه‌ای که تاندنش از بین می‌ره لمسش کنم

‫بازم همون نتیجه رو می‌ده!

‫تیکه‌تیکه‌اش کن، تامیا گانتتسوسای!

‫چی؟

‫طبیعتاً، باید تا جایی که ممکنه از نزدیک‌ترین فاصله ببریش بدون اینکه به من آسیبی بزنی.

‫برای یه آسائمون این کار مثل آب خوردنه.

‫برای تو خیلی سخته، اژدهای شمشیرزن؟

‫انجامش میدم!

‫راستش، با این چشما دقت کردن تقریباً غیرممکنه.

‫با این وضع، اون کوتوله رو هم از وسط نصف می‌کنم.

‫هر چی که می‌تونی رو دور بنداز و به چیزی که باقی می‌مونه خوب نگاه کن.

‫همه‌چیز رو همون تو پیدا می‌کنی.

‫واو.

‫بفرما، کوتوله‌مون. مثل آب خوردن بود.

‫جو فا...

‫بدون استفاده از تضادِ عناصر، این مبارزه هیچ‌وقت تموم نمیشه.

‫اما ما وقت این کارا رو نداریم.

‫مجبورم از اون استفاده کنم.

‫این کارو نکن، داداش.

‫بیا با هم بکشیم‌شون.

‫حق با توئه.

‫واقعاً فکر کردین با درافتادن با ما زنده می‌مونین؟

‫شما احمق‌ها اصلاً به عواقب کارتون فکر نمی‌کنین.

‫عواقب؟

‫مهم نیست چه آشغالایی جلوم یا پشتم باشن،

‫هر کی سر راهم قرار بگیره رو له می‌کنم.

‫من روش حساب می‌کنم که شونه‌به‌شونه‌ام بجنگه.

‫همین برام کافیه.

‫شاید یه مشت حیوون باشین، اما با این حرفت موافقم.

‫دو تا کافیه.

‫جو فا، کمکم کن!

‫متأسفم، تائو فا.

‫جوگیر شدم و تنهات گذاشتم.

‫من و تو به هم تعلق داریم.

‫با هم له‌شون می‌کنیم.

‫ بهشت جهنمیان

‫جو فا و تائو فا، شما دو نفر یکی هستین.

‫ما همه یه خونواده‌ایم،

‫اما شماها خاصین.

‫کم و بیش فهمیدم.

‫هیچ‌کس دیگه‌ای از سوشین یا دوشی نمی‌ترسه.

‫اونا درساشون رو جدی می‌گیرن.

‫اما تائو فا از سوشین می‌ترسه، و منم زیاد از درس خوندن خوشم نمیاد.

‫واقعاً برای کسی مهم نیست اگه یکی از ما صدمه ببینه،

‫احتمالاً چون نمی‌میرن.

‫اما من اصلاً دوست ندارم آسیب دیدن تائو فا رو ببینم.

‫این احتمالاً به خاطر اینه که تو کسی رو داری که برات مهمه.

‫ما درد خودمون رو حس می‌کنیم، اما درد یکی دیگه رو فقط می‌تونیم تصور کنیم.

‫و تو تصورش می‌کنی چون به اون شخص اهمیت میدی.

‫تخیل، سرچشمه اضطراب و مهربونیه.

‫فقط با بدن‌هایی مثل بدن ما، درک این موضوع سخت‌تره.

‫جو فا، ما این‌ور داریم بازی می‌کنیم.

‫تائو فا.

‫بریم؟

‫ما کلی وقت داریم.

‫می‌تونیم سر فرصت با هم درس بخونیم.

‫اولین تغییر، رین بود.

‫اینا هوکو هستن. نمونه اولیه تنسن.

‫فرستاده شدن تا بیرون قلعه زندگی کنن.

‫از اونا برای جبران تائوی از دست‌رفته‌تون استفاده کنین.

‫جبران؟

‫از الان تمرینات اصلی‌تون رو شروع می‌کنین.

‫به همین دلیل به وجود اومدین.

‫ران دُوین می‌خونه.

‫مو دان شوتِن می‌خونه.

‫گوی فا شوئیتسو می‌خونه.

‫ژو جین تایسوکو می‌خونه.

‫و...

‫جو فا و تائو فا بوچو جوتسو می‌خونن.

‫به همین خاطر با هم بزرگ‌تون کردم.

‫می‌دونم یهویی شد، اما چاره‌ای نیست.

‫روی درس‌هاتون تمرکز می‌کنین و به هم یاد میدین.

‫اون مهربونی از رین ناپدید شد.