Mr. Peek-a-Boo (Garou-Garou, le passe-muraille)

GAROU-GAROU, Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΠΕΡΝΑΕΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΤΟΙΧΟΥΣ

Υπότιτλοι από: Jorinde Brokke Προσαρμοσμένοι και βελτιωμένοι από τον BuStEl

Υπέροχα, φίλοι μου: να παρακολουθείτε με θαυμασμό επί ώρες έναν μεγάλο καλλιτέχνη να δουλεύει.

Σου αρέσει, μικρέ; - Ναι.

Είσαι γνώστης. Κι εσύ, χασάπη;

Προτιμάς το κρέας.

Κι εσείς; Δεν είναι πολύ μοντέρνο για εσάς;

Κοιτάζετε ακριβώς όπως εκείνος ο άντρας που πρόσφατα αρνήθηκε έναν από τους πίνακές μου.

Του είπα: "Με καταδικάζετε σε θάνατο από πείνα."

Είπε: "Οι μουτζούρηδες δεν είναι δα και ζωγράφοι που βγάζουν το ψωμί τους."

Ζαν-Πολ!

Ζαν-Πολ!

Να ο Λεόν!

Έχω κάτι υπέροχο να σου πω.

Προβλήματα με την οικογένεια; - Αυτά τα είχα ήδη!

Σε έδιωξε ο προϊστάμενός σου;

Πόρτα; Αν ήξερες! Δεν δίνω δεκάρα για πόρτες!

Είναι σοβαρό. Έλα γρήγορα.

Εντάξει. Έρχομαι.

Αγαπητοί φίλοι, πρέπει να φύγω.

Το συνδικάτο μου απαγορεύει τις μεγάλες εργάσιμες ημέρες.

Αλλά αν θέλετε να μείνετε... Θα είμαι πάλι εδώ αύριο.

Εμπρός.

Ελπίζω επιτέλους να μου πεις τι συμβαίνει.

Εδώ, ναι. Πολύ σοβαρό για τον δρόμο.

Με τρομάζεις.

Έκανες καμιά ανοησία; - Όχι.

Δεν θέλω αργότερα να διαβάσω στην εφημερίδα:

"Ένας υπάλληλος της υπηρεσίας μητρώου αποδεικνύεται

αρχηγός διεθνούς συμμορίας"; - Παιχνιδάκι!

- Πες μου. - Δεν θα με πιστέψεις.

Θα μου το πεις ή όχι; - Εντάξει. Ήρεμα. Έλα.

Κάτσε και κρατήσου.

Θα δεις. Είναι κάτι απίστευτο, τρελό.

Είσαι καλός μαζί μου, γι' αυτό σου το λέω.

- Γκρινιάζεις. - Μου φέρεσαι σαν αδερφό σου.

Έχω μια αδυναμία στους καημένους τους τύπους.

Δεν είμαι πια.

Πες μου, αλλιώς θα σου σπάσω αυτό το μπουκάλι στο κεφάλι.

Κάτσε και άσε αυτό το μπουκάλι ήσυχο.

Χθες το βράδυ ήμουν εδώ, για να κάνω μουσική,

όπως συχνά. Μιλούσα για προβλήματα

με την αδερφή μου και τον άντρα της. Ξέρεις αυτόν τον αγροίκο.

Έμεινα για φαγητό. Με άφησες να πιω κάτι...

- Όχι. Εσύ ήπιες. - Τέλος πάντων.

Όταν γύρισα σπίτι γύρω στα μεσάνυχτα, ήμουν ζαλισμένος από το ποτό.

Ανέβηκα τη σκάλα και σκέφτηκα: "Ο Γκαστόν θα σου στρίψει τον λαιμό."

Γιατί δεν με συμπαθεί. Ω, όχι.

Αν μπορούσε να με πετάξει έξω από το σπίτι μου,

με το πρόσχημα ότι είχε παντρευτεί την αδερφή μου...

Με λίγα λόγια, φτάνω στο πλατύσκαλο.

Είναι ο τέταρτος όροφος, έτσι δεν είναι; Καλά.

Έτσι ψάχνω τα κλειδιά στην τσέπη μου.

Πού είναι; Α, να τα.

Θέλω να ανοίξω την κλειδαριά,

αλλά... είναι μπλοκαρισμένη.

Και η άλλη κλειδαριά;

Κι αυτή μπλοκαρισμένη.

Έτσι σκέφτομαι: χτυπάω το κουδούνι.

Ο Λεόν παραμένει αδερφός μου.

Για άλλη μια φορά, Ζερμέν, δεν ανοίγω.

Και σου απαγορεύω να φύγεις.

Έχω ανεχτεί το κορνέτο του, αλλά μεθυσμένους νυχτοπερπατητές: όχι!

Δεν γίνεται να ζει κανείς μαζί του.

Μα είναι το διαμέρισμά του.

Είναι και δικό σου, γιατί ήταν των γονιών σου.

Και είσαι ο μεγαλύτερος. Και είσαι παντρεμένος.

Και δεν με νοιάζει.

Πού πρέπει να κοιμηθεί; - Όπου θέλει. Όχι εδώ.

Δεν θα συνεχίσει δα να χτυπάει το κουδούνι!

Τι θα κάνεις; - Τι θα κάνω;

Να του δώσω εντολή επίταξης καταλύματος. Να του πω ότι πρέπει να φύγει.

Τι είναι; - Εγώ είμαι. Λεόν.

- Δεν τον ξέρω. - Λεόν,

ο αδερφός της γυναίκας σας, ο πεθερός σας.

Δεν έχω πια πεθερό.

Πήγαινε σπίτι.

Νυχτοπερπατητή!

Γκαστόν, είμαι σπίτι. Το σπίτι μου είναι εδώ.

Ακριβώς. Μείνε εκεί και μη μας ενοχλείς.

Όχι, έχει θράσος.

Έχω μείνει άναυδος. Τι τώρα;

Εκείνη τη στιγμή σβήνει το φως.

Βρίσκομαι στο σκοτάδι.

Ψάχνω στα τυφλά τον διακόπτη. Τον πατάω.

Αλλά... δεν βρίσκομαι πια στο πλατύσκαλο.

Βρίσκομαι στο δωμάτιό μου. Άναυδος.

Μα όχι!

Λοιπόν; Τι λες γι' αυτό, cash;

Αυτό που λέω γι' αυτό...

Λέω ότι δεν μου έχεις αποδείξει ακόμα τίποτα.

Ήσουν μεθυσμένος και ξέχασες

ότι ο πεθερός σου σε λυπήθηκε και άνοιξε.

Δεν έχω τελειώσει ακόμα...

Μη με βάζεις να σε ακούω όλη νύχτα!

Το επόμενο πρωί, δηλαδή σήμερα το πρωί... Κάτσε.

Πάλι; - Ήρεμα

και κρατήσου.

Όπως πάντα...

Με την γελοία γυμναστική του στολή

ο πεθερός μου έκανε την πρωινή του γυμναστική

ενώ η αδελφή μου τού έδινε το πρωινό του.

Δεν είχες το δικαίωμα να διώξεις τον Λεόν.

Γιατί όχι; - Όταν με παντρεύτηκες

δεν είχες δικό σου σπίτι. Ήσουν ευχαριστημένη με το δικό του.

Είμαι ακόμα. Απλώς θέλω να μένω εκεί μόνη.

Χωρίς τον Λεόν θα πρέπει να δουλέψεις. Αυτός δουλεύει!

Βοηθός στην Υπηρεσία Μητρώου. 18.000 φράγκα.

Γελοίο.

Αλλά ζούσαμε και οι τρεις μαζί.

Ανόητη χήνα. Εδώ και πέντε χρόνια

εργάζομαι στον σχεδιασμό ενός βοηθητικού κινητήρα τζετ

για ποδήλατα. Πρέπει τώρα να δουλέψω στο εργοστάσιο;

Μόνο το φαγητό σκέφτεσαι, όπως κι ο αδελφός σου.

Τι ωραίο ζευγάρι, αυτοί οι Ντιτιλέλ!

- Γεια, Ζερμέν. Γεια, Γκαστόν. - Λεόν!

Όλα καλά σήμερα το πρωί;

Από πού ήρθατε; - Από το δωμάτιό μου, φυσικά.

Τι τον έχει πιάσει;

Έχει τρελαθεί;

Κοίταξέ τον.

Πώς μπήκατε; - Τι ερώτηση! Από την πόρτα.

Αδύνατον, είναι κλειδωμένη,

υπάρχει μάλιστα κι ένας επιπλέον σύρτης μπροστά της.

Τότε από το παράθυρο, αν το προτιμάτε.

Χωρίς ανοησίες. Απαντήστε.

Απαντήστε, αλλιώς θα ανέβει η πίεσή του.

Ποια απάντηση;

Αν δεν ήταν από την πόρτα ή το παράθυρο,

τότε ίσως πέρασα μέσα από τον τοίχο.

Μη μας κοροϊδεύετε: μέσα από τοίχους;

Λοιπόν;

Βρείτε μια εξήγηση.

Προσπαθήστε να έχετε μία μέχρι το μεσημεριανό.

Πηγαίνω στο γραφείο. Τα λέμε, μικρέ.

Μικρέ;

Δεν θα περάσετε μέσα από τον τοίχο; - Όχι αν η πόρτα είναι ανοιχτή.

Αντίο.

Πώς μπήκε; - Δεν θέλω να τον ξαναδώ.

Και όσο για την κορνέτα του, πέταξέ την στα σκουπίδια.

Παραμένει γελοίο.

Μόλις φτάσω στον δεύτερο όροφο, θέλω να επαναλάβω το πείραμα.

Κανείς δεν κατεβαίνει τη σκάλα, κανείς δεν ανεβαίνει τη σκάλα.

Έτσι πλησιάζω προσεκτικά τον τοίχο...

Δοκιμάζω με ένα δάχτυλο... Μπαίνει μέσα.

Ένα δεύτερο...

Ένα τρίτο... Θεέ μου!

Το χέρι μου γλιστράει μέσα σαν σε βούτυρο. Μετά όλο το μπράτσο.

Αυτό δεν σου συμβαίνει!

Όχι. Κάνεις πλάκα. Είναι αδύνατον.

Κι εγώ αυτό νόμιζα, αλλά τελικά γίνεται. Έτσι σκέφτηκα:

"Αν μπορεί να περάσει το μπράτσο μου, τότε μπορεί να περάσει και το υπόλοιπο." Έτσι...

Ω! Μινέτ! Πάλι έσπασες κάτι! Παλιόσκυλο!

Αυτό το φόρεμα!

Τι συμβαίνει με αυτό το... φόρεμα;

Τι εκνευριστικό, αυτό το φόρεμα.

Βοήθεια!

Κύριε, υπάρχει ένας άντρας στο σπίτι μου.

Φοβάμαι. Ελάτε γρήγορα. Προστατέψτε με.

Ελάτε.

Εκεί. Να τον.

- Δεν τον βλέπω. - Ήταν εκεί.

Στεκόμουν μπροστά στον καθρέφτη.

Φόρεσα το φόρεμά μου. Και τότε...

Ανοίξτε καλά τα μάτια σας!

Και αυτό δεν είναι τίποτα ακόμα.

- Αγαπημένε μου Λεόν... - Τίποτα, "αγαπημένε Λεόν".

Αν δεν είχες αδύναμη καρδιά, θα σου το έδειχνα.

Συνεχίζω. Αυτή η κυρία λιποθύμησε.

Σκέφτηκα: "Θα αργήσω στο γραφείο."

Και τότε σκέφτηκα τον Γκαστόν,

τον αγαπημένο μου πεθερό.

Σκέφτηκα: "Μου κάνεις τη ζωή μαρτύριο. Θα το μάθεις."

Έτσι

ανέβηκα ξανά τη σκάλα.

Έπρεπε να δεις τον Γκαστόν. Έδειχνε ωραίος στο ποδήλατο.

Ο κύριος δοκίμαζε το σχέδιό του.

Τι συμβαίνει;

Θεέ μου! Τι συνέβη;

Για να πετάξετε, πρέπει πρώτα να πάρετε το δίπλωμά σας.

Αν είναι αλήθεια, υπάρχει βιασύνη...

Πάμε σε έναν γιατρό.

Δεν είμαι άρρωστος. Είμαι σε άριστη φόρμα.

- Σε έναν ειδικό. - Σε τι;

Δεν ξέρω, ψυχιατρική. Θα δούμε.

Διαλύεσαι, φίλε. Θα καλέσω γιατρό.

Πρέπει να πάω στο γραφείο. Θα τα ακούσω.

Το λέει ένας άνθρωπος που μπορεί να περνάει μέσα από τοίχους. Δημόσιε υπάλληλε!

Ένας γιατρός...

Βρείτε έναν που να μην είναι πολύ ακριβός, γιατί...

Ναι, ναι, ναι.

Πραγματικά μαγευτικό, έτσι δεν είναι, καθηγητά;

"Μαγευτικό..." Είναι διασκεδαστικό.

Μόνο "διασκεδαστικό";

Μου φαίνεται πως κάποιος που μπορεί να περνάει μέσα από τοίχους...

Παραδέχομαι, είναι σπάνιο.

Μια σημαντική ερώτηση.

Συμβαίνουν αυτά τα πράγματα και όταν περπατάτε προς τα πίσω;

"Προς τα πίσω";

Δεν το έχω δοκιμάσει ακόμα.